บทที่ 8 8 กรงขังของจันทร์เจ้า

ติ๊ง!

ประตูลิฟต์ส่วนตัวเปิดออกสู่ชั้นบนสุดของ 'ดิ เอ็มเพอเรอร์' พื้นที่ส่วนตัวที่ห้ามคนนอกมาย่างกราย

คามินประคองร่างจันทร์เจ้าที่ยังเดินตัวงอออกมา มือหนาโอบเอวคอดกิ่วไว้แน่น ทะนุถนอมราวกับกลัวว่าถ้าจับแรงไปเครื่องลายครามชิ้นนี้จะร้าวคามือ

"เดินไหวไหม ถ้าเจ็บก็บอก อย่ามากัดปากอวดเก่ง" คามินถามเสียงเข้ม สายตาจับจ้องใบหน้าซีดเซียวไม่วางตา

"ไหวค่ะบอส... แค่นี้เอง" จันทร์เจ้าตอบเสียงเบา ฝืนยิ้มทั้งที่เหงื่อซึมไรผม "ฉันเดินเองได้ค่ะ บอสไม่ต้องประคองก็ได้... เดี๋ยวเสื้อบอสยับ"

"เสื้อยับกูซื้อใหม่ได้ แต่ถ้าแผลมึงปริ กูซื้อใหม่ไม่ได้" คามินสวนทันควัน กระชับอ้อมแขนแน่นจนตัวเธอแนบชิด "หุบปากแล้วเดินตามมาเงียบๆ"

จันทร์เจ้าลอบถอนหายใจ ยอมเดินตามแรงลากของเขา แต่พอเห็นทางที่เขาพาไป คิ้วเรียวก็เริ่มขมวดมุ่น

"บอสคะ... ทางไปห้องพักแขกต้องเลี้ยวซ้ายนะคะ" เธอทักท้วงเมื่อเขาพาเดินตรงดิ่งไปยังประตูไม้สักบานใหญ่สลักลายพยัคฆ์... ห้องนอนของเขาเอง

"ใครบอกว่ากูจะให้มึงไปนอนห้องรูหนูพวกนั้น" คามินตอบโดยไม่หันมอง ผลักประตูเปิดผัวะเผยให้เห็นห้องนอนโทนดำทองสุดหรูหรา

"นอนห้องนี้"

จันทร์เจ้ายืนขาตายอยู่หน้าประตู ขาเหมือนถูกตอกหมุดตรึงไว้กับพื้น

"บอสคะ..." เธอเรียกเสียงเครียด เงยหน้าสบตาเขา "มันไม่เหมาะสมค่ะ... นี่มันห้องส่วนตัวบอส เป็นเขตหวงห้าม... การ์ดอย่างฉันไม่ควรเข้าไปยุ่มย่าม"

"แล้วใครบอกว่าให้เข้ามาในฐานะการ์ด" คามินเลิกคิ้วสูง หันมาประจันหน้า

"จะฐานะอะไรก็ช่างเถอะค่ะ แต่ฉันนอนไม่ได้" จันทร์เจ้าส่ายหน้ายืนกราน ความน้อยใจที่สะสมมาเริ่มตีตื้น "เผื่อ... เผื่อผู้หญิงของบอสมา... คุณนีน่า หรือคนอื่นๆ... ถ้าพวกเธอมาเห็นฉันนอนห้องนี้ เดี๋ยวจะมีปัญหาเอานะคะ"

คามินยืนนิ่งฟัง สีหน้าเริ่มตึงเปรี๊ยะ

"แล้วไง มีปัญหาแล้วไง"

"ฉันไม่อยากมีเรื่องหยุมหยิมไร้สาระเพราะผู้หญิงของบอสไงคะ" จันทร์เจ้าก้มหน้ามองปลายเท้า หลบสายตาดุๆ "ฉันเหนื่อยจะรบราฆ่าฟันกับความหึงหวงของพวกเธอ... ฉันมีหน้าที่ถือปืนปกป้องบอส ไม่ได้มีหน้าที่มานั่งตบตีแย่งผัวชาวบ้าน... มันน่ารำคาญ"

เสียงเธอสั่นเครือในประโยคท้าย "ให้ฉันกลับไปนอนห้องพักแขก หรือกลับไปนอนห้องพักพนักงานเถอะค่ะ... สบายใจกว่า... เจียมตัวกว่าด้วย"

ความเงียบเข้าปกคลุมโถงทางเดินชั่วอึดใจ ก่อนที่คามินจะแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้าหาเธอช้าๆ เหมือนเสือต้อนลูกกวาง

"เจียมตัว" เขาถามเสียงต่ำ "ฉันส่งเรียนโรงเรียนที่ดีที่สุด... ให้เสื้อผ้าที่ดีที่สุด... สอนให้เชิดหน้าสู้คนทั้งโลก... เพื่อให้มาบอกว่าต้องเจียมตัวกับอีตัวเกรดบีพวกนั้นน่ะเหรอจันทร์เจ้า"

"พวกเธอไม่ใช่เกรดบี... พวกเธอเป็นดารา เป็นนางแบบ..."

