บทที่ 45 ความทรงจำที่ถูกบิดเบือน

เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นตามทางเดินของโรงพยาบาลเก่า

พริมาหันไปมองพร้อมกับธามที่ยืนอยู่ข้างเธอ

หญิงสาวที่ยืนอยู่ปลายทางเดินยังคงมองพวกเขานิ่ง ๆ

แม้เวลาจะผ่านไปสิบห้าปี แต่ธามกลับจำดวงตาคู่นั้นได้ทันที

“ริน…”

เสียงเรียกชื่อเบามาก แต่เต็มไปด้วยความสับสน

หญิงสาวค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้

“พี่ธาม”

เพียงสองคำ ห...