บทที่ 59 คนที่ไม่ควรกลับมา

เสียงผู้หญิงยังคงดังจากชั้นล่าง

“ภาคิน…ลงมาหาแม่”

ธามยืนนิ่งอยู่บนบันได

หัวใจของเขาเต้นแรงจนได้ยินชัดในความเงียบ

เสียงนั้นเหมือนแม่ของเขามากเกินไป

ทั้งน้ำเสียง จังหวะการพูด และคำเรียกที่ไม่มีใครใช้กับเขามานานแล้ว

“แด๊ดดี้…”

พริมาจับแขนเขา

“อย่าลงไป”

ธามมองเธอ

“พริมาได้ยินเหมือนแด๊ดดี้ไหม?”

“ได้ยินค่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