บทที่ 1 บุญคุณชีวิต

ปัง!!

เสียงปืนดังสะท้อนไปทั้งเกาะมุก ในยุคที่กฎหมายบ้านเมืองยังเข้าไม่ถึงพื้นที่ห่างไกล 

"ทางนี้ครับนาย อดทนหน่อยนะครับ ไอ้เชิดกำลังไปตามคนมาช่วย"

"กร นายทิ้งฉันไว้ที่นี่แล้วรีบกลับไปดูแพรวาเถอะ เมียนายกำลังจะคลอดนะ" ทรงกลดถูกยิงที่ขา เขาไม่สามารถหนีได้สะดวก ไม่อยากพาใครมาตายเพิ่มเพราะตัวเอง 

การขโมยมุกเกิดขึ้นหลายครั้ง จับได้บ้างไม่ได้บ้าง แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่เกิดการปล้นที่อาวุธครบมื้อแบบนี้ เพราะมันไม่ใช่การปล้นธรรมดา แต่คือการหมายเอาชีวิตเขาของคู่แข่งในตลาดค้ามุก

กรช่วยทรงกลดจากความตาย เป็นลูกน้องฟาร์มมุกคนเดียวที่อยู่กับเขาในนาทีชีวิต ช่วยหาที่ซ่อนและปกป้องเขารอจนคนงานที่ฝั่งมาช่วย ทั้งที่คืนนั้นภรรยาของกรเจ็บท้องใกล้คลอดอยู่ที่โรงพยาบาล 

สิบปีต่อมา...

หลังจากภรรยาจากไปได้สองปี กรแต่งงานใหม่ ยังคงทำงานอยู่บนเกาะมุกเช่นเดิม 

ในคืนฝนตกหนัก เสียงลมหวีดหวิว คลื่นในทะเลสูงกว่าหกเมตร สีฟ้าครามสดใสถูกกลืนหายหลงเหลือไว้เพียงท้องทะเลดำมืดสุดลึกล้ำเกินหยังถึง ความรุนแรงของธรรมชาติพร้อมจะกลืนกินทุกอย่างที่กล้าท้าทายมัน 

เสียงปืนบนเกาะดังขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้มันพรากชีวิตผู้ชายข้างกายของทรงกลดไปด้วย และคนที่หักหลังถูกเขายิงตายหลังจากที่กรเอาตัวเองเข้ามายังกระสุนให้ คำสั่งเสียของลูกน้องยังก้องอยู่ในหัวของทรงกลดจนถึงทุกวันนี้ 

"ผมฝากแพรไหมด้วยนะครับนาย ฝากดูแลแกด้วย"

แววตาสุดท้ายกรมองไปยังจุดที่ลูกสาวซ่อนตัว เขาให้แพรไหมหลบเข้าที่กำบัง โดยไม่คิดว่าสุดท้ายแล้วจะไม่ได้อยู่ปกป้องลูกต่อไป

"ฉันรับปาก บุญคุณที่แกช่วยชีวิตไว้ ฉันจะชดใช้ให้...เมื่อโตขึ้น ฉันจะให้แพรไหมแต่งงานกับเหม ลูกชายคนโตของฉัน"

คำมั่นสัญญายังคงอยู่ แม้ว่าคนที่รับรู้เรื่องนี้อีกคนจะจากไปนานมากแล้ว แต่ทรงกลดไม่เคยลืม 

"ตั้งสิบสองปีแล้ว ป๊ายังไม่ลืมอีกเหรอ ป่านนี้อากรไปเกิดใหม่แล้วมั้ง"

สิงห์เหมลูกชายคนโตที่แสนจะปากร้ายและใจร้อน ไม่รู้ว่าไอ้ลูกคนนี้มันหลุดคิวซีมาได้ยังไง ทั้งที่แม่ก็แสนใจดีอ่อนหวาน น้องสาวน้องชายก็ไม่มีใครเป็นเหมือนพี่เลยสักคน 

"เมื่อไหร่จะเลิกตามหาลูกอากร ให้มาแต่งงานกับผมสักที"

ความทรงจำวัยเด็กแสนเลือนราง โตขึ้นมาจะขี้ริ้วขี้เหร่ขนาดไหนก็ไม่รู้ คิดให้แง่ร้ายหน่อย ป่านนี้คงแต่งงานมีลูกมีผัวไปแล้วก็ได้ เรื่องผ่านมาตั้งสิบสองปี แล้วคนที่พ่อสัญญาด้วยก็ตายไปตั้งนานแล้ว 

