บทที่ 2 ชีวิตของแพรไหม
"เป็นใบ้แล้วยังจะซุ่มซ่ามอีก!"
ไม้เรียวรัวตีลงบนร่างกายของหญิงสาว แต่ก็ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากปากของแพรไหม ในมือของเธอยังกำไข่ต้มฟองเดียวเอาไว้แน่น
ไข่ต้มที่ป้าพรร้านขายของชำให้เธอมา เพราะเพิ่งรู้ว่าแพรไหมได้กินข้าวกับน้ำแกง ที่เหลือจากกานดาผู้เป็นแม่และสุพจน์พ่อเลี้ยง โดยไม่มีใครรู้เลยว่าแพรไหมไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของกานดาเช่นเดียวกับเหมียวและแมน
"ไปรับจ้างได้มาเท่าไหร่ เอามาให้ฉัน!" สุพจน์พยายามค้นหาเงินที่ได้มาจากการออกไปรับจ้างจานตามร้านก๋วยเตี๋ยว หรือคนที่สงสารยอมให้เธอช่วย
"ไหนก๋วยเตี๋ยวของหนู...แม่นังใบ้มันไม่เอาก๋วยเตี๋ยวมาให้ มันแอบกินคนเดียว แม่ตีมันเลย ตีมันเลย"
เหมียวปีนี้อายุสิบเก้าแล้ว เธอเป็นลูกของกานดากับสามีคนแรกก่อนที่จะมาแต่งงานกับกร แต่เหมียวไม่คิดจะทำงานหรือเรียนหนังสือ มักจะคอยรังแกและเอาเปรียบแพรไหมอยู่เสมอ
ไร้เสียงโต้ตอบ...
หญิงสาวเคราะห์ร้ายเพียงส่ายหน้าไปมา ร้านก๋วยเตี๋ยวหยุดเทศกาลมาเกือบสัปดาห์แล้ว ไม่มีชามให้ล้าง ไม่มีก๋วยเตี๋ยวและเงินมาให้
"แม่! ไข่ต้ม...ผมจะเอาไข่ต้ม" แมนเด็กชายวัยสิบห้าปีเข้าไปแย่งไข่ต้มในมือของแพรไหม ทั้งสองยื้อแย่งไปมา แพรไหมไม่ยอมให้แมนเอาไปโดยง่าย
พลัวะ!!!
กานดาใช้ไม้ท่อนใหญ่ที่คว้าได้ใกล้มือฟาดไปที่หลังของแพรไหมจนเธอล้มฟุบลง ไข่ต้มฟองนั้นตกเป็นของแมนลูกชายคนเล็กที่เกิดกับสามีคนปัจจุบัน
"แค่ไข่ต้มฟองเดียวแกยังหวงกับน้องเหรอแพร แกนี่มันเลี้ยงเสียข้าวสุกจริง ๆ"
ไม่รู้ว่าใครเลี้ยงใครกันแน่ ทั้งสี่คนรุมทำร้ายคนคนเดียว ไม่มีใครยอมทำงาน ตั้งแต่เล็กจนโต กานดามักใช้ความบกพร่องทางร่างกายของแพรวาเป็นเครื่องมือหากิน
เด็กหญิงใบ้ใคร ๆ ก็สงสาร ไม่ว่าพาแพรไหมไปที่ไหน ผู้คนต่างหยิบยื่นข้าวของให้ด้วยความเมตตา สุดท้ายเด็กที่ตกใจจากการสูญเสียบิดาไปต่อหน้าต่อตา ไม่ได้รับการรักษากลายเป็นเครื่องมือหากินของกานดาและครอบครัว
"แกไปหาเงินมาเลยนะ แกเป็นพี่นะแพร วันนี้ฉันต้องเติมโทรศัพท์ อินเทอร์เน็ตไม่มีฉันจะทำยังไง"
เหมียวผลักไหล่ของแพรวาไม่แรงนัก แต่ร่างกายบอบช้ำสะสมทำให้เธอรู้สึกเจ็บมากกว่าปกติ
"โอ๊ย ผลักนิดเดียว ทำสำออยไปได้ แม่ใช้ไม้ฟาดเอาฟาดเอาไม่เห็นแก่จะตาย ฉันผลักนิดเดียวเอง"
เมื่อไม่มีอะไรจะให้ก็ถูกทิ้งไว้ตรงนี้ ประตูบ้านถูกปิดไม่ให้เข้า แววตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยความเจ็บปวดแต่ไม่อาจเอื้อนเอ่ยเรียกร้องอะไรให้ตัวเองได้
'พ่อคะ...มารับแพรที แม่คะ...เมื่อไหร่จะมารับแพรไปสักที'
