บทที่ 6 6 ความอ่อนโยนของพยัคฆ์

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านเนื้อหนาสีครีมเข้ามาในห้องพักฟื้น VVIP ชั้น 17 ปลุกให้คนที่นอนอยู่บนเตียงค่อยๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้น

"อึก..."

ความรู้สึกแรกที่จันทร์เจ้าสัมผัสได้คือความเจ็บแปลบอย่างรุนแรงที่แล่นพล่านขึ้นมาจากเอวขวา เหมือนมีเข็มร้อนๆ นับพันเล่มทิ่มแทงอยู่ภายใน เธอกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด พยายามกลั้นเสียงร้องความเจ็บปวดไว้ตามสัญชาตญาณที่ถูกฝึกมา

เธอค่อยๆ ลืมตาปรับโฟกัสภาพตรงหน้า เพดานสีขาวสะอาดตา กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ และ... ความอุ่นร้อนหนักๆ ที่พาดอยู่บนเอวซ้าย

จันทร์เจ้าก้มลงมอง แล้วก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

"บอส..."

คามิน... เจ้านายผู้ยิ่งใหญ่แห่งดิ เอ็มเพอเรอร์ กำลังนอนตะแคงอยู่ข้างๆ เธอ บนเตียงคนไข้เดียวกัน แขนแกร่งพาดกอดเอวเธอไว้อย่างหวงแหน ใบหน้าหล่อเหลาที่ปกติจะเคร่งขรึมอยู่เสมอ ตอนนี้หลับสนิทซุกอยู่กับไหล่บางของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ รินรดต้นคอจนขนลุกซู่

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน... บอสมานอนทำไมตรงนี้

หัวใจดวงน้อยเต้นรัวแรงจนกลัวว่าเขาจะได้ยิน จันทร์เจ้าพยายามจะขยับตัวหนีออกห่าง แต่เพียงแค่ขยับสะโพกนิดเดียว ความเจ็บปวดที่แผลก็กระตุกวูบจนหน้ามืด

"ซี๊ดดด..." เธอเผลอหลุดเสียงลอดไรฟันออกมา น้ำตาซึมที่หางตาโดยไม่รู้ตัว

ติ๊งหน่อง

เสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้น พร้อมกับประตูที่เปิดออก พยาบาลสาวในชุดฟอร์มสีขาวเดินเข้ามาพร้อมรถเข็นยา

"อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณจันทร์เจ้า..." พยาบาลชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นสภาพเตียงคู่แต่ด้วยความเป็นมืออาชีพของทีมหมอคิม เธอจึงปรับสีหน้าเป็นปกติทันที "ตื่นแล้วเหรอคะ... เดี๋ยวพยาบาลฉีดมอร์ฟีนระงับปวดให้นะคะ สีหน้าคุณดูไม่ดีเลย เจ็บมากใช่ไหมคะ"

เสียงพูดคุยทำให้ร่างสูงข้างตัวขยับ คามินครางในลำคอเบาๆ ก่อนจะลืมตาตื่นขึ้นด้วยความงัวเงีย แต่เมื่อเห็นจันทร์เจ้าตื่นแล้ว สติเขาก็กลับมาเต็มร้อยทันที

"ตื่นแล้วเหรอ?" เขาถามเสียงแหบพร่าจากการเพิ่งตื่น ยันตัวลุกขึ้นนั่งมองหน้าเธอ "เป็นยังไงบ้าง เจ็บแผลไหม?"

"มะ... ไม่เจ็บค่ะบอส... สบายมาก" จันทร์เจ้ารีบปฏิเสธเสียงแข็ง พยายามปั้นหน้านิ่งทั้งที่เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายตามไรผม "แค่... ตึงๆ นิดหน่อย"

"โกหก..." คามินหรี่ตามองจับผิด เอื้อมมือไปแตะหน้าผากเธอที่ชื้นเหงื่อ "เหงื่อแตกพลั่กขนาดนี้บอกไม่เจ็บ พยาบาล ฉีดยาให้เธอเดี๋ยวนี้"

"ค่ะบอส... เอ้ย คุณคามิน" พยาบาลรีบจัดการฉีดยาเข้าทางสายน้ำเกลืออย่างคล่องแคล่ว "ยานี้จะช่วยบรรเทาปวดและทำให้ง่วงนิดหน่อยนะคะ ถ้าปวดเพิ่มหรือต้องการอะไรกดปุ่มเรียกได้ตลอดเลยค่ะ"

