บทที่ 8 คนที่ไม่ควรอยู่ที่นี่
พริมาหยุดหายใจไปชั่วขณะ
เสียงผู้ชายคนนั้นยังดังอยู่หน้าประตู
“ในที่สุด…พวกแกก็กลับมาที่นี่จนได้”
เธอหันไปมองธาม
เขายกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปาก เป็นสัญญาณให้เธอเงียบ
เสียงฝีเท้าก้าวเข้ามาในห้องช้า ๆ
ชายคนนั้นเดินไปหยุดตรงโต๊ะทำงานของพ่อ
พริมามองผ่านช่องว่างระหว่างตู้กับผนัง เธอเห็นเพียงเงาของเขา แต่ไม่เห็นใบหน้าชัดเจน
ชายคนนั้นหยิบของบางอย่างบนโต๊ะขึ้นมาดู
“ยังเก็บไว้เหมือนเดิม…”
น้ำเสียงของเขาฟังดูเหมือนคนที่รู้จักบ้านหลังนี้เป็นอย่างดี
พริมากำชายเสื้อของธามแน่น
ธามก้มลงกระซิบเบา ๆ
“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อย่าออกไป”
เธอพยักหน้า
ชายคนนั้นเดินไปที่ตู้เอกสาร
เขาเปิดลิ้นชักทีละช่อง ก่อนจะหยุดอยู่ตรงหนึ่ง
“หายไปแล้ว…”
น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นหงุดหงิด
เขาค้นต่ออย่างรวดเร็ว
พริมาเริ่มเข้าใจ
เขากำลังหาอะไรบางอย่าง
และสิ่งนั้นอาจเป็นของชิ้นเดียวกับที่พวกเธอกำลังตามหา
ทันใดนั้นชายคนนั้นก็หยุด
เขาหันมาทางตู้ที่พวกเธอซ่อนอยู่
พริมาหัวใจเต้นแรง
“ธาม…”
เธอเผลอเรียกชื่อเขาเบามาก
แต่ธามจับมือเธอไว้แน่น
ชายคนนั้นเดินเข้ามาใกล้
หนึ่งก้าว
สองก้าว
สามก้าว
มือของเขากำลังจะเอื้อมมาที่ตู้—
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นจากชั้นล่าง
ชายคนนั้นชะงัก
เขาหันกลับไปทันที
“ใครวะ…”
เสียงประตูหน้าบ้านดังขึ้นตามมา
ชายคนนั้นรีบเดินออกจากห้อง
ทันทีที่เสียงฝีเท้าห่างออกไป ธามก็เปิดประตูตู้
“ออกมา”
พริมายังยืนตัวแข็ง
“เขาเป็นใครคะ”
“ยังไม่รู้”
“แต่คุณรู้ว่าเขากำลังหาอะไร”
ธามไม่ตอบ
พริมาเริ่มไม่พอใจ
“คุณรู้อะไรอีกใช่ไหม”
“ตอนนี้ไม่ใช่เวลาถาม”
เขาคว้ามือเธอแล้วพาออกจากห้อง
ทั้งสองเดินลงบันไดอย่างระมัดระวัง
เมื่อถึงชั้นล่าง กลับไม่พบใคร
ประตูหน้าบ้านเปิดกว้าง
ลมพัดผ้าม่านปลิวไปมา
ชายคนนั้นหายไปแล้ว
พริมามองไปรอบบ้าน
“เขาหนีไปแล้ว?”
ธามเดินไปที่ประตู ก่อนก้มมองพื้น
มีรอยรองเท้าเปื้อนดินอยู่ตรงทางเดิน
เขามองตามรอยนั้นไปจนถึงรั้ว
“เขาไม่ได้หนี”
“แล้วเขาไปไหน”
ธามชี้ไปที่ด้านข้างบ้าน
“มีทางออกอีกทาง”
พริมาเดินตามเขาไป
แต่ก่อนที่ทั้งคู่จะถึงประตูหลังบ้าน ธามกลับหยุด
บนพื้นมีบางอย่างตกอยู่
เป็นโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่ง
พริมามองอย่างสงสัย
“ของเขาเหรอคะ”
ธามหยิบขึ้นมา
หน้าจอยังเปิดอยู่
มีข้อความล่าสุดเพียงข้อความเดียว
“เจอพริมาแล้วหรือยัง?”
พริมารู้สึกเย็นวาบ
“เขามาตามหาฉันจริง ๆ”
ธามอ่านข้อความนั้นอีกครั้ง
ก่อนพูดเสียงต่ำ
“ไม่ใช่แค่คุณ”
“หมายความว่าไงคะ”
เขายื่นโทรศัพท์ให้เธอ
ข้อความถัดไปปรากฏขึ้น
“ถ้าเจอเธอแล้ว อย่าให้ธามรู้ว่าเราเป็นคนส่งคนไปหา”
พริมานิ่งไป
เธอเงยหน้ามองธาม
คราวนี้ไม่มีคำถามใดออกจากปาก
เพราะข้อความนั้นกำลังบอกชัดเจนว่า…
คนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดรู้จักธามเป็นอย่างดี
และอาจกำลังเล่นเกมกับพวกเขาทั้งสองคน
ธามกำโทรศัพท์แน่น
“เราต้องกลับ”
“ทำไมคะ”
“เพราะคนที่ส่งข้อความนี้…”
เขาหันมามองเธอ
“อาจรู้แล้วว่าคุณอยู่กับผม”
พริมากลืนน้ำลาย
“แล้วเราจะทำยังไงต่อ”
ธามมองไปยังบ้านเก่าของเธออีกครั้ง
“เราจะหาความจริงก่อนที่พวกมันจะหาเราเจอ”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อ
“และมีเรื่องหนึ่งที่ผมต้องบอกคุณ”
“เรื่องอะไรคะ”
สายตาของธามนิ่งลง
“คนที่ชื่อภาคย์…”
เขาเว้นช่วง
“อาจไม่ได้ตายอย่างที่ผมเคยเชื่อ”
