บทที่ 42 เสียงเรียกจากวันวาน

เสียงเรียกนั้นยังคงดังอยู่บนชั้นสอง

“พี่ธาม...”

ธามหยุดอยู่กลางบันได

หัวใจของเขาเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมานาน

เสียงนั้นเหมือนเสียงในความทรงจำเหลือเกิน

แต่เขาไม่ยอมก้าวต่อในทันที

พริมาจับมือเขาไว้

“แด๊ดดี้...อย่าเพิ่งรีบ”

ธามหันมองเธอ

พริมากระซิบเบา ๆ

“เราไม่รู้ว่าใครอยู่ข้างบน”

ธามพยักหน้า

“ใช่”

เข...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