บทที่ 5 ตอนที่ 3 ราดแอลกอฮอล์
ตอนที่ 3 ราดแอลกอฮอล์
แก็ก!
“ตกลงต้องการเท่าไหร่ บอกมาสิ! จะมาจับฉันขังไว้ทำไม!” ยังไม่ทันที่ไอ้คนตาสีจะโผล่เข้ามา เธอรีบตะโกนถามทันที เพราะมาถึงตอนนี้ เธอยังไม่รู้เลยว่าตัวเองไปเหยียบหางใครเข้า หรือพ่อแม่ พี่ชาย ไปเหยียบหางใคร ทำไมเธอถึงต้องตกมาอยู่ในสภาพนี้
“ฉันเพิ่งมาถึง เธอก็โวยวายเลยเหรอ” สงสัยคืนนี้อยากจะนอนบนพื้นเย็น ๆ อีกสินะแม่สาวน้อย แต่เอาเถอะ เขาไม่คิดถือสา ยังไงแล้วเธอก็ทำอะไรไม่ได้นอกจาก ‘แหกปาก โวยวาย’
“ที่นี่มีหมอไหม ไปเรียกหมอมา” เรนเดลถามกึ่งออกคำสั่งเสียงแข็ง ทำให้กล่องปฐมพยาบาลถูกโยนมาตรงหน้า จนสิ่งของด้านในกระจัดกระจาย “ฉันต้องการหมอ! ไม่ใช่ไอ้กล่องโง่ ๆ นี่”
“แต่กล่องนี้มันเหมาะกับคนรวยแล้วโง่อย่างเธอ” เซนดริกตอบกลับเสียงเรียบ จับข้อเท้าหญิงสาวขึ้นมาดูบาดแผล ก่อนจะสะบัดทิ้งไม่ไยดี แล้วค่อยมาดูโซ่ที่เหมือนว่ามีรอยขีดข่วนเยอะขึ้นกว่าวันแรก
โซ่ ต่อให้แข็งแรง และหนาขนาดไหน แต่ถ้ามีของมีคมมาคอยกรีดซ้ำ ๆ ก็มีโอกาสหลุดขาดได้ เพราะฉะนั้นแล้ว..เขาจะตัดไฟตั้งแต่ต้นลมมันเดี๋ยวนี้เลย “โง่ทำตัวเอง ก็ควรล้างแผลเอง”
“!!!” กรี๊ดด! ไอ้บ้านี่มันกล้ามาว่าเธอได้ยังไง
ในขณะที่เรนเดลนั่งทำแผลที่ข้อเท้าของตัวเอง เธอซี๊ดปากไป เป่าปากไปด้วยที่เจ็บแสบ ทำให้ใช้เวลาทำแผลค่อนข้างนาน
แต่จู่ ๆ ก็ต้องสะดุ้งโหยงเพราะเสียงโซ่ตรวนที่กำลังถูกลากมา ได้ยินก็รู้ว่ามันคงหนัก และเส้นใหญ่ หนากว่าเดิมมาก ในใจได้แต่ภาวนาให้เสียงโซ่นั้นผ่านห้องเธอไป ทว่า..
แก็ก!