"พวกนั้นมันก็แค่ทางผ่าน!" คามินตะคอกลั่นจนจันทร์เจ้าสะดุ้งโหยง "แต่เธอ... เธอคือคนที่ฉันเลือกให้มาอยู่ที่นี่ เดี๋ยวนี้!"

ไม่รอให้เถียงต่อ คามินรวบเอวบางพาเดินแกมบังคับเข้าห้องนอนทันที ใช้เท้าถีบประตูปิดไล่หลังเสียงดัง ปัง! แต่ลืมล็อคกลอน

"บอส! ปล่อยนะคะ!" จันทร์เจ้าขืนตัว แต่สู้แรงควายของคนตัวโตไม่ได้ แถมแผลที่เอวยังประท้วงแปล๊บๆ

คามินกดไหล่เธอให้นั่งลงที่ปลายเตียง ฟูกหนานุ่มยุบยวบตามน้ำหนัก กลิ่นหอมเฉพาะตัวของเขา... กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมน้ำหอมราคาแพง ลอยมาแตะจมูกจนจันทร์เจ้ามึนงง

"ฉันบอกให้นอนนี่... ก็ต้องนอนนี่" คามินยืนค้ำหัว วางมือคร่อมร่างเธอไว้ กักขังให้อยู่ในกรงแขน "เดี๋ยวนี้ไม่เชื่อฟังกันแล้วเหรอ หรือต้องให้ใช้ไม้แข็งถึงจะยอมหยุดดื้อฮะ?"

"ฉันไม่ได้ดื้อ..." จันทร์เจ้าเถียงเสียงอู้อี้ ไม่กล้าเงยหน้าสบตา "ฉันแค่... ไม่อยากให้บอสลำบากใจทีหลัง"

"คนที่จะทำให้ฉันลำบากใจ คือเธอคนเดียวจันทร์เจ้า... จำใส่สมองไว้ซะ"

คามินถอนหายใจพรืด ทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่าตรงหว่างขาของเธอที่นั่งห้อยขาอยู่ การกระทำที่ลดตัวลงมาแบบนี้ทำเอาจันทร์เจ้าทำตัวไม่ถูก

"บอส... อย่าทำแบบนี้ ลุกขึ้นเถอะค่ะ"

"เงียบ... แล้วฟัง" คามินสั่งเสียงเข้มแต่นุ่มนวล มือหนาคว้ามือเล็กทั้งสองข้างมากุมไว้ "ต่อไปนี้ที่นี่คือห้องของเธอ... เตียงนี้เป็นของเธอ... ผู้หญิงคนอื่น หน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์เหยียบเข้ามาในห้องนี้แม้แต่ก้าวเดียว... เข้าใจไหม?"

"แต่..."

"ไม่มีแต่" เขาบีบมือเธอแน่น "ฉันล้างบางพวกนั้นไปหมดแล้ว... ตั้งแต่ที่เธอโดนยิง... ฉันไม่เคยเรียกใครมาที่นี่อีก และจะไม่เรียกอีก"

จันทร์เจ้าใจเต้นระรัวราวกับกลองรบ คำพูดหนักแน่นของเขาทำให้กำแพงในใจเริ่มสั่นคลอน

"ก็ได้ค่ะ... ตามใจบอส" เธอตอบเสียงแผ่ว พยายามดึงมือกลับ แต่เขาไม่ยอมปล่อย

"จันทร์เจ้า..."

