บทที่ 12 สิ่งที่เขาไม่เคยบอก
พริมานั่งนิ่งอยู่ในรถ
ประโยคของธามยังคงดังอยู่ในหัว
“ผมอยู่ที่นั่นคนเดียวกับพ่อคุณ”
เธอมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ
“คุณอยู่กับพ่อฉันในคืนที่เกิดอุบัติเหตุ?”
ธามพยักหน้า
“ใช่”
“แล้วทำไมคุณไม่เคยบอกฉัน”
“เพราะผมไม่อยากให้คุณรู้เรื่องนี้จนกว่าจะถึงเวลาที่เหมาะสม”
พริมายิ่งไม่เข้าใจ
“เวลาที่เหมาะสมคือเมื่อไหร่คะ วันที่ฉันรู้จากคนอื่นหรือ?”
ธามเงียบ
คำพูดนั้นเหมือนแทงเข้าไปตรงจุดที่เขาไม่อยากยอมรับ
“ฉันไม่รู้แล้วว่าควรเชื่ออะไร”
พริมาหันหน้าหนี
ธามไม่ได้ห้ามเธอ
เขาปล่อยให้ความเงียบอยู่ระหว่างคนทั้งสองพักใหญ่ ก่อนพูดขึ้น
“คืนนั้นพ่อคุณมาหาผมประมาณสี่ทุ่ม”
พริมาหันกลับมา
“เขาดูเครียดมาก เขาบอกว่ามีคนกำลังตามหาเอกสารบางอย่าง”
“เอกสารอะไร”
“เขาไม่ยอมบอก”
“แล้วกล่องล่ะคะ”
“เขาเอามาด้วย”
หัวใจพริมาสั่น
“คุณเห็นข้างในไหม”
“ไม่”
“แล้วทำไมเขาถึงเอาไปให้คุณ”
ธามมองถนนเบื้องหน้า
“เขาบอกว่า ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเขา ให้ผมเก็บมันไว้และอย่าให้ใครได้มันไป”
พริมานิ่งไป
“แล้วหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้น”
“มีคนโทรเข้ามา”
“ใคร”
“พ่อคุณรับสาย”
“เขาพูดอะไร”
ธามหลับตาลงชั่วครู่ เหมือนกำลังย้อนกลับไปในคืนนั้น
“ผมจำได้แค่บางคำ”
“คำว่าอะไรคะ”
“เขาพูดว่า…”
ธามเว้นช่วง
“ลูกสาวผมอยู่ที่บ้าน อย่าเข้าใกล้เธอ”
พริมารู้สึกจุกในอก
เธอไม่เคยรู้เลยว่าคืนนั้นพ่อกำลังเป็นห่วงเธอ
“หลังจากนั้นพ่อคุณก็รีบกลับ”
“แล้วคุณไม่ได้ไปส่งเขา?”
“ผมตามไปทีหลัง”
“ทำไม”
“เพราะผมได้รับโทรศัพท์อีกสาย”
พริมามองเขา
“จากใคร”
ธามเงียบไปครู่หนึ่ง
“จากภาคย์”
เธอชะงัก
“เขาโทรหาคุณ?”
“ใช่”
“เขาพูดอะไร”
“เขาบอกให้ผมอย่าตามพ่อคุณไป”
พริมากำมือแน่น
“แต่คุณก็ไป”
“ใช่”
“แล้วคุณเจออะไร”
ธามมองเธอ
“รถของพ่อคุณอยู่ข้างถนน”
“แล้วพ่อฉัน…”
“เขายังไม่เสียชีวิตตอนนั้น”
พริมาตัวชา
“อะไรนะคะ”
“ผมไปถึงก่อนที่รถพยาบาลจะมา”
น้ำตาคลอขึ้นในดวงตาเธอโดยไม่รู้ตัว
“แล้วทำไม…”
เสียงของเธอสั่น
“ทำไมไม่มีใครบอกฉันว่าพ่อยังมีชีวิตอยู่ตอนนั้น”
ธามนิ่งไป
“เพราะตอนที่ผมไปถึง เขาพูดกับผมแค่ประโยคเดียว”
“อะไรคะ”
ธามมองเธอตรง ๆ
“อย่าบอกพริมา”
น้ำตาของเธอไหลลงมาเงียบ ๆ
“ทำไมพ่อถึงไม่อยากให้ฉันรู้”
“ผมไม่รู้”
“แล้วคุณก็ทำตามคำขอของเขา?”
“ใช่”
พริมายกมือเช็ดน้ำตา
เธอโกรธธาม
แต่ลึกลงไปกลับรู้สึกเจ็บที่เพิ่งรู้ว่าพ่อพยายามปกป้องเธอจนวินาทีสุดท้าย
รถเงียบไปพักหนึ่ง
ก่อนโทรศัพท์ของธามจะดังขึ้น
เขารับสาย
“ครับ”
สีหน้าของเขาค่อย ๆ เปลี่ยนไป
“คุณแน่ใจ?”
ปลายสายพูดบางอย่าง
ธามเหลือบมองพริมา
“ส่งข้อมูลมาให้ผม”
เมื่อวางสาย พริมาจึงถาม
“เกิดอะไรขึ้นคะ”
ธามไม่ได้ตอบทันที
เขาส่งโทรศัพท์ให้เธอดู
มีภาพจากกล้องวงจรปิด
เป็นภาพชายคนหนึ่งกำลังเดินออกจากโรงพยาบาลในคืนที่พ่อของเธอเสียชีวิต
แม้ภาพจะไม่ชัด แต่พริมาจำเสื้อของเขาได้
เป็นเสื้อแบบเดียวกับชายที่เข้ามาในบ้านเก่าของเธอ
“เขาคือคนเดียวกัน…”
เธอพูดเบา ๆ
ธามพยักหน้า
“และเราพบข้อมูลของเขาแล้ว”
“ชื่ออะไรคะ”
ธามมองเธอ
“ภาคย์”
พริมานิ่งไป
“แต่ถ้าเขาเป็นคนที่ออกจากโรงพยาบาลในคืนนั้น…”
ธามพูดต่อ
“แปลว่าเขาอยู่ใกล้พ่อคุณจนถึงวินาทีสุดท้าย”
พริมาจ้องภาพนั้น
คำถามมากมายเกิดขึ้นพร้อมกัน
ถ้าภาคย์อยู่ที่โรงพยาบาล…
แล้วทำไมทุกคนถึงคิดว่าเขาตายไปแล้ว?
และที่สำคัญกว่านั้น—
ทำไมภาคย์ถึงต้องกลับมาตามหาพริมาในวันนี้
เธอยังไม่ทันพูดอะไร โทรศัพท์ของเธอก็สั่น
มีข้อความใหม่จากหมายเลขที่ไม่รู้จัก
“ถ้าอยากรู้ว่าพ่อของเธอฝากอะไรไว้กับธาม ให้ถามเขาถึงคำว่า ‘ห้องใต้ดิน’”
พริมาอ่านข้อความซ้ำอีกครั้ง
ก่อนเงยหน้าขึ้นมองธาม
“ห้องใต้ดินคืออะไรคะ”
ธามนิ่งสนิท
ครั้งนี้เขาไม่ได้ตอบในทันที
และสีหน้าของเขาก็บอกพริมาได้ชัดเจนว่า…
เขารู้ว่าห้องนั้นอยู่ที่ไหน