หญิงสาวในวัยยี่สิบสอง ทอดมองประตูที่ปิดสนิทอย่างสิ้นหวัง เธอเดินเข้ามานั่งใต้ชายคา ไม่ยอมล้างหน้าล้างตา พยายามทำตัวเองให้มอมแมมเข้าไว้เหมือนที่ป้าพรบอก
'โต้เป็นสาวแล้ว ป้ารู้ว่าใคร ๆ ก็อยากสวย แต่ความสวยของแกน่ะมันจะนำภัยมาหาตัว'
สุพจน์คืออันตรายที่ใกล้ตัว ป้าพรมักจะเตือนไว้เสมอ นับตั้งแต่นั้น ไม่มีใครได้เห็นผิวพรรณและความสวยของแพรไหมอีกเลย
"ที่นี่มีคนชื่อแพรไหมอยู่ไหม"
คนที่นั่งกอดอกตัวเองอยู่หน้าบ้านเช่า เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของรองเท้าหนังขัดมันแวววาว ชายสูงวันแต่งตัวสะอาดสะอ้านดูดี ในมือมีไว้เท้าช่วยพยุงเวลาเดิน แพรไหมชี้เข้าหาตัวเป็นคำตอบว่าตัวเองคือคนที่เขาถามหา
"หนูชื่อแพรไหมเหรอ?"
หลังจากได้รับข้อมูลจากคนที่เขาส่งมา และได้รับการยืนยันว่ามีผู้หญิงอายุราวนี่สิบสองปี ชื่อแพรไหม มีแม่ชื่อกานดา อาศัยอยู่ในห้องเช่านี้ทรงกลดก็ดีใจถึงขั้นมาตามหาเธอด้วยตัวเอง
"หนูเป็นลูกพ่อกร แม่แพรวาใช่ไหม"
นานแล้วที่ไม่มีใครเอ่ยชื่อพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดของแพรไหม ไม่มีใครรู้จักหรือญาติที่ไหนมาตามหา น้ำตาของหญิงสาวหยดลงเพียงเพราะยังมีคนบนโลกนี้รู้จักพ่อแม่เธอ
แพรไหมพยักหน้าทั้งน้ำตา
"หนูเคยอยู่ที่เกาะมุก เมื่อ 10 กว่าปีก่อน พ่อของหนูทำงานกับลุงจำลุงได้ไหม...ลุงกลด แพรจำลุงกลดได้ไหม"
แพรไหมจับจ้องที่ใบหน้าของชายวัยหกสิบต้น ๆ หากพ่อยังอยู่ก็คงจะมีอายุไล่เลี่ยกันกับชายคนนี้
ในความทรงจำที่เลือนรางในวัยเด็ก พ่อและแม่เคยทำงานอยู่บนเกาะแห่งหนึ่งแต่จำไม่ได้ว่าชื่ออะไร จำไมได้แม้กระทั่งหน้าตาของเจ้านายของพ่อและแม่ สิ่งเดียวที่ยังหลงเหลืออยู่คือเธอมักจะเรียกชายคนนั้นว่า...ลุงกลด
'ลุงกลด แพรชอบขนมเค้ก'
หัวใจของหญิงสาวเต้นแรง ใช่เขาจริง ๆ เหรอ หรือแค่คนแอบอ้าง แต่ไม่เคยมีใครรู้พื้นเพความเป็นมาของเธอ ไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าเธอไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของกานดา
"หนูจำลุงได้ไหม ลุงกลดที่ชอบซื้อขนมเค้กไปฝากหนู ลุงเป็นเพื่อนของพ่อหนูนะ" ทรงกลดไม่เข้าใจเหตุใดแพรไหมจึงเอาแต่พยักหน้าไม่ยอมพูดจา
"โอ้ย มาชวนมันคุยอยู่ได้ หนวกหู คนจะหลับจะนอน...ถามมันจนตายก็ไม่ตอบหรอก อีนี่มันเป็นใบ้"
เสียงพูดคุยของทั้งคู่ดังรบกวนการนอนหลับของคนที่อยู่ด้านใน กานดาไม่สนใจฟังสิ่งที่ผู้ชายด้านนอกพูดด้วยซ้ำ เธอเปิดประตูออกมาด้วยความหงุดหงิด แต่เมื่อเห็นหน้าเขาก็ต้องตกใจราวกับเห็นผี
"นาย..."
"จำฉันได้...แสดงว่าเรารู้จักกันสินะ"
