บทที่ 2 2 ส่วนเกิน

ภายในห้องทำงานชั้นบนสุดของ ดิ เอ็มเพอเรอร์

บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกด้วยเครื่องปรับอากาศ แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากเจ้าของห้อง

ปัง!

เสียงประตูไม้สักกระแทกปิดดังสนั่นจนห้องสะเทือน คามินเดินหน้าตึงเข้ามา กระชากเนคไทราคาแพงเหวี่ยงทิ้งลงบนโซฟาอย่างไม่ไยดี ก่อนจะหมุนตัวกลับมาจ้องเขม็งใส่ร่างบางที่ยืนก้มหน้าสงบเสงี่ยมอยู่กลางห้อง

"เป็นใบ้รึไง ห๊ะ"

เสียงทุ้มต่ำถามห้วนจัด แต่คนถูกถามกลับยืนนิ่ง ประสานมือไว้ด้านหน้าอย่างสำรวม ทั้งที่ชุดราตรีแหวกสูงที่ใส่อยู่นั้นมันยั่วยวนจนแทบจะเผาห้องให้วอดวาย

"ชั้น รอรับบทลงโทษค่ะ" จันทร์เจ้าตอบเสียงเรียบ ไม่ยอมสบตา "วันนี้จะให้วิ่งรอบตึก... หรือจะให้ไปยืนเป็นเป้านิ่งที่สนามซ้อม... รีบสั่งมาเถอะค่ะ ฉันจะได้ไปเปลี่ยนชุด"

"หึ..." คามินแค่นหัวเราะในลำคอ สาวเท้าก้าวสามขุมต้อนเหยื่อเข้าไปจนจันทร์เจ้าเผลอถอยกรูดไปจนมุมติดขอบโต๊ะทำงาน

ปึง!

ฝ่ามือหนากระแทกกับขอบโต๊ะ กักขังร่างน้อยไว้ในกรงขังของท่อนแขนแกร่ง

"คิดว่าฉันจะลงโทษเธอด้วยวิธีเด็กประถมแบบนั้นเหรอจันทร์เจ้า" เขาโน้มหน้าลงมาจนจมูกแทบชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินแก้มเนียน "กับความผิดที่เธอร่านไปยั่วผู้ชายทั้งงาน... มันต้องโดนหนักกว่านั้นเยอะ"

คำพูดคามินกระแทกใจจันทร์เจ้าจนจุก ยิ่งกว่าโดนลูกปืนเจาะอก แต่เธอเลือกที่จะเม้มปากแน่น ข่มความเจ็บปวดไว้ใต้หน้ากากที่เรียบเฉย

"แล้วแต่บอสจะกรุณาค่ะ..." เธอตอบเสียงเบา "แต่ช่วยให้เกียรติกันด้วย... ฉันทำตามหน้าที่ ไม่ได้ร่าน"

"ให้เกียรติ?" เขาเลิกคิ้วสูง แววตาดูถูกเหยียดหยามฉายชัด "ผู้หญิงอย่างเธอ... ต้องให้เกียรติด้วยเหรอวะ"

"คามินขาาาาา!"

ยังไม่ทันที่จันทร์เจ้าจะได้โต้ตอบ ประตูห้องพักด้านในก็เปิดผัวะออกมา พร้อมกับเสียงแหลมสูงที่ดัดจริตจนแสบแก้วหู ร่างอวบอัดของนีน่าดาราสาวดาวรุ่งในชุดนอนซีทรูสีแดงเพลิงเดินนวดนาดออกมา

"อุ๊ย... มีแขกเหรอคะ?" นีน่ายกมือทาบอกแสร้งทำท่าตกใจ ก่อนจะปรายตามองจันทร์เจ้าตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วเบ้ปาก "อ๋อ... นึกว่าใคร ที่แท้ก็... ยามเฝ้าหน้าห้องนี่เอง"

หล่อนเดินเบียดกระแทกไหล่จันทร์เจ้าจนเซถลา ก่อนจะพุ่งเข้าไปควงแขนคามิน เอาหน้าอกหน้าใจไซส์บึ้มบดเบียดต้นแขนเขาอย่างจงใจ

"คามินขา... นีน่ารอนานจังเลยค่ะ ไหนบอกเคลียร์งานเสร็จจะรีบมาจัดให้นีน่าไงคะ" เธอกระซิกกระซี้ เอาหน้าถูไถออเซาะ "นีน่าเหงาจะแย่แล้วนะ... อาบน้ำรอจนตัวเปื่อยแล้วเนี่ย ดูสิคะ หอมไหม?"

กลิ่นน้ำหอมฉุนกึกตีเข้าจมูกปนกับกลิ่นเหล้าจางๆ จันทร์เจ้ากลั้นหายใจ เบือนหน้าหนีมองออกไปนอกกระจกทันที ทำทีเป็นสนใจแสงไฟกรุงเทพฯ ยามค่ำคืน เพื่อซ่อนแววตาที่ไหววูบ

คามินปรายตามองจันทร์เจ้า หวังจะได้เห็นอาการหึงหวง หรือความไม่พอใจสักนิด... แต่สิ่งที่เห็นคือความว่างเปล่า เหมือนเธอมองอากาศธาตุ

แม่งเอ๊ย... ไม่รู้สึกอะไรเลยรึไงวะ!

