บทที่ 142 กลับไปในฐานะตัวเอง

ฝนตกต่อเนื่องตั้งแต่กลางดึกจนถึงเช้า

แม่น้ำที่ไหลผ่านเมืองปลายฝนเปลี่ยนเป็นสีเข้ม กระแสน้ำแรงกว่าปกติเล็กน้อยจากฝนที่ตกบนภูเขาตลอดคืน

ธามยืนอยู่ริมหน้าต่างห้องพัก

เขาไม่ได้หลับสนิท

ไม่ใช่เพราะกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้น

แต่เพราะคำพูดในจดหมายของอาร์ยังวนอยู่ในหัว

ถ้าฉันพร้อม ฉันจะไปเอง

ประโยคสั้น ๆ แต่...