บทที่ 5 หมอนและผ้าห่มอยู่ที่ไหน
พิธีสมรสระหว่างสิงห์เหมกับแพรไหมจัดขึ้นเป็นการภายใน ตามความต้องการของเจ้าบ่าว ที่ขู่เช้ากลางวันเย็นและก่อนนอน ว่าหากไม่ทำตามที่ตัวเองต้องการจะล้มงานแต่งทันที
ทรงกลดและน้ำมนต์ก็เห็นด้วยในข้อนี้ หากวันหน้าทั้งคู่ไปกันไม่ได้ก็จะส่งผลดีกับแพรไหมมากกว่า การประกาศตัวอย่างเอิกเกริก
"ยัยตาแป๋ว เธอมานั่งทำอะไรตรงนี้ ไปอาบน้ำสิ"
คนที่พึ่งออกมาจากห้องน้ำ เริ่มต้นหาเรื่องก่อนเป็นอันดับแรก
แพรไหมพยักหน้า จากนั้นก็นำกระดาษมาเขียนข้อความแล้วยื่นให้สิงห์เหม
"เออ ฉลาดนี่...ไม่งั้นคงคุยกันไม่รู้เรื่อง" เหมราชก้มลงอ่านกระดาษในมือ
คุณเหมจะให้แพรนอนตรงไหนคะ?
"เตียงนี้ของฉัน...โซฟานั้นก็ของฉัน ห้องนี้เป็นของฉัน...ที่เหลืออยากนอนไหนก็นอนเลย"
'อ้าว เฮ้ย!!!'
ยัยตาแป๋วดันพยักหน้าทำตามที่เขาบอก ไม่ต่อรอง ไม่ขัดขืน แต่ก็ดีเหมือนกัน พูดไม่ได้ก็ไม่หนวกหู เงียบสงบเหมือนอยู่คนเดียว
แพรวาเข้าไปอาบน้ำแล้วกลับออกมาพร้อมชุดนอน เธอหยิบกระดาษขึ้นมาเขียนข้อความอีกครั้ง
แพรเอาหมอนกับผ้าห่มได้จากตรงไหนคะ?
"บนหลังคา" สิงห์เหมประชด
คนอะไรเรื่องแค่นี้ก็ไม่รู้ หมอนกับผ้าห่มสำรองคนทั่วไปเขาก็เก็บไว้ในตู้เสื้อผ้าไง แกล้งไม่รู้ หาเรื่องคุยกับเขาซะมากกว่า
'อย่าคิดว่าฉันจะใจอ่อนหรือสงสารเธอ...สองปีหย่าก็คือหย่า'
"เอ้า? ไปไหนของเขา"
แม้จะสงสัยแต่ก็ไม่ได้สนใจถึงขนาดที่ต้องเดินตามไปดู สิงห์เหมปล่อยให้แพรไหมเดินออกไปโดยไม่รั้ง หรือเอ่ยเรียกเอาไว้ เพราะคิดว่าเธอจะทำอะไรก็ไม่เกี่ยวกับตัวเอง
"แพร จะไปไหน" อิ่มเอมน้องสาวของสิงห์เหมเอ่ยเรียกเธอ
แพรไหมหยิบกระดาษและปากกาที่ถือติดมือมาเขียนข้อความลงไปแล้วยื่นให้อิ่มเอม
ไปเอาผ้าห่มกับหมอนค่ะ
"ไปเอาที่ไหนทำไมเดินออกมาข้างนอกแบบนี้" คุณหมอเอ่ยถามพี่สะใภ้ตาแป๋ว สงสัยชาติที่แล้วเวลาทำบุญ แพรไหมลืมอธิษฐานขอให้เจอคนดี ๆ ชีวิตนี้เลยได้มาแต่งงานกับพี่ชายคนโตของเธอเอง
คุณเหมบอกว่ามันอยู่บนหลังคา แต่แปลยังหาทางปีนขึ้นไปไม่ได้ค่ะ หาบันไดไม่เจอ
"ไอ้พี่เหมบ้า!!!" ไม่พูดพร่ำทำเพลงอิ่มเอมก็คว้าข้อมือของแพรไหมให้เดินตามตัวเองไป
"ตามฉันมา"
ก๊อก ๆ
เสียงเคาะประตูห้องนอนของสิงห์เหมดังไปทั้งชั้นสอง ส่งผลให้ทั้งพ่อแม่ และเหมฤทธิ์พี่ชายคนรองต้องออกมาดู
"พี่เหม...เปิดประตู เปิดประตูเดี๋ยวนี้"
ปัง ๆ จากขอบเริ่มเปลี่ยนเป็นทุบ
"พี่เหมออกมาเดี๋ยวนี้นะ...ไม่ออกมาอิ่มจะไปเอากุญแจมาไข"
สิงห์เหมยอมเปิดประตูให้น้องสาว เมื่อประตูเปิดกว้างก็พบว่าไม่ใช่มีแค่อิ่มเอมเท่านั้น