ความหงุดหงิดแล่นริ้วขึ้นสมองจนควันแทบออกหู ยิ่งเห็นท่าทีเย็นชา เขายิ่งอยากจะบ้าตาย

"งั้น... ฉันไม่กวนเวลาส่วนตัวของบอสแล้วกันค่ะ" จันทร์เจ้าตัดบทดื้อๆ โค้งหัวให้หนึ่งที "เชิญพักผ่อนตามสบายค่ะ"

เธอกำลังจะหมุนตัวหนี แต่คามินกลับรวบเอวคอดกิ่วของนีน่าดึงเข้ามาชิดตัว แล้วตะคอกใส่จันทร์เจ้าเสียงดังลั่น

"เดี๋ยว! ใครสั่งให้เธอไป... ยืนดูอยู่ตรงนั้นแหละจันทร์เจ้า!"

นีน่ายิ้มกริ่ม นึกว่าคามินเข้าข้างตน หล่อนรีบเขย่งปลายเท้าหมายจะมอบจูบดูดดื่มเย้ยนังบอดี้การ์ดหน้าจืดให้รู้สำนึก

"จุ๊บ... อื้มมม..."

ริมฝีปากแดงฉ่ำบดเบียดลงมา คามินยืนนิ่งยอมให้นีน่าจูบ แต่สายตาคมกริบยังคงจ้องจับผิดจันทร์เจ้าไม่วางตา ท้าทายให้เธอแสดงความรู้สึกออกมา

วินาทีนั้น... จันทร์เจ้าเพียงแค่กะพริบตาช้าๆ มองภาพบาดตาตรงหน้าด้วยแววตาที่ตายด้าน ไร้ความรู้สึก ไร้เยื่อใย ก่อนจะหันหลังขวับ

"ขออนุญาตค่ะบอส... พอดีฉันนึกได้ว่าต้องเช็คสต็อกกระสุนที่คลัง... ขืนช้าเดี๋ยวลูกน้องกะดึกจะส่งยอดไม่ทัน"

พูดจบก็สาวเท้าเดินลิ่ว เสียงส้นสูงกระทบพื้นห้อง กึก กึก กึก ห่างออกไปโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่วินาทีเดียว ประหนึ่งว่าฉากรักตรงหน้าไม่มีค่าอะไรให้ใส่ใจ

ปัง.

ประตูห้องปิดลง ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่น่าอึดอัด

"แหม... ไปซะได้ก็ดี ขัดจังหวะคนจะสวีทกันแท้ๆ" นีน่าบ่นกระปอดกระแปด มือลูบไล้แผงอกแกร่ง "คามินขา... เรามาต่อกันเถอะค่ะ นีน่าอุตส่าห์..."

"ออกไป"

เสียงทุ้มต่ำเย็นยะเยือกดังขึ้น ทำเอามือไม้ชะงัก คามินผลักร่างนีน่าออกจากการเกาะกุมอย่างแรงจนเธอเซถลาไปกองกับโซฟา

"คะ... คามิน คุณว่าอะไรนะ..." นีน่าตาโตด้วยความตกใจ

"กูบอกให้ออกไป เดี๋ยวนี้!"

คามินตวาดลั่นห้อง ดวงตาที่เคยยั่วยวนเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นดวงตาของสัตว์ร้ายที่กำลังคลั่งจนเส้นเลือดปูดโปน "ใครใช้ให้มึงเสนอหน้าเข้ามา ใครอนุญาต!"

"กะ... ก็นีน่าเห็นคุณมาช้า..."

"ไสหัวไปซะ! ก่อนที่กูจะให้ลูกน้องมาลากมึงไปโยนทิ้งหน้าบ่อน"

นีน่าหน้าซีดเผือด ตัวสั่นงันงก รีบคว้าเสื้อคลุมวิ่งหนีตายกลับเข้าห้องไปเก็บของลนลาน วิ่งหายลับไปจากห้องแทบไม่ทัน

โครม!

โคมไฟหรูและกองเอกสารบนโต๊ะถูกกวาดร่วงกระจายเต็มพื้นด้วยแรงโทสะ คามินหอบหายใจแรง เสยผมที่ปรกหน้าขึ้นอย่างหัวเสีย

ไม่แคร์... ไม่สน... ไม่เจ็บร้อนเลยสินะ

"โธ่โว้ย!"

เขาคว้าขวดวิสกี้ราคาแพงมากระดกจนหมดขวด แล้วฟาดขวดเปล่าลงกับพื้นจนแตกกระจาย

"เก่งนักนะจันทร์เจ้า... เย็นชาเก่งนักใช่ไหม... อยากรู้เหมือนกันว่าถ้าโดนยัดเยียดความเป็นผัวให้ จะยังทำหน้านิ่งแบบนี้ได้อยู่อีกไหม!"

คามินคว้าสูทพาดบ่า เดินดุ่มๆ ตรงไปที่ลิฟต์ส่วนตัว กดปุ่มชั้นล่างสุดทันที

เป้าหมายคือคลังอาวุธ ที่จันทร์เจ้าหนีไปซุกหัวอยู่!