บทที่ 9 ความจริงที่ถูกซ่อน
คำพูดของธามทำให้พริมานิ่งไป
“ภาคย์อาจไม่ได้ตายอย่างที่ผมเคยเชื่อ”
เธอมองเขาอย่างไม่เข้าใจ
“คุณเคยคิดว่าเขาตายเพราะอะไรคะ”
ธามยังถือโทรศัพท์เครื่องนั้นอยู่ในมือ
“เพราะเมื่อหลายปีก่อน ผมได้รับข่าวว่าเขาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ”
“แล้วคุณเคยเห็นศพไหม”
คำถามของพริมาทำให้ธามเงียบ
เพียงเท่านั้น เธอก็รู้คำตอบแล้ว
“ไม่เคย”
ธามตอบในที่สุด
พริมาก้มมองพื้น
“ถ้าอย่างนั้น คุณก็ไม่เคยแน่ใจว่าเขาตายจริง”
“ตอนนั้นผมไม่มีเหตุผลที่จะสงสัย”
“แต่ตอนนี้คุณสงสัย”
“ใช่”
คำตอบสั้น ๆ ทำให้พริมารู้สึกหนักใจ
เธอเริ่มรู้สึกว่าตลอดหลายวันที่ผ่านมา ตัวเองไม่ได้กำลังค้นหาความจริงเพียงเรื่องเดียว
แต่กำลังเปิดประตูเข้าไปในอดีตที่มีคนพยายามปิดมันไว้อย่างแน่นหนา
ธามเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า
“กลับบ้านกันก่อน”
ระหว่างทางกลับ ไม่มีใครพูดอะไร
พริมานั่งมองถนนผ่านกระจก เธอพยายามเรียบเรียงทุกอย่างในหัว
พ่อของเธอ
กล่องที่หายไป
ชายชื่อภาคย์
รถสีดำ
และข้อความที่บอกว่าอย่าให้ธามรู้
ยิ่งคิด เธอยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่เข้ากัน
ถ้าคนที่อยู่เบื้องหลังต้องการของที่พ่อทิ้งไว้ แล้วทำไมถึงต้องกลัวธามรู้?
หรือจริง ๆ แล้ว…
ธามเองก็อาจมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้
พริมากำมือแน่น
เธอไม่อยากคิดแบบนั้น
แต่คำเตือนจากชายปริศนากลับดังขึ้นมาในหัวอีกครั้ง
อย่าเชื่อธาม
เมื่อรถกลับมาถึงบ้าน ธามลงจากรถก่อน
แต่พริมายังนั่งอยู่ที่เดิม
เขาเปิดประตูฝั่งของเธอ
“ไม่ลงเหรอ”
พริมามองหน้าเขา
“คุณธาม”
“ครับ”
“ถ้าฉันถามอะไร คุณจะตอบความจริงไหม”
ธามมองเธอนิ่ง
“ถ้าผมรู้คำตอบ ผมจะตอบ”
“แม้ว่าคำตอบนั้นจะทำให้ฉันไม่ไว้ใจคุณ?”
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง
“แม้แต่เรื่องนั้น”
พริมาจึงตัดสินใจถาม
“พ่อฉันตายเพราะอะไร”
ธามไม่ตอบทันที
สีหน้าของเขาเคร่งลง
“อุบัติเหตุ”
“คุณแน่ใจ?”
“ตอนแรกผมคิดแบบนั้น”
“แล้วตอนนี้ล่ะคะ”
ธามมองเธอ
“ตอนนี้ผมไม่แน่ใจแล้ว”
พริมาก้าวลงจากรถ
เธอเดินเข้าไปในบ้านโดยไม่พูดอะไรต่อ
แต่เพียงไม่กี่ก้าว เธอก็หยุด
มีบางอย่างวางอยู่บนโต๊ะในห้องรับแขก
ซองจดหมายสีขาว
ไม่มีชื่อผู้ส่ง
พริมาหันไปมองธาม
เขาเดินเข้ามาหยิบซองขึ้นตรวจดู
“อย่าเพิ่งเปิด”
“ทำไมคะ”
“เราไม่รู้ว่าข้างในมีอะไร”
เขาส่งซองให้คนของเขาตรวจสอบก่อน
ไม่กี่นาทีต่อมา ชายคนนั้นกลับมาพร้อมบอกว่าไม่พบสิ่งผิดปกติ
ธามจึงเปิดซอง
ข้างในมีเพียงรูปถ่ายหนึ่งใบ
พริมามองรูปนั้นแล้วรู้สึกเหมือนโลกหยุดนิ่ง
เป็นภาพของพ่อเธอ
แต่สิ่งที่ทำให้เธอตกใจไม่ใช่ภาพพ่อ
เป็นคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
ชายคนหนึ่งในวัยหนุ่ม
เธอไม่เคยเห็นเขามาก่อน
แต่ธามกลับจำได้ทันที
“ภาคย์”
พริมาหันมองเขา
“เขายังมีชีวิตอยู่จริง ๆ เหรอคะ”
ธามไม่ตอบ
ด้านหลังรูปมีข้อความเขียนด้วยลายมือ
“ถ้าอยากรู้ว่าพ่อของพริมาตายเพราะอะไร ให้ถามธามว่าเกิดอะไรขึ้นในคืนวันที่ 17 เมษายน”
พริมาอ่านจบแล้วเงยหน้าขึ้น
“คืนวันที่ 17 เมษายน…”
เธอนึกถึงตัวเลขที่เขียนอยู่ในสมุดของพ่อ
17-04-09
หัวใจของเธอเต้นแรง
มันไม่ใช่รหัสธรรมดา
มันคือวันที่
และคืนนั้นอาจเป็นคืนเดียวกับที่พ่อของเธอเริ่มเข้าไปพัวพันกับเรื่องทั้งหมด
พริมากำรูปไว้แน่น
“คุณธาม”
เขามองเธอ
“คืนวันที่ 17 เมษายนปีนั้น…เกิดอะไรขึ้นคะ”
ธามยังคงเงียบ
ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะเขาไม่รู้คำตอบ
แต่จากสีหน้าของเขา พริมารู้ได้ทันทีว่า…
เขารู้ทุกอย่าง
