บทที่ 11 คำเตือนที่สายเกินไป
พริมานั่งนิ่งอยู่บนเบาะข้างคนขับ
หลังจากวางสายจากชายปริศนา เธอยังไม่ได้พูดอะไรอีกเลย
ธามเองก็ไม่ถามซ้ำ
เขาขับรถออกจากบ้านด้วยสีหน้าสงบนิ่ง แต่พริมาสังเกตเห็นมือของเขาที่กำพวงมาลัยแน่นกว่าปกติ
“คุณรู้ใช่ไหมว่าเขาเป็นใคร”
ธามยังมองถนน
“ไม่รู้”
“แต่คุณดูเหมือนรู้”
“ผมแค่รู้ว่าเขาต้องการให้คุณกลัว”
พริมาหันไปมองเขา
“แล้วถ้าเขาพูดความจริงล่ะคะ”
ธามเงียบไป
“ถ้าผมเป็นคนที่คุณควรระวังจริง คุณคิดว่าผมจะพาคุณไปหาความจริงด้วยตัวเองไหม”
คำถามนั้นทำให้พริมาตอบไม่ได้
แต่เธอยังไม่ยอมลดความระแวง
“ฉันไม่รู้ค่ะ”
ธามพยักหน้าเบา ๆ
“ไม่เป็นไร”
“อะไรไม่เป็นไรคะ”
“ที่คุณยังไม่ไว้ใจผม”
เขาหันมามองเธอเพียงครู่เดียว
“ผมจะทำให้คุณเห็นเองว่าผมอยู่ข้างคุณ”
คำพูดนั้นทำให้พริมานิ่งไป
รถแล่นต่ออีกพักใหญ่ ก่อนโทรศัพท์ของธามจะดังขึ้น
เขากดรับสายผ่านเครื่องเสียงในรถ
“ครับ”
เสียงจากปลายสายดังขึ้น
“คุณธามครับ เราตรวจโกดังแล้ว มีรถจอดอยู่ด้านหลัง แต่ไม่พบคน”
ธามขมวดคิ้ว
“แล้วคนที่แจ้งเบาะแสล่ะ”
“หายไปครับ”
พริมาหันไปมองธามทันที
“กลับรถ”
ธามพูดสั้น ๆ
“อะไรนะคะ”
“เราไม่ไปโกดังแล้ว”
“แต่เมื่อกี้คุณบอกว่าจะไป”
“มีบางอย่างไม่ถูกต้อง”
พริมานึกถึงสายโทรศัพท์เมื่อครู่
“คนที่โทรหาฉันรู้ว่าเรากำลังจะไปที่นั่น”
ธามพยักหน้า
“และคนที่ส่งเบาะแสเรื่องภาคย์ก็รู้เหมือนกัน”
พริมากลืนน้ำลาย
“แปลว่า…”
“มีคนกำลังล่อเราไปที่โกดัง”
รถเปลี่ยนเส้นทางทันที
แต่ยังไม่ทันกลับถึงบ้าน โทรศัพท์ของพริมาดังขึ้นอีกครั้ง
คราวนี้เป็นข้อความ
มีเพียงรูปภาพหนึ่งรูป
พริมากดเปิดดู
ภาพนั้นทำให้เธอหน้าซีด
เป็นภาพเธอกับธามตอนกำลังขึ้นรถเมื่อไม่กี่นาทีก่อน
คนถ่ายอยู่ไม่ไกลจากบ้าน
และใต้ภาพมีข้อความสั้น ๆ
“ถ้าคุณยังอยากรู้เรื่องพ่อ อย่ากลับบ้าน”
พริมายื่นโทรศัพท์ให้ธาม
เขามองภาพนั้นแล้วสีหน้าเย็นลงทันที
“มีคนตามเรามาตั้งแต่บ้าน”
“เราจะทำยังไงคะ”
ธามหยิบโทรศัพท์ขึ้นโทรหาคนของเขา
“ตรวจรถทุกคันที่ตามหลังมา อย่าให้มันรู้ว่าเรารู้ตัว”
พริมาหันกลับไปมองกระจกหลัง
มีรถหลายคันอยู่บนถนน
เธอไม่รู้ว่าคันไหนคือรถของคนที่กำลังตามพวกเขา
แต่ความรู้สึกว่ามีใครกำลังมองอยู่ตลอดเวลา ทำให้เธอหายใจไม่ทั่วท้อง
ไม่นานธามก็เลี้ยวรถเข้าไปในโรงแรมแห่งหนึ่ง
“เรามาที่นี่ทำไม”
“เปลี่ยนรถ”
เขาพาเธอเข้าไปด้านใน ก่อนมีคนของเขานำรถอีกคันมาจอดรอ
พริมายังไม่เข้าใจ
“แล้วบ้านล่ะคะ”
“คืนนี้เราไม่กลับบ้าน”
“ทำไม”
ธามมองเธอ
“เพราะถ้าคนพวกนั้นรู้ว่าเราอยู่ที่ไหน พวกมันจะตามมา”
เขาหยุดเล็กน้อย
“และผมไม่อยากให้คุณตกอยู่ในอันตราย”
พริมามองเขาอยู่ครู่หนึ่ง
“แล้วเราจะไปไหน”
ธามเปิดประตูรถให้เธอ
“ที่ที่ไม่มีใครคิดว่าเราจะไป”
ทั้งสองขึ้นรถคันใหม่
รถออกจากโรงแรมอย่างเงียบ ๆ
แต่เพียงไม่กี่นาที โทรศัพท์ของพริมาสั่นอีกครั้ง
คราวนี้เป็นข้อความจากหมายเลขเดิม
“ธามไม่ได้บอกคุณทุกอย่าง”
ตามด้วยภาพถ่ายอีกใบ
พริมาค่อย ๆ เปิดภาพ
เป็นภาพเก่าของพ่อเธอกับธาม
แต่สิ่งที่ทำให้เธอตกใจที่สุดคือ…
ตรงกลางภาพมีชายอีกคนยืนอยู่
ชายคนเดียวกับในรูปที่ส่งมาให้ก่อนหน้านี้
ภาคย์
และด้านหลังภาพมีวันที่เขียนเอาไว้
17 เมษายน
พริมาเงยหน้าขึ้นมองธาม
“คุณธาม…”
เขาหันมา
เธอยื่นโทรศัพท์ให้
ทันทีที่ธามเห็นภาพนั้น สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป
“รูปนี้…”
“คุณเคยเห็นใช่ไหมคะ”
ธามไม่ตอบ
พริมารู้สึกเหมือนหัวใจตกลงไปอยู่ที่พื้น
เพราะเป็นครั้งแรกที่เธอเห็นความกลัวปรากฏในแววตาของผู้ชายที่ดูเหมือนไม่เคยหวั่นไหวกับอะไร
ธามกำโทรศัพท์แน่น
ก่อนพูดออกมาเบา ๆ
“รูปนี้ไม่ควรมีอยู่”
“ทำไมคะ”
เขามองเธอ
“เพราะคืนวันที่ 17 เมษายน…”
เสียงของเขาหยุดลง
“ผมอยู่ที่นั่นคนเดียวกับพ่อคุณ”
พริมานิ่งงัน
และในวินาทีนั้นเอง เธอก็รู้ว่าเรื่องที่ธามปิดบังเธอไว้…
อาจสำคัญกว่าทุกสิ่งที่เธอเคยรู้มา
