บทที่ 4 คนที่กำลังจับตามอง
หลังออกจากห้องทำงานของธาม พริมารู้สึกเหมือนมีเรื่องมากมายวนอยู่ในหัว
พ่อของเธอเคยทำงานกับธาม
พ่อทิ้งบางอย่างไว้กับเขา
และก่อนเสียชีวิต พ่อยังเขียนข้อความเตือนไม่ให้เธอไว้ใจใครง่าย ๆ
แต่สิ่งที่พริมาไม่เข้าใจที่สุดคือ...
ทำไมเรื่องทั้งหมดถึงเพิ่งถูกเปิดเผยในวันที่เธอกำลังมีปัญหาเรื่องเงิน
เธอเดินกลับเข้าห้องและปิดประตู ก่อนหยิบรูปถ่ายใบนั้นออกมาดูอีกครั้ง
ใบหน้าของพ่อในรูปยังคงมีรอยยิ้มเหมือนทุกครั้งที่เธอเห็น
แต่ชายที่ยืนอยู่ข้างกันกลับถูกฉีกใบหน้าออกไป
ใครเป็นคนทำ?
แล้วทำไมถึงต้องทำลายรูปนี้?
พริมาวางรูปลงบนโต๊ะ ก่อนเดินไปเปิดหน้าต่าง
ทันใดนั้น เธอสังเกตเห็นรถสีดำคันหนึ่งจอดอยู่ริมถนนหน้าบ้าน
รถคันนั้นจอดนิ่งมานานเกินกว่าจะเป็นรถของคนทั่วไป
พริมาหรี่ตามอง
กระจกของรถมืดจนมองไม่เห็นคนด้านใน
เธอกำลังจะเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
เบอร์แปลก
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนกดรับ
“สวัสดีค่ะ”
ไม่มีเสียงตอบ
“ใครคะ?”
ปลายสายยังคงเงียบ
ก่อนจะมีเสียงผู้ชายพูดขึ้นเบา ๆ
“ถ้าอยากรู้เรื่องพ่อของเธอ อย่าเชื่อธาม”
พริมาชะงัก
“คุณเป็นใคร?”
“คนที่รู้ว่าพ่อเธอเสียชีวิตเพราะอะไร”
หัวใจของเธอเต้นแรง
“คุณหมายความว่าอะไร?”
สายถูกตัดทันที
พริมามองโทรศัพท์ในมือด้วยความสับสน
คำพูดนั้นทำให้เธอรู้สึกหนาวขึ้นมาทั้งที่อากาศไม่ได้เย็นเลย
พ่อของเธอเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ
อย่างน้อยเธอก็เข้าใจแบบนั้นมาตลอด
หรือความจริงอาจไม่ใช่สิ่งที่เธอเคยรู้?
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
พริมาสะดุ้ง
“คุณพริมาคะ คุณธามเรียกไปพบค่ะ”
เธอรีบเก็บโทรศัพท์
“ค่ะ เดี๋ยวฉันไป”
เมื่อเปิดประตูออก เธอกลับเห็นธามยืนอยู่ตรงทางเดิน
เขาไม่ได้พูดอะไรในทันที
สายตาคมมองโทรศัพท์ในมือเธอ
“เมื่อกี้มีใครโทรมา”
พริมานิ่ง
“ไม่มีอะไรค่ะ”
ธามมองเธออย่างรู้ทัน
“พริมา”
น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“ผมถามว่าใครโทรมา”
เธอกำโทรศัพท์แน่น
“คนโทรผิดค่ะ”
ธามไม่ตอบ
เขาเดินเข้ามาใกล้จนพริมารู้สึกถึงแรงกดดันจากสายตาของเขา
“คุณกำลังโกหกผม”
“ฉันไม่ได้—”
“มีคนติดต่อคุณเรื่องพ่อใช่ไหม”
พริมานิ่งสนิท
เพียงเท่านั้น ธามก็รู้คำตอบแล้ว
เขาหันไปมองทางหน้าต่าง
“มันเริ่มเร็วเกินไป”
“อะไรเริ่มคะ?”
ธามไม่ตอบ
เขาเดินไปหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาโทรหาใครบางคน
“ส่งคนไปดูรถสีดำหน้าบ้าน”
พริมาเบิกตากว้าง
“คุณรู้เรื่องรถด้วยเหรอ?”
ธามหันกลับมา
“คุณเห็นมัน?”
เธอพยักหน้า
สีหน้าของธามเปลี่ยนทันที
ความนิ่งที่เคยมีหายไป เหลือเพียงความจริงจัง
“ตั้งแต่นี้ไป อย่าออกจากบ้านคนเดียว”
“ทำไมคะ?”
“เพราะคนที่โทรหาคุณไม่ได้ต้องการแค่คุย”
พริมารู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว
“แล้วเขาต้องการอะไร?”
ธามเดินเข้ามาหาเธอ
“ต้องการให้คุณกลัว”
“เพื่ออะไร?”
“เพื่อให้คุณออกไปจากที่นี่”
พริมามองเขานิ่ง ๆ
“ถ้าฉันออกไปแล้วจะเกิดอะไรขึ้น?”
ธามสบตาเธอ
คราวนี้ไม่มีความลึกลับในแววตา มีเพียงความจริงจังที่ทำให้เธอไม่กล้าถามซ้ำ
“ผมไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
“แต่ผมรู้ว่า...ผมไม่ยอมเสี่ยงให้คุณเป็นอะไรแน่”
พริมานิ่งงัน
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นความกลัวในสายตาของธาม
ไม่ใช่กลัวเพื่อตัวเขาเอง
แต่เหมือนเขากำลังกลัวว่าจะเสียเธอไป
และในวินาทีนั้นเอง พริมาจึงเริ่มสงสัยว่า...
เหตุผลที่ธามพยายามกักเธอไว้ในบ้านหลังนี้
อาจไม่ใช่เพราะเขาต้องการครอบครองเธอ
แต่อาจเป็นเพราะเขารู้ว่า มีใครบางคนกำลังตามล่าเธออยู่
