บทที่ 3 อยากได้มันไปก็จ่ายเงินมา
น้ำเสียงของทรงกลดแข็งกร้าว แม้จะไม่ได้แต่งตัวฟู่ฟ่า แต่เมื่อเทียบกับแพรไหมก็นับว่าดีกว่ามาก นอกจากเสื้อผ้าเก่า ๆ สีหมอง เนื้อตัวยังมีรอยฟกช้ำ ที่แก้มยังมีรอยริ้วของนิ้วมือจาง ๆ แม้ไม่ชัดเจนเพราะแก้มที่แพรไหมจงใจให้มันดูมอมแมม เพียงเท่านี้ก็สามารถรับรู้ความเป็นอยู่ของลูกสาวผู้มีพระคุณของเขาได้
"นายมาทำอะไร สิบกว่าปีแล้ว ฉันไม่ได้เอาอะไรมาจากเกาะมุกเลยนะ"
ไม่ผิดหรอก เธอไม่ได้เอามาจริง ๆ แต่ที่ทรงกลดในวัยหัวสองสีดั้นด้นมาถึงที่นี่ก็เพราะแพรไหม
"ฉันมารับแพรไหม"
‘ไม่ได้ นังใบ้ไปแล้วใครจะหาเลี้ยงตนเองกับลูก อย่างไรก็ปล่อยแพรไหมไปไม่ได้’
"ไม่ได้ ลูกฉัน...ฉันเลี้ยงมาอย่างยากลำบาก นายจะมาแย่งไปได้ยังไง"
"เลี้ยงเหรอ?"
จากข้อมูลที่ได้รับ เป็นแพรไหมเสียมากกว่าที่เป็นฝ่ายเลี้ยงดูเธอกับครอบครัวแม้แต่สามีใหม่ก็ไม่ทำงานทำการ คอยแย่งเงินที่แพรไหมหามาได้
"แพร" น้ำเสียงนุ่มนวลที่เต็มไปด้วยความหลอกลวง เอ่ยเรียกหญิงสาวที่ตัวเองทรมานทุบตีมาตั้งแต่เล็กจนโต หากผู้ใหญ่บ้านไม่ขู่ว่า ถ้าไม่ได้เรียนหนังสือจะผิดกฎหมาย แพรไหมคงไม่มีวันได้อ่านออกเขียนได้
"ครอบครัวแพรอยู่นี่นะ พ่อ แม่ แล้วก็น้อง ๆ"
แพรไหมขยุ้มกางเกงของตัวเองแน่น ราวกับว่ามันคือที่พึ่งของเธอในตอนนี้ ไม่มีปากเสียง แต่สีหน้าแสดงความเจ็บออกมาอย่างชัดเจน เมื่อถูกกานดาข่มขู่และหยิกที่หลัง
'คุณลุง'
แววตาหม่นมองไปยังทรงกลด เขาจะเข้าใจความหมายของคนที่หมดสิ้นทุกอย่างในชีวิตหรือไม่ คนที่มีชีวิตให้ผ่านไปวัน ๆ โดยไร้จุดมุ่งหมาย รู้เพียงว่าวันนี้ยังหายใจ วันต่อไปอาจจบลง
"แพรไหมอายุยี่สิบสองแล้ว สามารถตัดสินใจเองด้วยตัวเองได้"
ฝ่ามืออบอุ่นแตะลงที่ไหล่ของแพรไหม เธอไม่รู้ว่าเขามาดีหรือมาร้าย แต่มันจะต่างอะไรกับการอยู่ที่นี่ ไม่ว่าที่ไหนก็คือนรก ไม่ว่าอย่างไรเธอก็เป็นเพียงคนใบ้ที่เป็นส่วนเกินของครอบครัวอื่น
"แพร ตามกฎหมายหนูบรรลุนิติภาวะแล้ว หนูสามารถตัดสินใจเลือกทางเดินของชีวิตตัวเองได้"
"แพร แกจะทิ้งแม่ทิ้งน้องเหรอ ฉันเลี้ยงแกมาอย่างยากลำบาก ตั้งแต่พ่อแกตายถ้าฉันไม่หอบแกมาด้วยชีวิตแกจะเป็นยังไง...แกจะมาเนรคุณฉันไม่ได้นะ"
แพรไหมกอดตัวเองด้วยความหวาดหวั่น ทั้งชีวิตตกอยู่ในคำขู่และการถูกทอดทิ้ง หากไม่ทำตามที่กานดาสั่ง เธอก็จะไม่มีบ้านอยู่ไม่มีที่ไป และถูกทิ้งเอาไว้คนเดียว หรือไม่ก็ถูกขัง
"แพร แม่รักแพรนะ"
