บทที่ 4 ว่าที่เมียเป็นใบ้
สิงห์เหมหัวเสียอย่างหนัก ที่รู้ว่าพ่อยอมจ่ายเงินหลักล้านเพื่อแลกกับผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้ และยังจะให้เธอมาแต่งงานกับเขาเพื่อใช้หนี้บุญคุณอีก
แต่นั่นก็ไม่เท่าการได้รู้ว่าคนที่ตัวเองจะแต่งงานด้วยเป็นใบ้ ไม่ยอมพูดจา สิงห์เหมจึงเลือกจะหลบหน้า ไม่ยอมเข้าบ้านมาหลายวัน
"เข้าประตูเล็กแล้วฉันจะไม่เห็นแกเหรอเหม"
"ป๊ามาได้ไงเนี่ย!"
สิงห์เหมเฉมองทางอื่นด้วย อารมณ์หงุดหงิด แต่ก็ต้องสะดุดตากับคนที่นั่งอยู่ในห้องรับแขก
"นั้นใคร เมียน้อยป๊าเหรอ" ลูกชายหลุดคิวซีของบ้านเอ่ยถามพ่อ จนทรงกลดความดันพุ่งปรี๊ด
"จะบ้ารึไง นั่นแพรไหมว่าที่เจ้าสาวของแก"
เขาสาวเท้าเร็ว ๆ เพื่อไปดูหน้าเธอให้ชัด ๆ เขามองสำรวจเธอตั้งแต่ปลายเท้าจรดปลายเส้นผม
"สวย แต่หาได้ทั่วไป...ไม่แต่ง"
"ไม่แต่งก็ไม่แต่ง" เขาตอบลูกชายด้วยรอยยิ้ม
"ขอบคุณครับ ผมรู้อยู่แล้วว่าป๊ารักผม คงไม่ฝืนใจให้ผมทำในสิ่งที่ไม่มีความสุข"
ทรงกลดเดินเข้ามาลูบศีรษะของแพรไหม ก็มาลองดูกันว่าลูกชายจอมวายร้ายของตัวเองจะดื้อด้านไปได้แต่ไหน
'ป๊านี่พยายามจริง ๆ'
สิ่งที่สิงห์เหมไม่ชอบ คือการถูกบังคับ ไม่ได้ติดใจเรื่องที่เธอเป็นใบ้
"แพร พี่เขาไม่อยากแต่งงานกับหนู ลุงก็จะไม่บังคับ แต่หนูต้องมีคนดูแลปกป้อง ไม่มีคนดูแลหนูก็ต้องมีทรัพย์สิน"
สิงห์เหมไม่ติดใจ หากพ่อจะตอบแทนบุญคุณคนที่ช่วยชีวิตตัวเองเอาไว้ ด้วยการยอมจ่ายให้ลูกสาวของทินกรสักล้านหรือสองล้าน
'ยัยตาแป๋วเอ๊ย...พ่อฉันพูดอะไรเธอก็พยักหน้าตามหมด คิดเองเป็นไหมเนี่ย'
"ถ้าอย่างนั้น ลุงจะยกเกาะมุกให้แพรทั้งหมดเลย"
"ป๊า!!! เกาะมุกมันของผม"
สิงห์เหมเดือดร้อนเป็นคนแรก เรื่องอะไรจะยกเกาะมุกที่มีฟาร์มมุกให้คนอื่นไปง่าย ๆ ไหนจะมุกธรรมชาติในทะเลอีก ที่นั่นนับว่าเป็นแหล่งมุกธรรมชาติที่ใหญ่และมีคุณภาพดีที่สุดในประเทศ พ่อของเขาต้องเสียสติไปแล้วแน่ ๆ ถึงจะยอมยกให้คนอื่นง่าย ๆ แบบนี้
"ของแกที่ไหน...มันของฉัน ฉันยกให้แกตั้งแต่เมื่อไหร่ อย่ามาฮุบสมบัติตั้งแต่ฉันยังไม่ตาย"
"ป๊า ไม่ได้...ยังไงผมก็ไม่ยอม หัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ไม่ยอม"
"ไม่ยอมนั่นมันเรื่องของแก เพราะว่าถ้าไม่มีพ่อเขา ฉันก็ไม่มีชีวิตรอดมาจนถึงทุกวันนี้ รวมถึงเกาะมุกนั้นด้วยคงไม่สามารถรักษาไว้ได้เหมือนกัน"
ในใจของสิงห์เหมเดือดปุด ๆ ดูยัยตาแป๋วนั่นเถอะ ยังนั่งเป็นปูนปั้นเหมือนตอนเด็ก ๆ ไม่มีผิด ทั้งที่ก่อนหน้าพูดได้ดี ผ่านไปเพียง 10 กว่าปีกลับมาเจอกันอีกครั้งทำไมหญิงสาวจึงกลายเป็นคนใบ้ไปได้
"พ่อแน่ใจได้ยังไงว่ายัยนี่เป็นลูกอากรจริง ๆ ไม่ได้ถูกย้อมแมว"
"แกอย่ามาหาข้ออ้าง"
