บทที่ 6 กล่องที่หายไป
คืนนั้นพริมาแทบไม่ได้นอน
คำพูดของธามยังวนอยู่ในหัวไม่หยุด
“ของที่พ่อคุณทิ้งไว้ก่อนเสียชีวิต”
เธอพยายามนึกถึงเรื่องราวในอดีต แม้เวลาจะผ่านมาหลายปีแล้ว แต่ภาพบางอย่างยังคงชัดเจนอยู่ในความทรงจำ
ห้องทำงานของพ่อ
โต๊ะไม้เก่า
ตู้เอกสารสีเข้ม
และกล่องไม้ใบเล็กที่พ่อไม่เคยยอมให้ใครแตะต้อง
ตอนเด็ก ๆ เธอเคยถามว่าข้างในมีอะไร
พ่อเพียงยิ้มแล้วตอบว่า
“วันหนึ่งลูกจะรู้เอง”
ตอนนั้นพริมาไม่เข้าใจ
แต่วันนี้เธอกลับรู้สึกว่าคำพูดนั้นมีความหมายมากกว่าที่คิด
พริมาลุกจากเตียง เดินไปเปิดลิ้นชักโต๊ะข้างหน้าต่าง
เธอหยิบสมุดเล่มเก่าที่ติดตัวมาตั้งแต่ย้ายออกจากบ้านขึ้นมา
สมุดเล่มนี้เป็นของพ่อ
เธอเก็บไว้โดยไม่เคยเปิดอ่านจริงจัง
เพราะหลังจากพ่อเสีย เธอไม่อยากแตะต้องของอะไรที่เกี่ยวกับท่าน
แต่คืนนี้เธอเปลี่ยนใจ
พริมาเปิดสมุดทีละหน้า
ส่วนใหญ่เป็นตัวเลข รายชื่อ และวันที่ต่าง ๆ
จนกระทั่งเธอเห็นข้อความหนึ่งที่เขียนด้วยลายมือของพ่อ
“ถ้าเกิดอะไรขึ้น อย่าเอาของชิ้นนั้นไปให้ใคร แม้แต่คนที่บอกว่ามาช่วย”
พริมาอ่านซ้ำอีกครั้ง
หัวใจเต้นแรงขึ้น
เธอพลิกหน้าต่อไป แต่หน้าถัดไปถูกฉีกออก
“ทำไมต้องฉีกออกด้วย…”
เธอพยายามค้นทุกหน้าอย่างละเอียด
แล้วพบตัวเลขชุดหนึ่งเขียนอยู่มุมล่างของหน้าสุดท้าย
17-04-09
พริมาจ้องตัวเลขนั้นอยู่นาน
มันอาจเป็นวันที่
หรืออาจเป็นรหัส
เธอยังไม่ทันคิดต่อ เสียงประตูก็ดังขึ้น
ก๊อก ก๊อก
พริมาสะดุ้ง รีบปิดสมุด
“ใครคะ”
“ผมเอง”
เสียงธาม
เธอลุกไปเปิดประตูทันที
ธามยืนอยู่หน้าห้องในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้ม ใบหน้าของเขาดูจริงจังกว่าปกติ
“คุณยังไม่นอน?”
“นอนไม่หลับค่ะ”
สายตาของเขาเลื่อนไปยังสมุดในมือเธอ
“นั่นอะไร”
พริมาลังเล
เธอควรบอกเขาหรือไม่
เมื่อเห็นว่าเธอไม่ตอบ ธามจึงถามอีกครั้ง
“สมุดของพ่อคุณ?”
