บทที่ 9 ระเบิดลูกใหญ่

ตอนที่ 9. "ระเบิดลูกใหญ่"

ขณะที่ลลินกำลังจะกลับเสียงโทรศัพท์ของศิรากรดังขึ้น

เขากดรับปลายสายคือแม่ ลำโพงเปิดอยู่ "ศิรา เมื่อคืนแม่เห็นข่าวงานเลี้ยงบริษัทเลขาสาวคนนั้นน่ารักดีเมื่อไหร่จะพาเข้าบ้าน"

ลลินแข็งทื่อ ศิรากรเงียบ ก่อนตอบสั้น ๆ "แม่...เดี๋ยวค่อยคุย"

แล้วรีบวางสาย ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบลลินได้แต่คิด

“คุณแม่ของประธานเข้าใจผิดอะไรหรือเปล่า?"

ส่วนศิรากรคิดอีกอย่าง "สงสัยคงปิดแม่ไม่ได้อีกแล้ว"

ลลินยืนกำชายเสื้อแน่น สายตายังคงมองไปรอบห้องอย่างระแวงแม้จะเริ่มจำเหตุการณ์เมื่อคืนได้เลือนราง แต่การตื่นขึ้นมาในห้องที่ไม่คุ้นเคยก็ทำให้หัวใจเต้นแรงไม่หยุด ศิรากรปิดโน้ตบุ๊กลง ก่อนลุกขึ้นเดินไปยังครัวขนาดเล็ก ไม่นานนัก เขาก็เดินกลับมาพร้อมแก้วน้ำอุ่นหนึ่งใบ

"ดื่มก่อน" ลลินรับแก้วมาอย่างเกรงใจ

"ขอบคุณค่ะ"

ความเงียบปกคลุมอยู่พักใหญ่ กระทั่งหญิงสาวตัดสินใจเอ่ยขึ้น

"เมื่อกี้...คุณแม่ของท่านประธาน.."

ศิรากรถอนหายใจเบา ๆ ราวกับรู้ว่าเธอกำลังจะถามอะไร

"อย่าถือสาท่านเลย" เขาเดินไปเปิดตู้เย็น พลางพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "แม่ผมก็พูดไปเรื่อย"

ลลินเม้มริมฝีปาก "แต่ท่านเข้าใจผิด..."

"ปล่อยให้เป็นเรื่องของผม เรื่องนี้เดี๋ยวผมจัดการเอง"

ศิรากรตัดบทสั้น ๆ ก่อนหยิบกล่องอาหารที่แม่บ้านเตรียมไว้เมื่อช่วงเย็นออกมาอุ่น กลิ่นข้าวต้มร้อน ๆ ลอยอบอวลไปทั่วห้องไม่นานนัก เขาก็ยกชามมาวางตรงหน้าหญิงสาว

"กินรองท้องก่อน" ลลินก้มมองข้าวต้มตรงหน้าก่อนเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างลังเล

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันกลับไปกินที่ห้องก็ได้"

ศิรากรเหลือบมองนาฬิกาข้อมือตีสามยี่สิบ "อีกไม่กี่ชั่วโมงก็เช้าแล้ว" เขาพูดเรียบ ๆ "ตอนนี้คุณจะเรียกรถกลับก็เสียเวลา"

"แต่..."

"พักที่นี่เถอะ"

ลลินชะงัก ศิรากรจึงพูดต่อด้วยน้ำเสียงนิ่งเหมือนกำลังอธิบายเรื่องงาน

"ห้องนอนมีห้องเดียว คุณนอนในนั้น"

"แล้วท่านล่ะคะ"

"โซฟา" เขาตอบสั้น ๆ "ผมนอนได้"

หญิงสาวรีบส่ายหน้า "ไม่ได้ค่ะ นั่นห้องของท่าน"

"หรือคุณจะให้ผมปล่อยคุณกลับตอนตีสาม"

"..."

