บทที่ 2 ผู้ชายเฮงซวย

ตอนที่ 2.ผู้ชายเฮงซวย

ย้อนไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านั้น

"สุขสันต์วันครบรอบนะคะ" ลลินยิ้มกว้างขณะถือกล่องของขวัญใบเล็กไว้ในมือ วันนี้เป็นวันครบรอบสามปีที่เธอคบกับนรินทร์ผู้ชายที่เธอรักมาตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย

หลังเลิกงานหญิงสาวรีบตรงมาที่คอนโดของแฟนหนุ่มโดยไม่ได้บอกล่วงหน้า เพราะตั้งใจจะเซอร์ไพรส์อีกฝ่าย ในใจคิดภาพรอยยิ้มของเขาเอาไว้แล้วว่าเขาจะมีความสุขมากแค่ไหนถ้าเห็นเธอมาหา

แต่ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก...รอยยิ้มบนใบหน้ากลับค่อย ๆ เลือนหาย เพราะผู้หญิงคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องพักของนรินทร์หญิงสาวคนนั้นสวมเสื้อเชิ้ตผู้ชายและที่สำคัญมันเป็นเสื้อที่เธอซื้อให้นรินทร์ เส้นผมยุ่งเหยิงและริมฝีปากแดงช้ำอย่างเห็นได้ชัด

สายตาที่เหลือบไปมองในห้องเห็นได้ชัดว่ามีเสื้อผ้าชายหญิงกองอยู่ตั้งแต่หน้าประตูห้อง

หัวใจของลลินกระตุกวูบ ก่อนจะเดินเข้าไปภายในห้องทุกย่างก้าวของเธอหนักอึ้งเหมือนมีหินถ่วงไว้ที่ข้อเท้า

ตามทางเดินมีกล่องถุงยางอนามัยที่แกะแล้ววางที่โซฟา แม้แต่ถุงยางอนามัยที่ใช้แล้วตกอยู่ที่พื้นทำเอาลลินหายใจติดขัด

เธอหยุดยืนหน้าประตูห้องพักของแฟนตัวเอง สูดลมหายใจลึกแล้วก็เปิดประตูเข้าไปในห้องนอน ใบหน้าของนรินทร์ซีดเผือดทันทีที่เห็นเธอ

"ลิน?"

"หวัดดี" เธอยิ้มทั้งที่น้ำตากำลังเอ่อขึ้นมา

"ฉันมาเร็วไปหรือเปล่า" ชายหนุ่มนิ่งไปสีหน้าของเขาบอกทุกอย่าง โดยที่ไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรอีก

"ผู้หญิงคนนั้น..." ลลินเอ่ยถาม "คือใคร"

ความเงียบโรยตัวลงมาระหว่างทั้งสองยิ่งเงียบ คำตอบก็ยิ่งชัดเจนนรินทร์ถอนหายใจยาว ก่อนจะหลุบสายตาลง

"ลิน...คือว่า..."

"ตอบมา"

"เราจบกันเถอะ" โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุนลลินจ้องหน้าเขาอย่างไม่อยากเชื่อ

"อะไรนะ"

"ฉันบอกว่าเราจบกันเถอะ"

มือที่ถือกล่องของขวัญเริ่มสั่น "เพราะผู้หญิงคนนั้นเหรอ"

"ไม่ใช่แค่เพราะเขา" คำตอบนั้นเหมือนมีดที่กรีดลงกลางอกนรินทร์ถอนหายใจอีกครั้ง

"ฉันเหนื่อย"

"เหนื่อย?" ลลินทวนคำพูดของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นคนรักของเธอ

"ลินเป็นคนดีเกินไป" นรินทร์พูดออกมาในที่สุด

หญิงสาวหัวเราะออกมาเบา ๆ ทั้งที่น้ำตาไหลแล้ว

"นี่มันเหตุผลบ้าอะไร"

"ฉันพูดจริง"

"ฉันผิดตรงไหน เหตุผลของคนหมดรักกันสินะ"

