บทที่ 3 เหตุผลที่เขาเลือกเธอ
พริมาใช้เวลาที่เหลือของช่วงเช้าอยู่ในห้องของตัวเอง
เอกสารฉบับนั้นยังวางอยู่บนโต๊ะ
เธออ่านมันซ้ำหลายรอบ แต่ยิ่งอ่านก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองพลาดอะไรบางอย่างไป
โดยเฉพาะประโยคสุดท้าย
เธอต้องอยู่ที่นี่ จนกว่าธามจะยอมยกเลิกข้อตกลง
พริมากำกระดาษแน่นก่อนวางลง
“ทำไมต้องเป็นฉัน...”
คำถามนี้วนอยู่ในหัวตั้งแต่เมื่อคืน
เธอกับธามไม่เคยรู้จักกันมาก่อน
แล้วผู้ชายที่มีทุกอย่างพร้อมอย่างเขาจะสนใจผู้หญิงธรรมดาอย่างเธอไปทำไม
เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง
“คุณพริมาคะ คุณธามให้มาตามไปที่ห้องทำงานค่ะ”
พริมานิ่งไปเล็กน้อย
“ตอนนี้เลยเหรอคะ”
“ค่ะ”
เธอเดินตามแม่บ้านไปจนถึงห้องทำงาน ก่อนประตูจะเปิดออก
ธามกำลังยืนอยู่หน้าหน้าต่าง
แสงแดดยามสายตกกระทบไหล่กว้างของเขา
“เข้ามา”
พริมาเดินเข้าไป
ธามหันกลับมา
“นั่งก่อน”
เธอนั่งลงตรงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะ
“คุณเรียกฉันมามีอะไรหรือเปล่าคะ”
ธามไม่ได้ตอบทันที
เขาหยิบซองเอกสารจากลิ้นชักแล้ววางตรงหน้าเธอ
“เปิดดู”
พริมาหยิบขึ้นมา
ด้านในเป็นรูปถ่ายเก่า ๆ หลายใบ
เธอพลิกดูทีละใบอย่างสงสัย
จนกระทั่งภาพหนึ่งทำให้มือของเธอหยุดนิ่ง
เป็นภาพชายวัยกลางคนที่เธอจำได้ทันที
“นี่...พ่อของฉัน”
ธามพยักหน้า
“ใช่”
พริมาเงยหน้าขึ้น
“คุณมีรูปพ่อฉันได้ยังไง”
“พ่อคุณเคยทำงานกับผม”
เธอขมวดคิ้ว
“แต่พ่อไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ฉันฟัง”
“เพราะมันเป็นเรื่องที่เขาไม่อยากให้คุณรู้”
พริมารู้สึกเหมือนมีบางอย่างจุกอยู่ในอก
“เรื่องอะไรคะ”
ธามเดินกลับมานั่งตรงหน้าเธอ
“พ่อคุณไม่ได้ทิ้งหนี้ไว้แค่ก้อนเดียว”
“หมายความว่าอะไร”
“หนี้ที่คุณรู้ เป็นเพียงส่วนหนึ่ง”
พริมาเงียบ
ธามพูดต่ออย่างใจเย็น
“ก่อนเสียชีวิต พ่อคุณฝากของบางอย่างไว้กับผม”
“ของอะไรคะ”
“ผมยังบอกไม่ได้”
เธอมองเขาอย่างไม่เข้าใจ
“แล้วคุณจะช่วยฉันทำไม”
ธามสบตาเธอ
“เพราะผมต้องการให้คุณช่วยหาคำตอบ”
“ฉัน?”
“ใช่”
“แต่ฉันไม่รู้อะไรเลย”
“นั่นแหละเหตุผลที่คุณต้องอยู่ที่นี่”
พริมาส่ายหน้า
“ฉันไม่เข้าใจเลยค่ะ”
ธามเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเลื่อนรูปถ่ายใบสุดท้ายมาตรงหน้าเธอ
เป็นภาพพ่อของเธอยืนอยู่ข้างชายอีกคน
ใบหน้าของชายคนนั้นถูกฉีกออกไปจนเหลือเพียงส่วนหนึ่ง
ด้านหลังรูปมีข้อความเขียนด้วยลายมือ
“ถ้าวันหนึ่งพริมารู้เรื่องนี้ อย่าให้เธอไว้ใจใครง่าย ๆ”
พริมาอ่านซ้ำอีกครั้ง
หัวใจเริ่มเต้นแรง
“ใครเขียนคะ”
ธามมองข้อความนั้น
“พ่อคุณ”
“แล้วทำไมเขาต้องเขียนแบบนี้”
“ผมก็อยากรู้เหมือนกัน”
พริมาสูดหายใจเข้าลึก
“ถ้าคุณรู้เรื่องพ่อฉันมากขนาดนี้ ทำไมไม่บอกฉันทั้งหมด”
ธามเงยหน้าขึ้นมองเธอ
“เพราะถ้าคุณรู้ทุกอย่างตอนนี้ คุณอาจรับมันไม่ไหว”
คำพูดนั้นทำให้พริมานิ่งไป
“แล้วฉันต้องทำยังไง”
ธามตอบสั้น ๆ
“อยู่ที่นี่”
“แค่นั้น?”
“และอย่าไว้ใจคนที่พยายามเข้าหาคุณ”
พริมามองเขาอย่างไม่เข้าใจ
“รวมถึงคุณด้วยหรือเปล่าคะ”
คำถามนั้นทำให้ธามเงียบ
เป็นครั้งแรกที่พริมาสังเกตเห็นแววบางอย่างในดวงตาของเขา
มันไม่ใช่ความโกรธ
แต่เหมือนความเจ็บปวดที่ถูกซ่อนเอาไว้ลึกมาก
“คุณควรระวังผมที่สุด”
เขาพูดเพียงเท่านั้น
พริมาไม่รู้ว่าทำไมประโยคธรรมดา ๆ ถึงทำให้หัวใจของเธอเต้นแรง
และเธอยิ่งไม่รู้ว่า...
คนที่เธอคิดว่าเป็นเจ้าของกรงทองแห่งนี้
อาจเป็นคนเดียวที่กำลังพยายามปกป้องเธอจากอันตรายที่เธอยังมองไม่เห็น