"เลิกตามหาแพรไหมก็ตอนที่เจอน้อง หรือไม่ก็รอฉันตายก่อน"

"ถ้าเขาแต่งงานแล้วล่ะ พ่อจะให้ผมไปแย่งเมียชาวบ้านเหรอ...วาสนาผัวน้อยสุด ๆ"

"เหม!" ทรงกลดทำเสียงดุใส่ลูกชายคนโต แล้วถอนหายใจยาวเพื่อระบายโทสะ กลัวว่าเส้นเลือดในสมองเขาจะแตกก่อนที่จะได้เห็นลูกชายตัวดีมีเมียเป็นตัวเป็นตน ไม่นับพวกเบี้ยใบ้รายทาง เพราะหากนับทุกคนเขาก็คงมีลูกสะใภ้ไปแล้วครึ่งจังหวัด

"ไม่รู้แกไปเอานิสัยเจ้าชู้มาจากใคร"

"ในเมื่อรู้ว่าผมเจ้าชู้ ยังจะให้ยายนั่นแต่งกับผมอีกเหรอ ไม่กลัวว่าอากรจะลุกขึ้นมาด่าหรือไง"

"ไม่ต้องมาอ้าง บอกให้แต่งก็ต้องแต่ง แกจะได้เลิกเจ้าชู้สักที...แล้วถ้าแกทำให้แพรไหมเสียใจ เพราะความเจ้าชู้ เกาะมุกฉันจะยกให้คนอื่น ไม่ก็ขายทิ้งให้มันจบ ๆ"

สิงห์เหมไม่มีวันยอมเป็นอันขาด เขาอยู่ที่เกาะมุกมาตั้งแต่จำความได้ แม้ตอนนี้จะย้ายกลับมาอยู่ที่ฝั่ง แต่คงไม่มีใครรักแบะรู้จักเกาะมุกดีไปกว่าตนเอง

หลายอย่างสิงห์เหมเป็นคนพัฒนาและปรับปรุง ฝ่าฟันอุปสรรคมากมายกว่าจะเป็นเกาะมุกที่เลื่องชื่อในทุกวันนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย

"ป๊า ป๊าจะมาขายของผมไม่ได้"

"ตราบใดที่ฉันยังไม่เซ็นยกให้แกมันก็ยังเป็นของฉัน ทำไมฉันจะขายไม่ได้"

"ป๊า" เขาทำเสียงแข็งขึ้นกว่าปกติ

"อยากได้ก็แต่งงานกับแพรไหม...แต่งครบสองปีฉันจะเซ็นยกให้"

"ก่อนจะให้แต่ง หาตัวให้เจอก่อนเถอะ ป่านนี้แต่งงานไปแล้ว...ใครเขาจะจมอยู่กับอดีตเหมือนป๊า"

นั่นสิ การแต่งงานไม่ใช่เรื่องใหญ่เท่าการตามหาคน ไม่มีรูปถ่าย ไม่มีเอกสารข้อมูลอะไรเลย นอกจากเด็กหญิงวัยสิบขวบ ย้ายออกจากเกาะมุกไปพร้อมแม่เลี้ยง

"ผมนี่เหลือเชื่อเลย ป๊าจะตอบแทนบุญคุณเขาด้วยชีวิตผมนี่นะ" 

สิงห์เหมเดินออกจากห้องทำงานของทรงกลด เสียงปิดประตูดัง ปัง! ทำเอาสะดุ้งไปทั้งบ้าน

'นายทะเลาะกับนายใหญ่...อีกแล้ว'

"ป่านนี้จะเป็นไงบ้าง...ช่วยฉันตามหาลูกนายให้เจอด้วยนะกร"

ชายวัยหกสิบต้น ๆ จ้องมองรูปถ่ายตัวเองกับคนงานกลุ่มใหญ่ แต่จุดสนใจมีเพียงคนงานที่ยืนอยู่ข้างเขา วันเวลาผ่านมาเนิ่นนานจนสีของมันซีดจาง ผิดเพี้ยนไปจากความจริง แต่กรยังชัดเจนในความทรงจำ ในฐานะผู้มีพระคุณของตนเอง ไม่ใช่คนงานธรรมดา

"ถ้าเด็กสองคนนี้เป็นคู่กันจริง ๆ ขอให้ลูกแกยังไม่แต่งงาน แต่ถ้าไม่ก็ให้ฉันตามหาแพรไหมจนเจอ ให้ฉันได้ตอบแทนแกด้วยนะกร"

บทถัดไป