บทที่ 17 รสจูบที่โหยหา

ดวงตาคู่คมสบประสาน มันเต็มไปด้วยกระแสความรู้สึกห่วงใยอันท่วมท้น ทว่าลึก ๆ ในใจของใบบัวกลับรู้สึกไม่สบายใจอย่างรุนแรง ราวกับมีลางสังหรณ์บางอย่างกำลังเตือนว่าการเดินทางไปของเขาในครั้งนี้อาจนำพาเรื่องอันตรายมาสู่ตัวเขา

“ฉันไม่ชอบเลย... เวลาที่นายทำท่าทางแบบนี้” เธอพึมพำเสียงแผ่ว

“แบบไหน” เตมินทร์เลิก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