"เธอไม่ผิด" เขาตอบทันที

"แต่ฉันเบื่อ" คำว่าเบื่อสั้นเพียงคำเดียว แต่ทำให้หัวใจที่เธอรักษามาสามปีแตกละเอียด ลลินยืนนิ่งน้ำตาไหลลงมาอย่างห้ามไม่ได้

"สามปีที่ผ่านมา..." เสียงของเธอสั่น

".มันไม่มีความหมายเลยเหรอ"

นรินทร์ไม่ตอบ เพราะคำตอบอยู่ในสายตาของเขาแล้วลลินหัวเราะทั้งน้ำตา ก่อนยื่นกล่องของขวัญในมือไปให้

"สุขสันต์วันครบรอบนะ"

ชายหนุ่มมองกล่องใบนั้นแต่ไม่รับ หญิงสาวพยักหน้าเข้าใจจากนั้นจึงวางมันลงบนชั้นวางรองเท้าหน้าห้อง

"โชคดีนะ" เธอพูดได้เพียงเท่านั้นก่อนจะหันหลังเดินจากมาโดยไม่ปล่อยให้เขาเห็นว่าเธอกำลังร้องไห้หนักแค่ไหน

ลมเย็นยามค่ำคืนพัดปะทะใบหน้า ลลินเดินออกจากคอนโดอย่างไร้จุดหมาย โทรศัพท์ในมือสั่นไม่หยุดเป็นสายจากมินตรา เพื่อนสนิทที่โทรมาตามปกติ พอรับสายเสียงสะอื้นก็หลุดออกมาทันที

"ลิน?"

"มิน...

“เป็นอะไร!" มินตราถามด้วยความตกใจเป็นอย่างมาก

"เขานอกใจฉัน"

ปลายสายเงียบไปสองวินาทีก่อนจะมีเสียงสบถดังลั่น

"ไอ้สารเลว!"

ลลินหลุดหัวเราะทั้งน้ำตา "ฉันโง่มากเลยใช่ไหม"

"ไม่ มันต่างหากที่โง่" มินตราตอบทันที "คนที่โง่คือมัน"

"แต่ฉันรักเขามาก"

"งั้นร้องออกมาให้พอ"

ลลินยกมือปิดปาก น้ำตาไหลไม่หยุด "ฉันเจ็บ"

"ฉันรู้" มินตราพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง

"อยู่ไหน เดี๋ยวไปรับ"

"ไม่เป็นไร"

"เป็น" อีกฝ่ายสวนกลับทันที

"รอฉัน" สายถูกตัดไปลลินทรุดตัวนั่งลงบนม้านั่งริมถนนปล่อยให้น้ำตาไหลอย่างไม่อายใคร สามปีที่ผ่านมาเธอทุ่มเททุกอย่างทั้งความรัก เวลา และอนาคตสุดท้ายกลับเหลือเพียงคำว่า"เบื่อ"

ประมาณยี่สิบนาทีต่อมา รถเก๋งสีแดงคันหนึ่งจอดเทียบมินตราเปิดประตูลงมา ก่อนเดินเข้ามากอดเธอแน่น

"ร้องออกมาให้หมด" ประโยคนั้นทำให้ลลินร้องไห้หนักกว่าเดิม เพื่อนสาวลูบหลังเบา ๆ ปล่อยให้เธอระบายความเจ็บปวดออกมาจนกระทั่งเวลาผ่านไปพักใหญ่ มินตราจึงดึงตัวเธอออกแล้วมองตรงเข้ามาในดวงตา

"ฟังฉันนะ" ลลินสูดจมูก "อะไร"

มินตรายิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้เธอเริ่มรู้สึกไม่ดี "คืนนี้แกต้องเลิกเป็นคนดีสักที"

"หือ?"

"ฉันจะพาแกไปเมา"

"มิน!"

"ไม่ต้องเถียง" เพื่อนสาวเปิดประตูรถก่อนผลักเธอเข้าไปนั่ง

"ผู้ชายเฮงซวยคนหนึ่งไม่ควรทำให้ชีวิตแกพัง"

"แล้วจะไปไหน"

มินตราสตาร์ตรถ ก่อนยิ้มเจ้าเล่ห์ "ไปเริ่มต้นค่ำคืนที่แกจะไม่มีวันลืม"