"ขอบคุณค่ะ..." จันทร์เจ้ารับคำเบาๆ มองตามพยาบาลที่เดินออกไปจนประตูห้องปิดลง

ความเงียบกลับมาปกคลุมห้องอีกครั้ง แต่คราวนี้มันมาพร้อมกับความขัดเขินที่จันทร์เจ้าไม่เคยรู้สึกมาก่อน

"บอสคะ..." เธอตัดสินใจเอ่ยทำลายความเงียบ โดยไม่กล้าสบตาเขาตรงๆ "บอสกลับไปพักผ่อนที่ห้องเถอะค่ะ... มานอนเบียดคนเจ็บแบบนี้เดี๋ยวจะเมื่อยตัวเปล่าๆ"

"ไล่ฉันอีกแล้วนะ" คามินไม่ยอมลุก แถมยังขยับตัวเข้ามาใกล้จนจมูกแทบจะชนแก้มเธอ "เมื่อคืนไล่ให้ไปหาผู้หญิงอื่น เช้านี้ไล่กลับห้อง... รังเกียจฉันมากรึไง?"

"เปล่านะคะ ฉันแค่..." จันทร์เจ้าร้อนรน รีบแก้ตัว "ฉันแค่เกรงใจ... บอสเป็นเจ้านาย ไม่ควรมาลำบากนอนเฝ้าลูกน้องแบบนี้... แถมฉันยังทำบอสเลอะเลือดอีก... ขอโทษนะคะที่ทำให้วุ่นวาย"

"หยุดพูดคำว่าเจ้านายลูกน้องสักทีได้ไหมวะ" คามินสวนกลับเสียงดุ แต่แววตาอ่อนลง "แล้วก็เลิกขอโทษด้วย... คนที่ต้องขอโทษคือฉันต่างหาก"

เขายกมือขึ้นลูบแก้มใสที่ซีดเซียวอย่างทะนุถนอม นิ้วโป้งเกลี่ยเบาๆ ที่ริมฝีปากเธอ "ขอโทษที่ดูแลไม่ดี... ขอโทษที่ทำให้เจ็บตัว... แล้วก็ขอบใจ... ที่ช่วยชีวิตฉันไว้"

จันทร์เจ้ามองสบตาเขา นิ่งงันไปเหมือนถูกมนต์สะกด คำพูดอ่อนโยนและสัมผัสที่แผ่วเบานี้... มันใช่บอสคามินจอมโหดคนเดิมจริงๆ เหรอ

"มัน... มันเป็นหน้าที่ของฉันอยู่แล้วค่ะ" เธอตอบเสียงเบาหวิว "ชีวิตฉันเป็นของบอส... บอสเคยบอกไว้"

"ใช่... ชีวิตเธอเป็นของฉัน" คามินย้ำเสียงหนักแน่น โน้มหน้าลงมาจูบเบาๆ ที่ขมับของเธอ "เพราะงั้น... ห้ามเอาไปทิ้งขว้าง ห้ามเอาไปเสี่ยงตายแทนฉันอีก... เข้าใจไหม?"

"แต่ถ้าบอสเป็นอะไรไป..."

"ถ้าฉันเป็นอะไรไป ก็ช่างหัวฉัน!" คามินตัดบท "แต่ถ้าเธอเป็นอะไรไป... ฉันจะอยู่ยังไง?"

ประโยคนั้นกระแทกใจจันทร์เจ้าอย่างจัง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

"บอส..."

"นอนพักซะ... ฤทธิ์ยาคงเริ่มออกแล้ว" คามินตัดบทแก้เขิน ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้เธอถึงอก "เดี๋ยวฉันจะลงไปสั่งอาหารเช้ามาให้... อยากกินอะไรพิเศษไหม? ข้าวต้มกุ้งร้านโปรดไหม"

"อะไรก็ได้ค่ะ... ตามใจบอส"

"งั้นรอเดี๋ยว... ห้ามลุกไปไหนเด็ดขาด ถ้าดื้อฉันจะจับมัดคาเตียง"

คามินขู่ทิ้งท้ายพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่หาดูยาก ก่อนจะลุกจากเตียงเดินผิวปากเบาๆ เข้าไปในห้องน้ำ

จันทร์เจ้ามองตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปด้วยหัวใจที่พองโตและสับสน... ความเจ็บที่แผลดูเหมือนจะทุเลาลงไปมาก ไม่ใช่เพราะฤทธิ์มอร์ฟีน... แต่เป็นเพราะยาใจขนานเอกที่ชื่อว่า คามินต่างหาก

"บอสคะ... อย่าทำแบบนี้เลย... ถ้าฉันเผลอเข้าข้างตัวเองขึ้นมา... ฉันจะถอนตัวไม่ขึ้นเอานะคะ"

เธอพึมพำเบาๆตามหลัง