บทที่ 37 เสียงจากคืนฝนตก

เสียงฝีเท้าบนบันไดหยุดลง

ความเงียบกลับเข้าปกคลุมห้องใต้ดินอีกครั้ง

พริมาจับแขนธามแน่น

“แด๊ดดี้…เสียงนั้น”

ธามไม่ตอบ

สายตาของเขายังคงจับจ้องไปยังบันได

เสียงชายคนนั้นดังขึ้นอีกครั้ง

“ไม่คิดเลยนะว่าเวลาผ่านไปตั้งหลายปี คุณยังจำเสียงของผมได้”

ธามกำมือแน่น

“ออกมา”

ไม่มีคำตอบ

“ถ้าแกเป็นคนส่งข้อความทั้งหมด...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