บทที่ 152 ไม่มีใครกำหนดฉันได้อีก

สามวันต่อมา อาร์ส่งข้อความมาแต่เช้า

“ฉันเจอแล้ว”

ธามที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่ถึงกับหยุดช้อนกลางอากาศ

พริมาเงยหน้าขึ้น

“อะไรคะ”

ธามยื่นโทรศัพท์ให้ดู

“อาร์เจอบ้านแล้ว”

พริมาอ่านแล้วอมยิ้ม

“เร็วเหมือนกันนะ”

ข้อความใหม่เข้ามา

“อยากมาดูไหม”

ธามตอบแทบจะทันที

“ไป”

พริมาหัวเราะ

“ยังไม่ถามเลยว่าอยู...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