“อะไร แผลแค่นี้ยังทำไม่เสร็จอีก ลูกคุณหนูจริง ๆ”
“กรี๊ด!! กรี๊ด! ทำบ้าอะไร มึงทำบ้าอะไร!” ร่างเล็กแดดิ้นยิ่งกว่าไส้เดือนโดนน้ำร้อนลวก นั่นก็เพราะก่อนหน้านี้เธอประคบประหงม ค่อย ๆ ทำความสะอาดแผลมาก ด้วยที่ทั้งแสบ ทั้งเจ็บ
ในกล่องปฐมพยาบาลไม่มีน้ำเกลือเธอพอทน
แต่การที่เขาคว้าขวดแอลกอฮอล์มาราดแผลสดของเธอ เธอทนไม่ได้จริง ๆ
เสียงตวาด ปนด่าทอของเรนเดลดังขึ้นแทบนับครั้งไม่ถ้วย แต่กลับไม่สะทกสะท้านไอ้คนตาสีเลยสักนิด เขาได้แต่นั่งมองเธอดิ้นพล่าน ด่าเขา ราวกับว่ากำลังดูการแสดงละครที่ถูกใจนักหนาอย่างไรอย่างนั้น ทั้งที่เธอแสบแผลแทบจะขาดใจ
คราวนี้ถึงคราของเซนดริกบ้างแล้ว และแน่นอน เขาทำเหมือนเดิมทุกครั้ง ไม่เคยทิ้งร่องรอย ไม่เคยพลาดโดนจับติดสักครั้ง
เขาใส่ถุงมือสีดำทั้งสองข้าง ก่อนจะก้มไปหยิบโซ่ตรวนเส้นหนาใหญ่กว่าเดิมขึ้นมา ตามด้วยราดแอลกอฮอล์ จากนั้นจึงเดินไปหยุดตรงหน้าผู้หญิงปากดีที่ด่าทอเขาไม่หยุดทั้งน้ำตา
เซนดริกไม่ได้สนใจหรือใส่ใจว่าเธอจะรู้สึกยังไง เขาสนใจแค่ว่า..ต้องตัดไฟตั้งแต่ต้นลม
เท้าหนักเหยียบข้อเท้าข้างที่ใส่โซ่ของเรนเดลจนเธอกรี๊ดอีกครั้ง จากนั้นเขาก็ทำการเปลี่ยนโซ่ล่าม ตามด้วยราดแอลกอฮอล์อีกครั้ง จนหญิงสาวที่ทนพิษบาดแผลไม่ไหว ร้องกรี๊ดเสียงดังจนภาพตัดไป
“อ่อนฉิบหาย!” เซนดริกพูดพลางเตะขาขาวหลีกให้พ้นทาง เพื่อที่เขาจะได้ม้วนโซ่อันเก่าขึ้นมาเตรียมทำลาย
วินาทีที่ประตูห้องปิดลง เรนเดลรีบแสร้งหันหน้าไปมาราวกับคนกำลังจะได้สติ แต่เธอกลับลืมตาขึ้นแล้วยิ้มให้กำแพง ประหนึ่งกับโรคจิตไม่ต่างจากผู้ชายตาสีคนนั้น
ภายในห้องมีกล้อง 360 องศา จะมีเพียงเวลาเธอหันหลังเข้ากำแพง หรือเข้าห้องน้ำพร้อมโซ่เท่านั้น นอกเหนือจากนั้นหญิงสาวก็แทบไม่มีความเป็นส่วนตัวอีกเลย
แก็ก!
“ซ่อนของมีคมไว้ที่ไหน? เอามันมาให้ฉัน!” แม่บ้านอาวุโสเดินมาย่อตัวลงถาม ก่อนจะกัดฟันกระซิบ “หรือเธอไม่อยากมีเงาหัวแล้ว”
เรนเดลไม่ได้ตอบกลับ เพราะเธอคิดว่ายังไงแล้วคนที่นี่ก็ไม่มีทางหวังดีต่อเธอแน่นอน ยิ่งเป็นผู้หญิงตรงหน้าคนนี้แล้วด้วย คงเป็นคนสนิทของไอ้บ้าตาสีเลยแหละ!
“ในเมื่อไม่ตอบก็แก้ผ้าตรงนี้ แล้วหาของจนกว่าจะเจอ” แม่บ้านอาวุโสออกคำสั่ง ทำให้แม่บ้านที่ตามมาถึงห้าคนเริ่มปฏิบัติหน้าที่
สามคนแรก คอยจับคุณเรนเดลแก้ผ้า
ส่วนอีกสองคน ให้รื้อหาตามห้อง ทุกซอกทุกมุม
จนมาเจอที่แขวนสแตนเลสที่ถูกทำลายในห้องน้ำ ทุกคนจึงมั่นใจแล้วว่าต้องใช่อันนี้แน่ ๆ เพราะสแตนเลสก็เป็นของมีคม แค่อาจจะต้องใช้เวลา หากไม่สังเกตเลย คงมีโอกาสพลาดท่าสูง
ถ้าคุณผู้ชายมาเจอหรือเห็นก่อน พวกเราเหล่าแม่บ้านคงซวยกันถ้วนหน้าแน่ ๆ
“เจอแล้วค่ะ!” สิ้นเสียงแม่บ้านตะโกนบอก ทำให้หญิงสาวบนพื้นที่กำลังถูกเปลื้องเสื้อผ้าวิ่งฝ่าแม่บ้านสามคน ลากโซ่ตรวนเข้ามาในห้องน้ำ เพื่อยื้อแย่งแท่งสแตนเลสแหลมที่เธออุตส่าห์ทำเนียนไว้ตั้งแต่วันแรก แต่ดันมาโป๊ะแตกเพราะไอ้บ้าตาสีกับพวกแม่บ้านนี่จนได้
แก็ก!