"ตอนเด็ก ๆ ผมยังเห็นพูดได้อยู่เลย อยู่ ๆ จะกลายเป็นใบ้ได้ยังไง"
แพรไหมก้มหน้าเม้มริมฝีปากแน่น วันเกิดเหตุทินกรบอกให้เธอหาที่ซ่อน อย่าออกมาไม่ว่าจะได้ยินอะไร
"อย่าพูด อย่าส่งเสียงนะลูก มันอันตราย...ไม่ว่าเจออะไรก็ช่างอย่าพูด"
ทุกคนเข้าใจว่าเด็กหญิงแพรไหมในวันนั้นไม่พูดจาเพราะกำลังอยู่ในความเศร้าโศก แต่ใครเล่าจะรู้ว่าความสะเทือนใจในครั้งนั้นทำให้เด็กหญิงไม่ปริปากพูดกับใครอีกเลยจนถึงวันนี้
"โห แม่คุณ...แม่ทูนหัว พูดนิดพูดหน่อยร้องไห้" คนปากเสียกลอกตามองบน ยิ่งเห็นทรงกลดปกป้องแพรไหมมากเท่าไหร่ยิ่งหงุดหงิดมากเท่านั้น
"แกหยุดว่าน้องนะเหม เขาผ่านอะไรมาแกไม่รู้ ดังนั้นแกไม่มีสิทธิ์ไปว่าเขา"
"ไม่มีสิทธิ์ว่าแต่จะให้ไปเป็นผัวนี่นะ!" ด้วยโทสะทำให้สิงห์เหมเผลอทำตัวหยาบคายและเสียงดังใส่พ่อ
แพรไหมสะดุ้งด้วยความตกใจ เธอเริ่มกลัวสิงห์เหมมากขึ้น พี่เหมในความทรงจำวันเด็กเลือนหาย มีเพียงผู้ชายแข็งกร้าวคนนี้ที่อยู่ตรงหน้าเธอ
"พอแล้ว แกไม่อยากแต่งก็ไม่ต้องแต่ง ฉันยกเกาะมุกให้แพรไหม ชดเชยที่พ่อเขาช่วยชีวิตฉันไว้ แต่ฉันกลับไม่สามารถดูแลลูกเขาให้ดี ทั้งยังทำตามที่รับปากเอาไว้ก่อนตายไม่ได้อีก"
ทรงกลดไม่ได้ประชดหรือแกล้งลองใจสิงห์เหมเหมือนในตอนแรก แต่ความรู้สึกผิดกว่าตัวในใจ เขาไม่สามารถคืนชีวิตให้ทินกร ไม่สามารถทำตามที่รับปากเอาไว้ได้สักเรื่อง
ทินกรต้องมาตายที่เกาะนั้นก็เพื่อปกป้องชีวิตและฟาร์มมุกของเขา ทุกอย่างจึงมีอยู่มาจนถึงทุกวันนี้
"สองปีใช่ไหม แค่สองปีแล้วพ่อจะคืนเกาะมุกให้ผม"
"ใช่"
แค่สองปี...แม้ภายนอกสิงห์เหมจะดูร้ายกาจ แต่แท้จริงแล้วไม่ใช่คนใจร้าย ในเมื่อเขาและภรรยาไม่ได้เป็นคนใจจืดใจดำ ลูกหงส์คงไม่มีทางจะเป็นกาดำไปได้
เวลาสองปีมันมากพอที่จะทำให้คนหัวแข็งอย่างสิงห์เหมรักแพรไหม หรือหากถ้าไม่เป็นอย่างนั้นจริง ๆ อย่างน้อยแพรไหมก็จะได้รู้จักการปกป้องดูแลตัวเองและการใช้ชีวิตมากขึ้น
"แต่ปีนี้ถ้าไม่รักน้องแกก็ห้ามล่วงเกินน้อง...สาบานกับฉัน หากไม่รักแค่ปกป้องแพรไหม อย่าล่วงเกินเป็นอันขาด"
"ได้ ผมสาบาน"
เหมราชชูสามนิ้วขึ้นยืนยันคำพูดที่หนักแน่นของตัวเอง แล้วหันไปบอกคนที่นั่งก้มหน้าอยู่
"ฉันแต่งงานกับเธอ...เพราะป๊าบังคับ และฉันจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาชุบมือเปิบเอาเกาะมุกไปจากฉัน...จำไว้"
'อ้าว'
เสียงดังขึ้นในหัวของสิงห์เหม เมื่อคนที่ถูกเขาหาเรื่องเงยหน้าขึ้นมาทำตาแป๋วแล้วพยักหน้ารับคำ
'ยัง ยัง...ยังจะทำตาแป๋ว เธอนี่มันร้ายจริง ๆ ทำให้ฉันรู้สึกผิดได้ไงเนี่ย!!!'
"ป๊าอย่าผิดคำพูดแล้วกัน"
"แกก็อย่าลืมที่สาบานไว้แล้วกัน"
"แน่นอน ที่ผมยอมเอาตัวเข้าแลกก็เพื่อเกาะมุก ไม่ได้อยากเป็นผัวหลานพ่อสักหน่อย"
"ฉันจะรอดู"
