บทที่ 100 แค่อยากทำหน้าที่พ่อ

แสงแดดรำไรลอดผ่านกิ่งก้านของต้นไม้ใหญ่ ทอดเงาลงบนพื้นไม้สักขัดมันของโถงใหญ่กลางบ้าน เอื้องดาวนั่งอยู่บนเบาะรองนั่งหนานุ่ม มือหนึ่งประคองร่างเล็กจ้อยของน้องเทียน ที่กำลังดูดนมอย่างตั้งอกตั้งใจ ดวงตากลมโตของทารกน้อยจ้องมองใบหน้าแม่นิ่งสลับกับหลับตาพริ้มเป็นพักๆ 

ปกติแล้วพื้นที่โถงตรงนี้มักจะมีเยาวภามา...