คามินเรียกชื่อเธอเสียงพร่า ลุกขึ้นยืนแทรกตัวเข้าไประหว่างขาเธอ มือข้างหนึ่งเชยคางมน บังคับให้ใบหน้าสวยหวานเงยขึ้นสบตา

ดวงตาคมกริบสีนิลจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังไหวระริก ค้นหาความรู้สึกที่ซ่อนอยู่

"มองกู..." เขาออกคำสั่ง "เลิกทำเหมือนกูเป็นเจ้านายสักที... เลิกมองกูด้วยสายตาเทิดทูนแบบนั้น... ตอนนี้กูเป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่ง... ผู้ชายที่อยากดูแลผู้หญิงของตัวเอง... ผู้ชายที่กำลังคลั่งมึงจนจะบ้าตายห่าอยู่แล้ว"

"บอสคะ... บอสจะทำอะไร..." จันทร์เจ้าถามเสียงสั่น ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาเป่ารดริมฝีปากจนขนลุกซู่

"จะทำในสิ่งที่กูอยากทำมาตั้งนานแล้ว..."

สายตาคามินเลื่อนลงมาจดจ้องที่ริมฝีปากอิ่มสีพีชที่เผยอขึ้นอย่างยั่วยวนโดยไม่รู้ตัว

"บอสคะ... อื้อ... ชู่ววว..."

นิ้วหัวแม่มือหนาเกลี่ยเบาๆ ที่กลีบปากล่าง ตัดบททุกคำพูด ทุกข้ออ้าง

ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาอย่างเชื่องช้าแต่คุกคาม จันทร์เจ้าหลับตาปี๋ เกร็งตัวรอรับชะตากรรม หัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะเมื่อริมฝีปากร้อนจัดกดลงมา

สัมผัสแรกหนักหน่วงและหิวกระหาย คามินบดขยี้ริมฝีปากลงมาราวกับคนขาดน้ำมาแรมปี เขาขบเม้มปากล่างเธอเบาๆ เชิงบังคับให้เปิดทาง

"อื้อ..."

จันทร์เจ้าเผลอเผยอปากรับ และนั่นคือการเปิดประตูต้อนรับพยัคฆ์ร้ายให้เข้ามาตะปบเหยื่อ

ลิ้นร้อนจัดสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากนุ่มทันที ควานหาความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ เกี่ยวกระหวัดรัดรึงลิ้นเล็กที่พยายามถอยหนีแต่ไร้ทางสู้

"อื้มมม..."

จ๊วบ... จ๊วบ... จุ๊บ...

เสียงดูดดึงหยาบโลนดังก้องในความเงียบ คามินเอียงใบหน้าปรับองศาให้แนบชิดยิ่งขึ้น ดูดดึงลิ้นเธอแรงๆ จนเกิดเสียงน่าอาย

มือหนาเลื่อนไปโอบเอวบาง รั้งร่างเธอให้เข้ามาแนบชิดกับหน้าท้องแกร่ง อีกมือสอดเข้าไปใต้ผมนุ่มที่ท้ายทอย ตรึงศีรษะไว้ไม่ให้หนี บังคับให้รับจูบที่ดูดดื่มและดิบเถื่อนนี้จนหยดสุดท้าย

จันทร์เจ้ารู้สึกเหมือนโลกหมุนคว้าง สมองพร่าเบลอ เรี่ยวแรงหดหายจนต้องใช้มือกำเสื้อเชิ้ตเขาไว้แน่นเพื่อยึดเหนี่ยวไม่ให้ไหลลงไปกองกับพื้น

กลิ่นกายหอมกรุ่น รสจูบซาบซ่าน และสัมผัสที่รุกเร้า ทำให้สติของเธอล่องลอย... ลืมความเจ็บ ลืมว่าเป็นเจ้านาย... วินาทีนี้มีเพียง ผู้ชายชื่อคามิน กับความปรารถนาที่ลุกโชน

คามินถอนจูบออกมาช้าๆ อย่างอ้อยอิ่ง น้ำใสยืดติดริมฝีปากทั้งคู่ก่อนจะขาดออกจากกัน เขาหอบหายใจแรง หน้าผากแนบชิดหน้าผากมน จ้องมองใบหน้าแดงก่ำและตาฉ่ำน้ำของจันทร์เจ้าด้วยความพึงพอใจ

"หวานชิบหาย..." เขาพึมพำเสียงแหบพร่า "กูไม่น่ารอให้มึงโตเลยว่ะ... ถ้ารู้ว่าจะติดงอมแงมขนาดนี้ กูจับมึงกลืนลงท้องไปตั้งแต่สิบปีก่อนแล้ว"

จันทร์เจ้านั่งนิ่งงัน หอบหายใจถี่ พยายามกอบกู้สติที่กระเจิดกระเจิงกลับมา แต่ดูเหมือนมันจะยากเหลือเกินเมื่อยังถูกจ้องมองด้วยสายตาที่พร้อมจะกินเธอซ้ำแบบนี้