บทที่ 10 คืนวันที่สิบเจ็ด
ห้องรับแขกเงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาบนผนัง
พริมายืนถือรูปถ่ายใบนั้นอยู่ตรงหน้า ธาม
เธอรอคำตอบโดยไม่ยอมหลบสายตา
“คืนวันที่ 17 เมษายนเกิดอะไรขึ้นคะ”
ธามยังคงเงียบ
ความเงียบนั้นทำให้พริมารู้สึกหนักใจกว่าคำตอบเสียอีก
“คุณรู้ใช่ไหม”
“รู้”
ในที่สุดเขาก็ยอมรับ
พริมากำรูปแน่นขึ้น
“แล้วทำไมคุณไม่เคยบอกฉัน”
“เพราะเรื่องคืนนั้นเกี่ยวข้องกับคนหลายคน”
“รวมถึงพ่อฉัน?”
“ใช่”
“แล้วภาคย์ล่ะคะ”
ธามถอนหายใจเบา ๆ
“เขาอยู่ที่นั่นด้วย”
พริมาเงียบไป
“วันนั้นพ่อคุณมาหาผม”
“มาหาคุณทำไม”
“เขาบอกว่ามีคนกำลังขโมยข้อมูลจากบริษัท”
พริมาขมวดคิ้ว
“ข้อมูลอะไร”
“บัญชี รายชื่อลูกค้า และเอกสารเกี่ยวกับธุรกิจบางส่วน”
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับภาคย์”
ธามมองรูปถ่ายในมือเธอ
“ภาคย์เป็นคนที่พ่อคุณสงสัย”
พริมาแทบไม่อยากเชื่อ
“พ่อสงสัยเขา?”
“ใช่”
“แต่ในรูป พ่อกับเขาดูเหมือนสนิทกัน”
“ก่อนหน้านั้นพวกเขาเคยทำงานด้วยกัน”
พริมาเริ่มเข้าใจว่าความสัมพันธ์ในอดีตซับซ้อนกว่าที่เธอคิด
“แล้วคืนวันที่ 17 เกิดอะไรขึ้นต่อคะ”
ธามนิ่งไปครู่หนึ่ง
“พ่อคุณเอากล่องใบหนึ่งมาให้ผม”
หัวใจของพริมากระตุก
“กล่องที่หายไป?”
“ผมคิดว่าใช่”
“แล้วมันอยู่ที่ไหน”
“ตอนนั้นมันอยู่กับผม”
พริมามองเขาอย่างตกใจ
“แล้วทำไมฉันถึงหาไม่เจอ”
ธามไม่ตอบ
“คุณธาม”
“เพราะหลังจากพ่อคุณกลับไป คืนนั้นเกิดเหตุขึ้น”
“เหตุอะไร”
“รถของพ่อคุณประสบอุบัติเหตุ”
พริมานิ่งงัน
นี่คือเรื่องที่เธอเคยได้ยินมาตลอด
แต่ครั้งนี้มีรายละเอียดที่เธอไม่เคยรู้
“แล้วกล่องล่ะคะ”
ธามหลุบตาลง
“หายไป”
“หายไปพร้อมกับพ่อฉัน?”
“ไม่”
คำตอบนั้นทำให้พริมายิ่งสงสัย
“แล้วมันหายไปตอนไหน”
ธามมองเธอ
“ก่อนที่ผมจะไปถึงจุดเกิดเหตุ”
พริมาเงียบ
“แสดงว่ามีคนเอาไป?”
“มีความเป็นไปได้”
“แล้วคุณคิดว่าใครเอาไป”
ธามไม่ได้ตอบทันที
เขาหันไปมองรูปของภาคย์
“ตอนนั้นผมคิดว่าเป็นภาคย์”
“แต่ตอนนี้คุณไม่คิดแบบนั้นแล้ว?”
“ผมเริ่มไม่แน่ใจ”
พริมาส่ายหน้า
“ทุกอย่างมันสับสนไปหมด”
เธอเดินไปนั่งบนโซฟา
“ถ้าพ่อสงสัยภาคย์ แล้วทำไมถึงยังไปพบเขา”
“เพราะพ่อคุณเชื่อว่าภาคย์กำลังถูกใครบางคนบังคับ”
พริมาชะงัก
“ใครบังคับเขา”
“เราไม่รู้”
“แล้วตอนนี้ภาคย์อยู่ไหน”
ธามมองเธอ
“ผมกำลังตามหา”
ทันใดนั้นโทรศัพท์ของธามก็ดังขึ้น
เขารับสาย
“ว่าไง”
ปลายสายพูดบางอย่าง
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป
“แน่ใจนะ”
เขาเงียบฟัง
“ส่งพิกัดมา”
ธามวางสาย
พริมาลุกขึ้นทันที
“เจอภาคย์แล้วเหรอคะ”
ธามมองเธอ
“มีคนพบชายที่ตรงกับรูป”
“ที่ไหน”
“โกดังเก่าชานเมือง”
พริมาหยิบกระเป๋าขึ้นทันที
“ฉันจะไปด้วย”
“ไม่ได้”
“ทำไมคะ”
“เพราะถ้าเขาเกี่ยวข้องกับเรื่องของพ่อคุณจริง ที่นั่นอาจไม่ปลอดภัย”
“ฉันอยากเห็นเขาด้วยตัวเอง”
“พริมา”
น้ำเสียงของธามเข้มขึ้น
เธอมองเขาตรง ๆ
“คุณบอกว่าจะไม่โกหกฉัน”
ธามเงียบ
“ถ้าคุณจะตามหาความจริง ฉันก็จะไปด้วย”
ทั้งสองมองหน้ากันอยู่ครู่หนึ่ง
ในที่สุดธามก็ถอนหายใจ
“ตกลง”
เขาหยิบกุญแจรถขึ้นมา
“แต่คุณต้องอยู่ข้างผมตลอดเวลา”
พริมายังไม่ทันตอบ โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น
เป็นหมายเลขที่ไม่รู้จัก
เธอกดรับ
ไม่มีเสียงพูดอยู่หลายวินาที
จากนั้นเสียงผู้ชายคนเดิมก็ดังขึ้น
“อย่าไปโกดัง”
พริมาหน้าซีด
“คุณเป็นใคร”
ปลายสายหัวเราะเบา ๆ
“ถ้าคุณอยากรู้ว่าพ่อคุณตายเพราะอะไร…”
เสียงนั้นหยุดไปชั่วครู่
“คืนนี้อย่าไว้ใจธาม”
สายถูกตัดทันที
พริมาค่อย ๆ ลดโทรศัพท์ลง
ธามมองเธอ
“ใครโทรมา”
เธอเงียบ
เพราะครั้งนี้คำเตือนนั้นไม่ได้ทำให้เธอกลัวเพียงอย่างเดียว
แต่ทำให้เธอสงสัยว่า…
คนที่กำลังเรียกเธอไปยังความจริง อาจไม่ได้อยู่ไกลจากเธอเลย
