บทที่ 140 จุดสิ้นสุดของคำว่าถูกกำหนด

ชายคนนั้นไม่ได้พาธามกับพริมาเข้าไปในบ้านทันที

เขายืนอยู่ตรงประตูครู่หนึ่ง ราวกับกำลังมองใบหน้าของเด็กชายคนหนึ่งซ้อนทับกับชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า

“โตขึ้นมากจริง ๆ”

ประโยคแรกที่ออกจากปากเขาทำให้ธามนิ่ง

“คุณเคยเห็นผมตอนเด็ก?”

ชายคนนั้นพยักหน้า

“ครั้งหนึ่ง”

“ที่ไหนครับ”

“ไม่ใช่ที่ที่เธอคิด”

ธามขมวดคิ้...