“เธอคงไม่รู้สินะ..” เซนดริกแสยะยิ้มมองท่าทางเกรี้ยวกราดของหญิงสาว แต่น่าเสียดาย เขาไม่ชอบผู้หญิงปัญญาอ่อน สติแตก ชอบใช้อารมณ์กับความรุนแรงแก้ปัญหาแบบนี้เลย
“รู้บ้าอะไร!” เรนเดลราวกับคนสติแตก พยายามกระชากแท่งสแตนเลสจากแม่บ้านมาถือกันตัวเองเอาไว้ จากนั้นเธอก็ใช้ด้านที่แหลม ชี้หน้าแม่บ้านทุกคน รวมถึงไอ้เจ้ากรรมนายเวรนี่ด้วย “มึงอะเป็นบ้าอะไรนักหนา จับกูมาทำไม ใครจ้างมึง!” เธอตวาดถามเสียงดัง ทำให้เจ้าของบ้านปัดมือไล่แม่บ้านออกจากห้องไป เดี๋ยวตรงนี้ เขาจะเคลียร์เอง
พรึบ!
เซนดริกไม่ได้หวาดกลัวแท่งสแตนเลสแหลมนั้นสักนิด แถมระหว่างที่เธอตั้งท่าจะแทงเขา เขาก็จับมันได้ทัน
ความเร็วเป็นของปีศาจ สาวน้อยอย่างเธอคงไม่รู้จัก
“นี่!” ร่างเล็กโวยวายเพราะเธอไร้เครื่องมือจะป้องกันตัวเองแล้ว “ไอ้ระยำ มึงจะทำอะไร!” จะใช้ปลายด้านที่แหลมชี้หน้าเธอทำไม ไหนจะเดินเข้ามาใกล้อีก มันจะทำอะไร!
“แต่งตัวไม่มิดชิดเอาซะเลย” แหงแหละ ก็แม่บ้านกำลังจับเธอแก้ผ้า แต่เธอดีดดิ้นไง คนมันรนก็แบบนี้แหละ “จัด..สักทีดีไหม ของสวย ๆ งาม ๆ แบบนี้” เซนดริกพูดแล้วสลับแท่งสแตนเลสด้านที่ไม่คม ไปเชยปลายคางหญิงสาวขึ้น แล้วค่อย ๆ ไล่ลงมาที่ลำคอระหง จนมาถึงหน้าอกอวบอิ่ม ที่ดูจะอัดแน่นอยู่ด้านใน
“จัญไร!”
“ซ่อนรูปเหรอเราอะ หรือเสื้อในที่ฉันให้คนเตรียมให้เล็กไป”
“ไอ้โรคจิต ไอ้ตาบอดสี ไอ้ชาติหมา!”
“ไว้เดี๋ยวให้ผู้หญิงของฉันไปซื้อไซซ์ที่มันใหญ่กว่านี้มาให้ก็แล้วกัน..นะ สาวน้อยเรนเดล” เซนดริกแสยะยิ้มร้ายกาจ เดินควงแท่งสแตนเลสออกไปอย่างไม่ถือสา เพราะเธอมันก็แค่เด็กน้อย เด็กเมื่อวานซืน มีอะไรยังวิ่งโล่ไปฟ้องพ่อ ฟ้องพี่ชายอยู่เลย หึ!