พริมายื่นให้เขา
“ฉันเจอข้อความนี้”
ธามอ่านอย่างเงียบ ๆ
ทันทีที่เห็นประโยคดังกล่าว แววตาของเขาเปลี่ยนไป
“คุณรู้จักข้อความนี้ไหมคะ”
“เคยเห็น”
คำตอบนั้นทำให้พริมาชะงัก
“ที่ไหน”
ธามไม่ได้ตอบทันที
เขาปิดสมุดแล้วส่งคืนให้เธอ
“พ่อคุณเคยส่งข้อความแบบนี้ให้ผม”
“หมายความว่าอะไรคะ”
“หมายความว่าเขารู้ว่าตัวเองกำลังถูกจับตามอง”
พริมากำสมุดแน่น
“แล้วทำไมคุณไม่บอกฉันตั้งแต่แรก”
“เพราะตอนนั้นผมยังไม่มีหลักฐาน”
“แล้วตอนนี้มีแล้วเหรอคะ”
ธามมองเธอนิ่ง ๆ
“ยังไม่พอ”
พริมารู้สึกหงุดหงิด
“ทุกครั้งที่ฉันถาม คุณก็บอกว่ายังไม่ถึงเวลา ฉันต้องรออีกนานแค่ไหนคะ”
ธามก้าวเข้ามาใกล้
“จนกว่าผมจะมั่นใจว่าคุณปลอดภัย”
“แต่ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรกลัวอะไร”
“คุณควรกลัวคนที่กำลังตามหาของชิ้นนั้น”
“แล้วคุณล่ะคะ”
คำถามหลุดออกจากปากอย่างรวดเร็ว
ธามนิ่งไป
“ฉันควรกลัวคุณด้วยหรือเปล่า”
ความเงียบเกิดขึ้นระหว่างคนทั้งสอง
ธามมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ
“ถ้าผมคิดจะทำร้ายคุณ คุณคงไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้”
คำตอบนั้นไม่ได้ทำให้พริมาสบายใจทั้งหมด
แต่กลับทำให้หัวใจเธอสั่นอย่างประหลาด
เธอหลบสายตา
“ฉันอยากรู้เรื่องพ่อ”
“ผมรู้”
“และฉันอยากรู้ว่าทำไมคุณถึงช่วยฉัน”
ธามไม่ตอบ
เขาหันไปมองหน้าต่างแทน
“เพราะพ่อคุณเคยช่วยผมไว้ครั้งหนึ่ง”
พริมาชะงัก
“ช่วยเรื่องอะไร”
“เรื่องที่ถ้าผมเล่าให้คุณฟังตอนนี้ คุณจะยิ่งตกอยู่ในอันตราย”
เธอกำลังจะถามต่อ แต่เสียงโทรศัพท์ของธามดังขึ้น
เขารับสาย
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที
“เจอแล้ว?”
ปลายสายพูดบางอย่าง
ธามนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบสั้น ๆ
“อย่าแตะต้องมัน”
เขาวางสาย
พริมารีบถาม
“เกิดอะไรขึ้นคะ”
ธามมองเธอ
“คนของผมเจอร่องรอยบางอย่าง”
“เกี่ยวกับกล่องของพ่อฉันเหรอ”
เขาพยักหน้า
“มันอาจไม่ได้หายไปอย่างที่คุณคิด”
หัวใจของพริมาหยุดเต้นไปชั่วขณะ
“หมายความว่า…”
ธามพูดช้า ๆ
“กล่องใบนั้นอาจถูกซ่อนไว้ที่ไหนสักแห่งในบ้านเก่าของคุณ”
พริมายืนเงียบ
บ้านที่เธอไม่ได้กลับไปนานแล้ว
บ้านที่เธอคิดว่าไม่มีอะไรเหลืออยู่
จู่ ๆ เธอก็รู้สึกว่าอดีตที่พยายามหนีมาตลอดกำลังเปิดประตูตามหาเธอ
ธามเดินผ่านเธอไป ก่อนหยุดที่หน้าประตู
“พรุ่งนี้ผมจะพาคุณกลับไปที่บ้าน”
พริมาหันขวับ
“เราจะไปหากล่องใบนั้น?”
ธามมองเธอด้วยสายตาจริงจัง
“ไม่ใช่แค่กล่อง”
เขาหยุดเล็กน้อย
“เราอาจได้รู้ด้วยว่าใครเป็นคนทำให้พ่อคุณตาย”