"หรือให้คุณนอนโซฟา"

ลลินรีบปฏิเสธทันที "ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ"

ศิรากรยกมุมปากขึ้นเพียงนิด "งั้นก็จบ" คำพูดสั้น ๆ ทำเอา

ลลินเถียงไม่ออก เธอได้แต่นั่งก้มหน้าตักข้าวต้มเข้าปากเงียบ ๆระหว่างนั้น ศิรากรไม่ได้เอ่ยอะไรอีก เพียงเดินไปหยิบหมอนกับผ้าห่มจากตู้เก็บของ แล้ววางไว้บนโซฟาในห้องนั่งเล่นทุกการกระทำเป็นธรรมชาติ ราวกับเขาไม่ได้คิดจะฉวยโอกาสแม้แต่น้อย

ลลินแอบเหลือบมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่ม ความรู้สึกอึดอัดเมื่อครู่ค่อย ๆ คลายลงอย่างน้อย...เขาก็ไม่ใช่ผู้ชายแบบที่เธอเคยกังวล เมื่อกินข้าวต้มจนหมด ศิรากรจึงลุกขึ้นเก็บชามไปล้าง

"ในห้องมีห้องน้ำในตัว" เขาพูดโดยไม่หันมา

"ถ้าต้องการเสื้อผ้าใหม่ เดี๋ยวผมหาเสื้อยืดให้"

"ไม่เป็นไรค่ะ" ลลินรีบตอบ "ชุดนี้ยังใส่ได้"

ศิรากรพยักหน้า "ตามสบาย" หญิงสาวยกมือไหว้เขาเบา ๆ

"ขอบคุณนะคะ...แล้วก็ขอโทษที่ทำให้ลำบาก"

ชายหนุ่มชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"ครั้งหน้า" ลลินเงยหน้าขึ้น "อย่าปล่อยให้ตัวเองเมาอีก"

".ค่ะ" เธอรับคำเบา ๆ ก่อนเดินเข้าไปในห้องนอนและค่อย ๆ ปิดประตูลงศิรากรยืนมองประตูบานนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะทอดสายตาไปยังโซฟาที่คืนนี้กลายเป็นที่นอนของเขา เขาถอนหายใจยาว พลางใช้มือลูบใบหน้าตัวเอง

"ผู้หญิงคนนี้..." เขาพึมพำแผ่วเบา

"ทำให้ชีวิตฉันวุ่นวายตั้งแต่เจอหน้ากันจริง ๆ" แม้ปากจะบ่นเช่นนั้น แต่มุมปากของศิรากรกลับยกขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

เช้าวันต่อมาลลินตื่นสายกว่าเดิม เดินออกมาจากห้องนอนแบบงัวเงีย เห็นศิรากรแต่งตัวหล่อเรียบร้อย กำลังทำอาหารเช้าง่ายๆ กาแฟ ไข่ดาว ขนมปัง ทำเอาลลินตกใจกับภาพที่เห็น

"ตื่นแล้ว?"

ลลินรีบยกมือไหว้ "ขอโทษนะคะที่รบกวน"

ศิรากรตอบโดยไม่เงยหน้า "รู้ก็ดี" ลลินหน้าเจื่อนแต่ครู่ต่อมาเขาเลื่อนจานอาหารเช้าไปตรงหน้า

"กินเดี๋ยวไปทำงาน"

ลลินยิ้มบาง ๆ ถึงจะปากร้าย...แต่ก็ทำอาหารไว้ให้เธอด้วยระหว่างกินอาหารลลินถาม

"ปกติท่านประธานทำอาหารเองเหรอคะ"

ศิรากรตอบ "อยู่คนเดียวจะรอแม่บ้านทุกมื้อก็ไม่ใช่"

ลลินแปลกใจ เพราะภาพประธานบริษัททำอาหารเองแตกต่างจากที่เธอคิดไว้เธอจึงเริ่มมองเขาในมุมใหม่

หลังจากกินอาหารเช้าเรียบร้อยแล้วนั้น ศิรากรขับรถไปส่งลลินที่คอนโดก่อนลงจากรถ เขาพูดสั้น ๆ

"เย็นนี้เลิกงานตรงเวลา"

ลลินงง  "มีประชุมค่ะ"

