บทที่ 3 ตอนที่ 1 เล่นสนุก
ตอนที่ 1 เล่นสนุก
หลังจากวันนั้นเซนดริกเฝ้ามองอยู่นับสัปดาห์ จนผู้ว่าจ้าง จ้างพวกอันธพาลมาดักรอเขา พร้อมกับคำถาม..
“เมื่อไหร่?”
“…” เซนดริกไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่ไหวไหล่แล้วหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเอ่ย “บอกนายมึง อีกสามวันรอดูข่าวได้เลย”
“ก็แค่นี้!” อันธพาลหนุ่มที่แทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเซนดริกเอาซองกระดาษสีน้ำตาลที่มีเงินอยู่ด้านในฟาดอกเซนดริกอย่างแรงเชิงเย้ยหยัน ทำให้เซนดริกหันมองซ้ายมองขวา กวาดสายตาดูทั้งกล้องวงจรปิด และผู้คน
ก่อนจะดึงไอ้คนเดินงานเข้ามาประชิดตัว แล้วใช้เหล็กขูดชาร์ปกระซวกทิ่มไปหลายครั้ง จากนั้นค่อยก้มเก็บเงินแล้วกลับขึ้นรถธรรมดา ๆ แต่ภายในตกแต่งเครื่องยนต์ทั้งคัน กลับไปยังเพ้นเฮาส์ พื้นที่ส่วนตัวของตัวเอง
ส่วนเหตุผลที่เขาจัดการไอ้เด็กเวรนั่น คงไม่ต้องให้บอกหรอกมั้งว่าทำไม..ในเมื่อมันเห็นหน้าเขาชัดขนาดนั้น ไหนจะดูถูกด้วยการเอาเงินฟาดอกกูอีก สมควรแล้วแหละ ที่ได้กลับไปเลือดคลั่งในตาย หึหึ
ภายในห้องกว้างห้องหนึ่ง ที่มีเฟอร์นิเจอร์ครบครัน มีไว้สำหรับต้อนรับแขก..คนพิเศษ
“เป็นยังไงบ้าง พ่อแม่กับพี่ชายตามหาเธอหรือยัง” เซนดริกถามพลางเชยปลายคายหญิงสาวที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนตรงข้อเท้า จนหญิงสาวสะบัดหน้าหนี ตามด้วยสบถคำด่า
“ไอ้ระยำ! ฉันจะให้พี่ชายฉันเก็บนาย!” เรนเดลสบถเสียงดัง อย่างไม่ยอมแพ้ เพราะเธอมั่นใจว่าพ่อกับพี่ชาย และลูกน้องพ่อต้องตามหาเธอเจอเร็ว ๆ นี้แน่
“ขอบคุณที่บอก ว่าแต่เมื่อไหร่เหรอสาวน้อย” ครั้งนี้เซนดริกมองเรือนร่างหญิงสาวราวกับหื่นกระหายกระเหี้ยนหือรือ ทำให้เธอดีดดิ้น ขยับตัวหนี
“นี่นายคงไม่รู้สินะว่าฉันเป็นลูกใคร ถึงได้กล้าดีเอามือสกปรกมาจับตัวฉัน ถอยไปนะ ไอ้คนถ่อย แล้วอย่าหาว่าฉันไม่เตือน” ยิ่งเธอถอยห่าง เขาก็ยิ่งขยับเข้ามาใกล้จนดูน่าหวาดกลัว แทบประคองสติตัวเองเอาไว้ไม่อยู่
“หึหึ จะรอดูแล้วกัน” ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอท่าทางสบายใจ เพราะได้เห็นทีท่าหวาดกลัวของหญิงสาว
ปกติเห็นแต่คุณหนูเรนเดลคนเก่ง ไม่เคยเห็นคุณหนูเรนเดลกลัวเลย หึหึ พอได้เห็นแบบนี้ มันสนุกดี สนุกกว่าฆ่าเธอให้ตายตอนนี้ เดี๋ยวนี้ แต่ก็ไม่ใช่ว่าเธอจะรอดน้ำมือเขาไปได้ ‘ยังไงเรนเดลก็ต้องตายด้วยน้ำมือเขาอยู่ดี’
“นายอยากได้เงินเท่าไหร่?”
“…” อยากได้ชีวิตคนถามมากกว่า
“ใครจ้างนายมา แค่นายบอกฉัน ฉันจะให้พ่อกับพี่ชายฉันรับประกันชีวิตนาย” ร่างเล็กพยายามดันโซ่ออกจากข้อเท้า แม้จะรู้ว่าคงเป็นไปไม่ได้ เธอเลยกระชากโซ่จนเกิดเสียงดัง แถมยังเสียดสีข้อเท้าขาวอมชมพูจนเริ่มขึ้นรอยช้ำเลือด ก่อนจะมีรอยถลอก จนเลือดไหลซึมออกมา
“คนฉลาดเขาทำแบบนี้?”
