บทที่ 2 INTRO

INTRO 

ข้างห้องน้ำหลังมหา’ลัย 

“ถามจริง ๆ นี่แกไม่รู้เหรอว่าพี่ไอซ์เขาเป็นคู่หมั้นของเพื่อนฉันอยู่? หรือแกรู้ แต่แกล้งทำเป็นหูหนวก ตาบอด แสร้งให้ท่าฮะ!” รดาเพื่อนสนิท หรือที่เรียกว่าเบ๊ของเรนเดลออกปากถามอีกฝ่ายน้ำเสียงไม่พอใจ ส่วนเหตุผลที่เธอไม่อยากให้เพื่อนรักต้องถามเองก็เพราะกลัวจะเปลืองน้ำลายมากกว่า คนหน้าด้านอย่างอีนับดาวต้องเจอรดา!

“ฉันว่าถามไปมันก็ไม่ตอบหรอก เลิกถามมันเถอะ” เรนเดลพูดพลางมองซ้ายมองขวาเพื่อให้มั่นใจว่าไม่มีใครอยู่บริเวณนี้ นอกจากเราสามคน 

“แล้วแกจะเอายังไงกับมัน มันทั้งอ่อยพี่ไอซ์ พี่ไอซ์ทั้งเข้าหามัน” 

“ก็ดูเหมาะสมกันดีนี่ หมาตัวผู้ กับหมาตัวเมีย” 

เพียะ! 

เพียะ! 

เรนเดลตบนับดาวจนหน้าหัน ทั้งยังใช้หลังมือตบอีกครั้ง จนอีกฝ่ายเลือดกบปากทั้งสองข้าง แต่คนตัวเล็กไม่ได้หยุดแค่นั้น 

เธอบีบแก้มของนับดาวอย่างแรงก่อนจะสะบัดทิ้งสุดแรงจนอีกฝ่ายล้มลงไม่เป็นท่า ตามด้วยยกมือไหว้ขอร้องอ้อนวอนว่า..ระหว่างหล่อนกับพี่ไอซ์ไม่มีอะไรจริง ๆ พี่ไอซ์ก็แค่เข้ามาถามงาน เพราะเราอยู่กลุ่มเดียวกัน มันไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้นเลย 

“งั้นเหรอ แล้วในภาพที่แกสบตาพี่ไอซ์ จนหน้าเกือบจะชนกันนี่หมายความว่ายังไง?” ดูสิ อีหมาตัวเมียจะตอบว่ายังไง ส่วนหมาตัวผู้น่ะ ไม่ต้องห่วง แค่โทรกริ๊งเดียวก็จบแล้ว กะอีแค่ลูกชายผู้กำกับที่มีผลประโยชน์น้อยนิดต่อพ่อของเธอ คิดว่าเธอแคร์นักหรือไง 

แต่จะว่าไปเธอก็เคยบอกเขาหลายครั้งแล้วนะว่าอยากจะทำอะไรก็ทำ แค่อย่าทำให้เธอเสียหน้า 

สุดท้ายเขาก็ยังทำ เพราะฉะนั้นมาคอยดูผลลัพธ์เอาแล้วกัน จะได้รู้ว่าระหว่างเธอกับเขาใครยืนอยู่สูงกว่ากัน 

“ในภาพไม่มีอะไรจริง ๆ เป็นจังหวะที่เผลอ..” ยังไม่ทันที่นับดาวจะอธิบายจบ เรนเดลกลับอดใจไม่ไหว เข้าไปใช้เท้ากระทืบใบหน้าสวยของอีกฝ่ายซะจนรองเท้าขาด ถึงขนาดที่รดาต้องเข้ามาห้ามแล้วรีบถอดรองเท้าของตัวเองให้เรนเดลใส่แก้ขัดไปก่อน 

“แกใส่ก่อนนะ พอก่อน แค่นี้มันก็..” เลือดไหลเยอะแล้ว 

“ไม่ต้อง ฉันไม่ชอบใช้ของซ้ำกับใคร บนรถฉันมีรองเท้า แกก็แค่ไปหยิบมา ส่วนคู่นี้ถ้าแกจะเอาไปซ่อมหรือโยนทิ้งก็แล้วแต่แกเลย ฉันยกให้” เรนเดลพูดสีหน้าราบเรียบ เดินเท้าเปล่ากลับไปนั่งที่บนโต๊ะม้าหินอ่อน โดยวางเท้าบนเก้าอี้ เอาขาไขว่ห้าง กระดิกเท้า นั่งมองหมาตัวเมียท่าทางสบายใจ 

กระทั่งรองเท้าคู่ใหม่มาถึง

“แกจะใส่เลยไหม” รดาถามเรนเดล 

“ใส่เลยสิ ฉันจะกลับบ้านไปจัดการหมาตัวผู้” นั่นก็คือ ไอ้คนที่ทำให้เธอเสียหน้า คอยดูได้เลย 

เรนเดลทำทุกอย่างโดยที่ไม่รู้เลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องการกระทำเมื่อครู่อยู่  เผลอ ๆ เจ้าตัวอาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าอีกไม่นาน คนที่ต้องนอนกองบนพื้นนั้นอาจจะเป็นตัวเธอเองก็ได้ คุณหนูเรนเดล 

“ก็ดูน่าสนใจดี เก็บไว้ทรมานเล่นน่าจะสนุก หึ!”