บทที่ 122 ร่องรอยใต้เงาจักรยาน

ถนนสายเก่าของเมืองศิลาเงียบกว่าที่ธามคิด

สองข้างทางเป็นอาคารชั้นเดียวเรียงต่อกัน บางหลังเปิดเป็นร้านค้าเล็ก ๆ บางหลังปิดประตูทิ้งไว้นานจนสีบนป้ายแทบมองไม่เห็น

พริมาหยิบแผนที่ออกมาอีกครั้ง

“ถ้าเดินตามเส้นนี้ เราจะถึงคลองศิลาประมาณสิบห้านาที”

ธามมองทางข้างหน้า

“ร้านหนังสืออยู่เลยคลองไปอีกหน่อย”

“ใช่”

...