บทที่ 88 ตราบชั่วนิรันดร์

แสงไฟสลัวภายในห้องพักฟื้นหลังคลอดส่องกระทบใบหน้าซีดเซียวของเอื้องดาวที่ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ ความเจ็บปวดจากการบีบรัดของครรภ์ ที่กินเวลาหลายชั่วโมงมลายหายไป ทิ้งไว้เพียงความอ่อนเพลียและความรู้สึกเบาสบายอย่างประหลาด 

กลิ่นยาและสารฆ่าเชื้อในโรงพยาบาลเป็นสิ่งแรกที่เธอสัมผัสได้ ก่อนที่สติจะค่อยๆ แจ่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