บทที่ 24 ต้องการอะไร

ประเทศไทย, เวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงใกล้เที่ยงคืน

ภายในห้องทำงานชั้นบนสุดของโรงพยาบาล ใบบัวยังคงนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา ดวงตาคู่สวยบวมช้ำจากการผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก ขณะที่เตมินทร์ยังคงยืนปักหลักอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ สายตาทอดมองแสงไฟระยิบระยับของมหานครยามค่ำคืนอย่างใช้ความคิด

แม้เปลือกนอกเขาจะดูนิ่งส...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