บทที่ 147 ชีวิตที่ค่อย ๆ เป็นของฉัน

สิบเอ็ดโมงตรง

ธามกับพริมาเดินเข้าร้านกาแฟตรงหัวมุมถนนเก่า

อาร์นั่งอยู่โต๊ะด้านในสุด

วันนี้เขาไม่ได้มาคนเดียว

ข้าง ๆ มีชายสูงวัยคนหนึ่งนั่งอยู่

ชายคนนั้นกำลังคนกาแฟช้า ๆ โดยไม่สนใจคนรอบข้าง

ธามมองเพียงแวบเดียวก็จำได้

“ลุงภพ?”

ชายสูงวัยเงยหน้าขึ้น

“ธาม?”

ธามชะงัก

“ลุงรู้จักชื่อผม?”

ลุงภพหัวเราะ

“ก็อาร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