บทที่ 149 ฉันไม่ใช่คนที่พวกเขาสร้าง

เสียงฝนตกเบา ๆ ตั้งแต่ช่วงเย็น

ธามยืนอยู่หน้าหน้าต่าง มองหยดน้ำที่ไหลลงบนกระจกเป็นทางยาว

บนโต๊ะด้านหลังมีรูปถ่ายเก่าใบหนึ่งวางอยู่

รูปเด็กสองคน

รูปที่เขาเคยเห็นซ้ำแล้วซ้ำเล่าตลอดช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา

แต่วันนี้ความรู้สึกที่มีต่อมันกลับเปลี่ยนไป

มันไม่ใช่รูปของคนที่หายไปอีกแล้ว

เพราะคนในรูปคนนั้นกลับ...