"ผมยกเลิก" ศิรากรตอบหน้าตายก่อนจะพูดต่อ "พักผ่อนรีบไปเปลี่ยนชุดผมอยู่ที่ลานจอดรถรอ"

“จะดีเหรอคะ ถ้าอย่างนั้นขึ้นมานั่งรอข้างบนก่อนไหมคะ” เธอรวบรวมความกล้าเอ่ยขึ้นมาในทันที

“ไม่กลัวผมเหรอ ? ” ศิรากรหรี่ตามองและถามออกมาในทันทีทำเอาลลินหัวเราะ

“ไม่กลัวค่ะ เพราะเมื่อคืนนี้ท่านประธานก็ไม่ได้ทำอะไรดิฉันนี่คะ มาค่ะดีกว่าอยู่ข้างล่างทั้งนานทั้งร้อน” ลลินพูดและพยักหน้าชวนทำให้ศิรากรดับเครื่องและเดินตามไปในที่สุด

เมื่อเข้ามาในห้องพัก ลลินรีบเข้าไปอาบน้ำแต่งตัว ทิ้งให้ศิรากรนั่งรอด้านนอก และนั่นทำให้เขาได้มีโอกาสเดิสำรวบบริเวณห้องของเธอ

เมื่อถึงบริษัทพนักงานเริ่มซุบซิบเมื่อคืนกลับพร้อมกัน เช้านี้มาพร้อมกันอีกประธานดูแลเลขาใหม่เกินเหตุหรือเปล่า

ข้าวหอมรีบเข้ามาถาม

"แก...เมื่อคืนไปไหนมา"

ลลินรีบเล่าเรื่องทั้งหมด ข้าวหอมถอนหายใจโล่งอกแต่ก็อดแซวไม่ได้

"ฉันว่า...ประธานไม่ได้ใจร้ายอย่างที่คิดนะ"

ลลินรีบค้าน "ไม่หรอกเขาแค่รับผิดชอบในฐานะเจ้านาย"

ภูผาเดินเข้าห้องทำงานของภาคินก่อนเอ่ยถาม “เมื่อเช้ากูไปหาที่คอนโดเห็นแต่แม่บ้าน แต่แปลก” เขาพูดไม่จบและมองหน้าเพื่อน

“แปลกอะไรของมึง ? ” ศิรากรหยิบกาแฟมาจิบ ภูผาเดินตรงเข้ามาหาเพื่อนและหยุดอยู่ตรงหน้าก่อนพูดขึ้นมา

“ก็กูเห็นโซฟาที่มีหมอนกับผ้าห่มวางอยู่” พูดจบก็ยกคิ้วทันทีและมองหน้าศิรากรอย่างจับผิด

"เมื่อคืนมีแขกเหรอ"

ศิรากรตอบเรียบ ๆ "เสือก"

ภูผาหัวเราะ "งั้นแปลว่าจริง"

ธามเดินเข้ามาสมทบก่อนพูดเพียงประโยคเดียว "นอนโซฟา?"

ศิรากรเงียบ ภูผาถึงกับหัวเราะลั่น "โอ้โห...ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าไม่ไว้ใจใครยอมให้ผู้หญิงนอนห้องตัวเอง ส่วนมึงมานอนโซฟา"

ศิรากรปรายตามอง "เลิกพูด" ภูผายิ้มกว้าง "ไอ้คิรานี่มึงกำลังจะรักเขาแล้ว"

ศิรากรตอบทันที "ไม่มีวัน" แต่ทั้งภูผาและธามต่างรู้ดีคนที่พูดคำว่า "ไม่มีวัน" นี่แหละ...

มักเป็นคนที่ตกหลุมรักก่อนเสมอ

“เออ..ไม่มีวันก็ไม่มีวันกูจะรอดู” ภูผาพูดและหัวเราะออกมาก่อนเดินออกไปอย่างอารมณ์ดี

“มึงก็ไปทำงานได้แล้วไอ้ธาม อย่าลืมว่ามึงเป็นรองประธาน”

“ครับท่านประธานจะไปเดี๋ยวนี้เลยครับ”