"มาทำอะไรกันตรงนี้ครับ" เจ้าของห้องงุนงง นี่ใครกันมานัดรวมญาติหน้าห้องนอนเขา
"มาทำอะไรเหรอ...พี่เล่นบ้าอะไรรู้ตัวบ้างไหม"
ทุกคนต่างรอคำตอบจากสิงห์เหมและอยากรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
"เหมทำอะไร" ทรงกลดถามลูกชายคนโต
"ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลย...นี่ก็ดึกมากแล้วพรุ่งนี้ผมต้องข้ามฝั่งไปที่เกาะอีก ถ้าไม่มีอะไรแล้วเอาไว้ค่อยคุยพรุ่งนี้นะอิ่ม" เขาหันไปมองหน้าน้องสาว
"พี่หลอกยัยแพรว่าหมอนกับผ้าห่มอยู่บนหลังคารู้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น...น้องคิดว่าพี่พูดจริงและกำลังหาบันไดที่จะปีนขึ้นหลังคา"
ทุกคนตกอยู่ในภาวะตะลึงงัน แต่เมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าแพรไหมเติบโตมาอย่างยากลำบาก ก็เข้าใจได้
เธอใสซื่อ ไม่เคยเห็นโลกกว่าและไม่มีใครคอยชี้แนะสิ่งต่าง ๆ เพียงคำพูดที่ไม่ทันระวังของสิงห์เหม ก็ทำให้แพรไหมเชื่อได้โดยง่าย
"เล่นบ้าอะไรของแกเหม เกิดน้องหาบันไดเจอแล้วขึ้นไปจริง ๆ จะทำยังไง...แล้วถ้ามันแย่ไปกว่านั้นเกิดน้องตกลงมาล่ะ"
ครั้งนี้เป็นคิวของคุณน้ำมนต์ที่ดูลูกชาย เธอหยิกที่ต้นแขนของสิงห์เหม เจ็บจนลูกชายต้องนิ่วหน้า
"แม่ ๆ...ใครจะไปคิดว่าจะซื่อบื้อขนาดนี้"
"ยังมีหน้ามาว่าน้องอีก...แม่สอนให้เหมเป็นคนใจดำรึไง"
"แม่...ผมเจ็บ เจ็บ ๆ"
สิงห์เหมลูบแขนตัวเอง เพื่อบรรเทาอาการเจ็บที่ถึงน้ำมนต์หยิก
"แต่งงานวันแรกก็ได้เรื่องเลยนะพี่ เข้าหอแล้วเขาห้ามเจ้าบ่าวเจ้าสาวออกจากห้องพี่ไม่รู้เหรอ" เหมฤทธิ์เย้าพี่ชาย
'ทั้งบ้านกลายเป็นพวกยัยตาแป๋วหมดแล้วเหรอวะ'
"เข้าห้องสิ ไม่ได้ยินเหรอว่าเขาไม่ให้เจ้าสาวออกจากห้อง แล้วจะออกไปทำไม...ไม่ได้แต่งกันจริง ๆ สักหน่อยทำไมต้องซีเรียสขนาดนั้น"
ประตูห้องนอนปิดลง ทุกคนทางแยกย้ายกลับห้องของตัวเอง
"อะไรอีก" เขาหลุบตาลงมองกระดาษที่แพรไหมยื่นมาให้
ขอโทษที่ทำให้เดือดร้อน ทำโทษแพรก็ได้ค่ะ คุณเหมจะตีแพรก็ได้
"ใครอยากจะตีเธอ"
สิงห์เหมมองกระดาษในมือด้วยความรู้สึกยากอธิบาย เธอผ่านอะไรมากันแน่ เรื่องเท่านี้ถึงคิดว่าเขาจะทุบตีทำโทษ มิหนำซ้ำยังเป็นเขาเองที่แกล้งเธอก่อน
"วันหลังก็ช่วยคิดก่อนว่าอะไรพูดเล่นพูดจริง หรือพูดประชด"
แพรไหมพยักหน้ารับ
เธอเขียนข้อความลงบนกระดาษแล้วยื่นให้เขาอีกครั้ง
คุนเหมไม่โกรธแพรแล้วใช่ไหมคะ
"อืม ไปนอนได้แล้ว ฉันง่วง"
'มันต้องเป็นฉันมากกว่าไหม ที่ถามคำนั้น...แล้วทำไมฉันต้องรู้สึกผิดด้วย'
"นั่นเธอจะทำอะไร..."
