บทที่ 46 อย่ายุุ่งกับผู้หญิงของเตมมินทร์

"ปากแข็ง ยังจะมาบอกว่าไม่กลัวอีก"

ใบบัวหน้าแดงซ่าน หัวใจเต้นโครมคราม หัวเราะแก้เขิน "ก็... ก็กลัวแค่นิดเดียวเองค่ะ ตอนเด็ก ๆ บัวฝังใจกับเสียงฟ้าร้องมาก... แล้วพอโตมาลืมอดีตไปหมดแล้ว แต่ร่างกายมันยังจำความกลัวนี้ได้อยู่ ไม่ค่อยหายสนิทสักที"

ชายหนุ่มพยักหน้ารับอย่างเข้าใจพฤติกรรม "ห้องนอนของเธอที่อย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