“เดี๋ยวก็รู้” ระหว่างเธอกับเขา ใครมันจะแน่กว่ากัน ทว่าตอนนี้เธอเป็นรองเขาอยู่มาก จำเป็นต้องเสแสร้งเชื่อฟัง ทำตัวน่าสงสารปนหว่านล้อมไปบ้าง เผื่อพวกไอ้ตาสีหน้าโง่จะหลงกล
“แน่จริงก็หักข้อเท้าตัวเองเลย” เขาล่ะอยากรู้จริง ๆ ว่าคุณหนูเรนเดลคนเก่งจะกล้าทำหรือเปล่า
ก็อก ก็อก
“อาหารมาส่งครับ”
เสียงลูกน้องคนสนิทที่มีหน้าที่จัดเตรียมอาหารให้เขา เดินมาเคาะประตูพร้อมกับถาดอาหาร
“อาหารมาส่งแล้ว เรียนเชิญคุณหนูรับประทานนะครับ” เซนดริกแง้มประตูออกไปรับถาดอาหารตามที่เขาสั่ง จากนั้นเดินมาหยุดตรงหน้าคนสวยเอาแต่ใจ แล้วปล่อยถาดอาหารหลุมลงกระแทกพื้น ทำให้อาหารบางส่วนกระเด็นกระดอน คนบนพื้นอดใจไม่ไหว ลุกขึ้นเตะถาดอาหารทิ้ง จนอาหารกระจัดกระจายกระเด็นแทบทั่วทั้งห้อง
“บ้านฉันไม่เคยให้ฉันกินอาหารในถาดอาหารหมาแบบนี้!” เธอเค้นเสียงลอดไรฟันพูด เพราะอีกฝ่ายชักจะดูถูกกันเกินไปแล้ว ตั้งแต่เล็กจนโต ยังไม่เคยมีใครขัดใจเธอแบบนี้เลย
สำหรับบ้านเธอ ถาดอาหารหลุมมีไว้ให้สุนัขเท่านั้น!
“ลืมไป เธอมันลูกคนรวยนี่หว่า”
“ก็เออสิ! อยากได้เงินเท่าไหร่ก็พูดมา!”
“รวยแต่โง่”
“นี่มึง! ชักจะเกินไปแล้วนะไอ้ระยำ!” เรนเดลของขึ้นสุดขีด
“ลองหันมองรอบ ๆ ถ้ากู..” เซนดริกชี้ตัวเอง แล้วก้าวเท้าเหยียบเศษอาหารไปชี้ที่หน้าผากหญิงสาวย้ำ ๆ “อยากได้เงินมึง กูจะทรมานมึงเล่นทำไม อีโง่!”
“อึก!” หญิงสาวพยายามข่มใจ ไม่ให้สีหน้าหรือแววตาแสดงออกถึงความหวาดกลัวจากผู้ชายตรงหน้า
กระทั่งเขาเดินเบี่ยงไปทางตู้อะไรสักอย่าง โดยยืนหันหลังอยู่อย่างนั้น
“ปากดีอีก จะได้กระตุ้นให้ฉันอยากทรมานเธอ”
“…” เธอดิ้นพลางทุบแขน จับมือร่างสูงที่บีบคอเธออย่างแรงราวกับตั้งใจจะให้ขาดใจตาย
“ทำอีก ทำบ่อย ๆ ฉันอยากเห็นรอยสวย ๆ บนผิวสวย ๆ บนตัวเธอ” รอยที่เซนดริกหมายถึงก็คือร่องรอยแห่งความเจ็บปวด ร่องรอยของความทรมาน ร่องรอยของคนใกล้ตาย เห็นแล้วดูลื่นตาดี ยิ่งได้กลิ่นคาวเลือดด้วยละก็..หึหึ หอมหวานสำหรับคนซาดิสซ์อย่างเซนดริกเลยแหละ
“แค่ก แค่ก แค่ก!” วินาทีที่ไอ้บ้าปล่อยมือออกจากลำคอขาว เรนเดลเหมือนได้เกิดใหม่อีกครั้ง เธอรีบสูดลมหายใจเข้าปอดให้ลึกที่สุด และผ่อนลมหายใจออกมายาว ๆ
ตอนนี้เธอรู้สึกว่าตัวเองประหม่าผู้ชายคนนี้มากเกินไป เขาไม่เหมือนผู้ชายหลายคนที่ผ่านเข้ามา เขาแตกต่าง และน่ากลัว ดูเหี้ยกว่าพี่ชายเธอเยอะเลย แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ต้องเอาตัวรอดออกไปจากที่นี่ให้ได้
ถึงแม้ตอนนั้นเธออาจจะเกือบตายทั้งเป็นแล้วก็ได้
“ไอ? จับคอ? หิวน้ำ?” เซนดริกยิ้ม พลางเอื้อมมือไปคว้าขวดน้ำมาราวกับคนใจดี แต่ไม่เลย เขาจับเธอบีบปาก แล้วเทน้ำกรอกปากจนร่างเล็กสำลักหน้าดำหน้าแดง ถึงขั้นทรุดลงไปนั่งบนพื้น
“ขอร้อง ออกไป” เรนเดลปาดน้ำที่หน้าผสมน้ำตาเอ่ยไล่เจ้าของที่นี่แผ่วเบา
“เธอทำอาหารหก ไปเอาทิชชูมาเช็ด อย่าให้แม่บ้านฉันต้องมาลำบากเพราะผู้หญิงอย่างเธอ” เขาพูดไม่ไยดี ส่วนเธอก็ทำตามอย่างว่าง่าย แม้จะมีโซ่ตรวนข้อเท้าไว้อยู่ก็ตาม “เชิญนอน อยากนอนตรงไหนก็นอน”
“แต่นั่นมันที่นอน..ฉัน” เธอควรต้องนอนบนเตียงที่เขานอนไม่ใช่เหรอ แต่ทำไมเขาถึงนอนแผ่หราบนเตียงนอนของเธอล่ะ แล้วแบบนี้เธอจะไปนอนที่ไหน
“มอง?”
“ฉันต้องการที่นอน”
“แต่ฉันอยากให้เธอนอนบน - พื้น” อย่าให้
