บทที่ 97 บ้านหลังแรกของตัวตน

บ้านหลังเก่าตั้งอยู่ท้ายซอยที่เงียบกว่าที่ธามจำได้

กำแพงสีขาวด้านหน้ามีร่องรอยของกาลเวลาเต็มไปหมด สีบางส่วนลอกออกจนเห็นปูนด้านใน ประตูเหล็กขึ้นสนิมเล็กน้อย ส่วนต้นไม้ใหญ่ข้างรั้วที่เขาเคยปีนเล่นตอนเด็ก ตอนนี้แผ่กิ่งก้านจนบดบังหน้าต่างชั้นสองไปเกือบครึ่ง

ธามยืนอยู่หน้าประตูอยู่นาน

เขาไม่ได้รู้สึกกลัว...