แพรไหมน้ำตาไหลพราก คำนี้ที่เธอเฝ้ารอ และได้แต่มองน้อง ๆ ได้รับความอบอุ่นจากคนที่เธอคิดว่าเป็นแม่ แม้จะรู้ดีว่าเธอเป็นเพียงแม่เลี้ยงก็ตาม
"ลุงไม่บังคับลูก แต่อยากให้หนูรู้ว่า หนูไม่ได้ตัวคนเดียว...หนูมีบ้านให้กลับ หนูมีครอบครัว"
ครอบครัว? เธอมีด้วยเหรอ...คนที่แตกสลายซ้ำ ๆ อย่างเธอ มีครอบครัวเหมือนคนอื่นด้วยเหรอ
แพรไหมยื่นมือไปจับแขนเสื้อของชายสูงวัย น้ำเสียงท่าทางของเขายังดูใจดีเหมือนในตอนเด็ก แม้จะเป็นเพียงความทรงจำอันเลือนรางก็ตาม เธอไม่มีวันข้างหน้า ไม่มีที่ให้กลับไปหรือถอยหลัง อยู่ที่นี่ก็ตาย ไปที่อื่นหากจะตายก็คงไม่เป็นไร แพรไหมไร้อาลัยในชีวิตของตนเอง
"ไปอยู่กับลุงนะลูก ลุงจะดูแลหนูแทนพ่อกรและแม่แพรวาเอง"
หากเป็นสมัยหนุ่ม ๆ ผู้หญิงคนนี้คงถูกทรงกลดลากลงทะเลไปแล้ว นอกจากจะไม่สำนึกยังโวยวายจนคนอื่นแตกตื่นกันหมด
"ช่วยด้วย ๆ มีคนจะมาฉุดลูกฉัน ช่วยด้วย...คิดว่าลูกฉันเป็นใบ้ มันเลยคิดจะข่มเหง ช่วยด้วย....."
คนในละแวกนั้นต่างวิ่งออกมาดูกันหมด เสียงแซงแซ่ดังขึ้น ต่างพากันพูดว่าทรงกลดเป็นเฒ่าหัวงูมาฉุดหญิงใบ้ สุดท้ายก็ต้องไปถึงสถานีตำรวจ
"เขาอายุยี่สิบปีแล้ว ถือว่ามันบรรลุนิติภาวะ มีสิทธิ์ตัดสินใจด้วยตัวเองต่อให้คุณเป็นแม่ ที่เลี้ยงดูมาก็ไม่สามารถบังคับจิตใจได้...ดูจากร่างกายที่มีรอยฟกช้ำมากขนาดนี้ อาจเป็นคุณที่จะถูกดำเนินคดี"
กานดารู้ว่าตัวเองไม่สามารถสู้ได้ ก็รีบรับบทเหยื่อถูกรังแก
"ถ้าเธอยอมปล่อยแพรใหม่ไปแต่โดยดีฉันจะให้เธอหนึ่งแสนบาท"
แต่ดูจากการแต่งตัวและรถยนต์ของทรงกลด ความโลภในจิตใจของกานดาก็เติบโตงอกงามขึ้นอย่างรวดเร็ว
"หนึ่งล้าน...ฉันเลี้ยงมันมาสิบกว่าปี พวกคุณอยู่ไหนก็ไม่รู้ แล้วพ่อมันต้องตายก็เพราะช่วยคุณนั่นแหละ ถ้าอยากตอบแทนพ่อมันจริง ๆ ด้วยการรับเลี้ยงดูมันไม่ว่าจะไปเป็นเมียน้อยหรืออะไรก็ช่างจ่ายมาหนึ่งล้าน"
แพรไหมทรุดลงนั่งที่เก้าอี้ในสถานีตำรวจ คนแถวนี้ต่างรู้จักเด็กใบนี้เป็นอย่างดี ล้วนเมตตาและสงสารแต่ก็ไม่สามารถยื่นมือเข้าไปได้เพราะเป็นคนนอก
ใครจะเอาเงินหนึ่งล้านมาแลกกับชีวิตเธอ ชาตินี้คงต้องตายอยู่ที่นี่
"ฉันจะให้เธอหนึ่งล้านบาท"
ทุกคนที่ได้ยินคำนี้ตามตาโตด้วยความตกใจ แม้แต่ตำรวจที่รับเรื่องก็ยังต้องเอ่ยถามซ้ำ เพื่อยืนยันว่าตัวเองไม่ได้หูฝาด
"ผมจ่ายหนึ่งล้านให้ผู้หญิงคนนี้ และต้องทำสัญญาว่าจะไม่มายุ่งเกี่ยวกับแพรไหมอีก โดยมีคุณตำรวจเป็นพยานและผมขอลงบันทึกประจำวันไว้ด้วย"
"ได้ ๆ ฉันยอม ๆ เอามันไปเลย ๆ"
แพรไหมเจ็บปวดเจียนขาดใจ กานดาเห็นเงินมีค่ามากกว่าเธอ ไม่เคยรักเธอเลยสักนิด
