บทที่ 2 กฎของบ้านหลังนี้
เช้าวันแรกในบ้านของธามไม่เหมือนเช้าที่พริมาเคยรู้จัก
เธอตื่นขึ้นมาในห้องกว้างที่ไม่คุ้นตา ผ้าม่านสีครีมปลิวเบา ๆ ตามแรงลม แสงแดดอ่อนส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่จนทั่วทั้งห้องสว่างขึ้น
พริมานั่งนิ่งอยู่บนเตียง
เมื่อคืนเธอเซ็นเอกสารไปแล้ว
หนี้ของครอบครัวได้รับการจัดการเรียบร้อย และเธอก็ย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ตามข้อตกลง
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไปจนเธอยังตั้งตัวไม่ทัน
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
ก๊อก ก๊อก
“คุณพริมา ตื่นหรือยังคะ”
“ตื่นแล้วค่ะ”
แม่บ้านเปิดประตูเข้ามาพร้อมเสื้อผ้าชุดใหม่
“คุณธามให้จัดไว้ให้ค่ะ”
พริมามองเสื้อผ้าบนแขนของอีกฝ่าย
“ทั้งหมดนี่ของฉันเหรอคะ”
“ค่ะ”
“แต่ฉันไม่ได้ขอ...”
“คุณธามสั่งไว้ตั้งแต่เมื่อคืนค่ะ”
พริมาถอนหายใจเบา ๆ
แค่คืนเดียว เธอก็เริ่มรู้แล้วว่าการอยู่ที่นี่คงไม่ง่าย
หลังจากแต่งตัวเสร็จ เธอเดินลงมาที่ชั้นล่าง
กลิ่นอาหารลอยมาจากห้องรับประทานอาหาร
บนโต๊ะมีอาหารหลายอย่างวางเรียงไว้อย่างเรียบร้อย
และคนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะก็คือธาม
เขากำลังอ่านเอกสารในมือ เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า จึงเงยหน้าขึ้น
สายตาของทั้งคู่สบกัน
“นั่งสิ”
พริมานั่งลงตรงข้ามเขา
“เมื่อคืนหลับดีไหม”
“ค่ะ”
“ที่นี่มีอะไรขาดเหลือหรือเปล่า”
เธอเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบ
“มีค่ะ”
ธามวางเอกสารลง
“อะไร”
“อิสระค่ะ”
แม่บ้านที่กำลังจัดจานอยู่ถึงกับชะงัก
แต่ธามกลับไม่ได้โกรธ
เขามองพริมาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามด้วยน้ำเสียงเรียบ
“คุณคิดว่าผมขังคุณไว้เหรอ”
“ฉันยังไม่รู้ค่ะ”
คำตอบตรง ๆ ทำให้มุมปากของเขาขยับเล็กน้อย
“ดี”
“ดีอะไรคะ”
“อย่างน้อยคุณก็พูดตรง ๆ”
ธามหยิบแก้วน้ำขึ้นดื่ม ก่อนพูดต่อ
“ผมไม่ห้ามคุณออกจากบ้าน”
พริมามองเขาอย่างประหลาดใจ
“จริงเหรอคะ”
“จริง แต่มีเงื่อนไข”
เธอเริ่มรู้สึกคุ้นกับคำนี้เต็มที
“อะไรคะ”
“ถ้าจะไปไหน ต้องบอกผม”
“ทำไมคะ”
“เพราะคุณอยู่ในความรับผิดชอบของผม”
“แต่ฉันโตแล้วนะคะ”
“ผมรู้”
“แล้วทำไมต้องรายงานด้วย”
ธามสบตาเธอ
“เพราะผมไม่ต้องการให้คุณหายไป”
หัวใจของพริมาเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ
เธอรีบหลบสายตา
“ฉันไม่หนีหรอกค่ะ”
“ดี”
“แต่ฉันมีอีกเรื่องที่อยากถาม”
“ถามสิ”
“ข้อตกลงของเรา...มีแค่เรื่องที่คุณบอกเมื่อคืนใช่ไหมคะ”
คราวนี้ธามเงียบ
ความเงียบเพียงไม่กี่วินาทีกลับทำให้พริมารู้สึกไม่สบายใจ
“คุณหมายความว่ายังไง”
ธามไม่ได้ตอบคำถามทันที
เขาเพียงหยิบเอกสารจากข้างตัวแล้ววางลงบนโต๊ะ
“อ่านให้ละเอียด”
พริมาหยิบขึ้นมาเปิดดู
ตอนแรกเธออ่านเพียงผ่าน ๆ แต่เมื่อมาถึงหน้าสุดท้าย ดวงตาก็หยุดนิ่ง
มีข้อความหนึ่งบรรทัดที่เมื่อคืนเธอไม่ได้สังเกต
“ผู้รับความช่วยเหลือตกลงที่จะพักอาศัยอยู่กับผู้ให้ความช่วยเหลือจนกว่าจะมีการยกเลิกข้อตกลงร่วมกัน”
พริมาเงยหน้าขึ้นทันที
“นี่หมายความว่า...ฉันออกไปไม่ได้เหรอคะ”
“ออกได้”
“แต่ต้องยกเลิกข้อตกลงก่อน?”
“ใช่”
“แล้วถ้าคุณไม่ยอมล่ะ”
ธามนิ่งไป
ก่อนตอบอย่างชัดเจน
“คุณก็ยังต้องอยู่ที่นี่”
พริมากำเอกสารแน่น
ตอนที่เซ็น เธอคิดเพียงว่าต้องช่วยครอบครัวให้รอด
แต่ตอนนี้เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่า...
สิ่งที่เธอแลกไปอาจไม่ใช่แค่เงิน
เธออาจกำลังแลก อิสระของตัวเอง ไปด้วย
และสิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือสายตาของธามที่มองเธอในตอนนี้
มันไม่ได้เหมือนสายตาของคนที่กำลังช่วยเหลือใคร
แต่มันเหมือนสายตาของคนที่กำลังรอคอยบางอย่างจากเธอ
บางอย่างที่พริมายังไม่รู้ว่าเป็นอะไร
