บทที่ 6 คุณเหมเกลียดแพร

นอนตรงนี้ไม่ได้เหรอคะ?

กระดาษแผ่นเดิมแต่ถูกเขียนข้อควาามใหม่ลงไปเพิ่ม แพรไหมยื่นมันให้สิงห์เหม 

เธอวงหมอนลงที่พื้นแข็ง ๆ ตรงที่ว่างระหว่างโซฟากับหน้าต่างกระจกที่ปิดอยู่ แพรไหมมองซ้ายขวาคิดแล้วว่าตรงนี้เหมาะสมที่สุด ไม่ใช่เตียงและโซฟาของสิงห์เหม และไม่ขวางทางเดินที่เขาจะเดินไปห้องน้ำหรือใช้พื้นที่ต่าง ๆ ภายในห้อง 

"ไม่ได้ อย่ามานอนตรงนี้"

ยัยตาแป๋วไม่ได้เอ่ยถามหาเหตุผล แต่หยิบหมอนและผ้าห่มขึ้นจากพื้น แต่ถ้าไม่ใช่ตรงนี้แล้วจะเป็นตรงไหน 

สิงห์เหมไม่ได้สนใจว่าจะเป็นอย่างไรต่อ คิดว่าเดี๋ยวแพรไหมก็เดินตามมานอนที่เตียง 

เวลาผ่านไปจนถึงตีสอง ไฟในห้องถูกปิดจนมืดสนิท เพราะเจ้าของห้องไม่ชอบให้มีแสงสว่างเล็ดลอดเวลานอน 

"เฮ้ย!!!" 

สิงห์เหมร้องขึ้นด้วยความตกใจ หัวใจของชายหนุ่มหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม 

"เธอจะมานั่งทำอะไรมืด ๆ ทำไมไม่นอน"

ภายใต้ความมืดแพรไหมแทบมองไม่เห็น ไม่สามารถขยับไปที่ไหนได้ ไม่กล้าแม้แต่จะไปเข้าห้องน้ำ เพราะกลัวว่าจะเดินชนข้าวของเสียหาย แล้วไม่มีปัญญาชดใช้

สิงห์เหมนึกบางอย่างขึ้นมาได้ 

"เออ ตอบไม่ได้นี่หว่า"

สิงห์เหมเปิดไฟตรงที่แพรไหมอยู่ให้สว่าง เธอรีบหยิบกระดาษกับดินสอขึ้นมาเขียนข้อความลงไป

คุณเหมจะให้แพรนอนตรงไหนคะ

"จะบ้าตาย ที่นั่งอยู่นี่คือไม่รู้จะนอนไหน เลยนั่งมืด ๆ ให้ฉันตกใจเกือบหัวใจวายตายนี่นะ"

ขอโทษค่ะ 

"เมื่อไหร่จะครบสองปีวะ"

ไม่ว่าพูดอะไรไปเท่าไหร่ สิ่งที่ได้กลับมาก็มีเพียงความเงียบ สิงห์เหมไม่ใช่คนใจเย็น ที่จะมีความอดทนกับอะไรที่ถูกขัดใจ 

ผู้หญิงหลายคนสวยกว่าแพรไหมไม่รู้ตั้งกี่เท่า ยังต้องคอยเอาอกเอาใจง้องอนเขา แต่ยัยตาแป๋วนี่เอาแต่เงียบ

"โคตรน่าเบื่อเลย เธอตั้งใจแกล้งฉันใช่ไหม...รอก่อน เข้าห้องน้ำแป๊บนึง"

สิงห์เหมออกมาจากห้องน้ำ ก็ต้องตกใจเมื่อเห็นแพรวายืนนิ่งอยู่ที่เดิม 

เธอต้องตั้งใจกวนประสาทเขาแน่ ๆ สิงห์เหมรู้สึกหงุดหงิด 

"พูดได้ทำไมไม่พูด ปากมีไว้ให้พูดเข้าใจไหม"

แพรไหมเม้มปากแน่น ที่นี่เย็นสบายเพราะมีแอร์ ไม่ต้องตากแดดตากฝนเพราะเป็นบ้านที่แข็งแรงมั่นคง แต่สิงห์เหมไม่ต้อนรับเธอ

แพรไหมยื่นมือมาด้านหน้า ดวงตาไหวระริก หากเขาได้ตีเธอก็คงจะอารมณ์ดีขึ้นเหมือนที่กานดาเคยทำ 

"จะเอาอะไร ขอเงินเหรอ...ประสาทรึไงมาขอเงินตีสอง"

หญิงสาวส่ายหน้า เอามืออีกข้างฟาดลงไปบนแขนของตัวเอง 

"ให้ตีเธอ?"

แพรไหมพยักหน้า

"เธอนี่ซาดิสม์รึไง เอะอะ ๆ ยื่นมือมาให้ตี"

เธอไม่ชอบการถูกตี เธอรู้สึกเจ็บและเสียใจทุกครั้งที่ถูกทำร้าย แต่มันเป็นสิ่งเดียวที่กานดาและสุพจน์จะคลายโทสะลง ใบหน้าถมึงทึงของสิงห์เกมเมื่อครู่เหมือนกับทั้งสองคนไม่มีผิด

"ฉันไม่ตีเธอหรอก นี่มันสมัยไหนแล้วจะเที่ยวมาทำร้ายร่างกายกัน...ไปนอนได้แล้ว"

ถึงจะน่ารำคาญในความรู้สึกของสิงห์เหม แต่เขาก็ไม่สามารถปล่อยให้หญิงสาวนั่งนิ่งจนถึงเช้า จะให้นอนโซฟานั่นก็คงปวดไปทั้งตัว จะให้เสียสละเตียงนอนให้ก็เป็นไปไม่ได้ 

"เตียงนี่เป็นของฉัน ฉันขี้รำคาญ นอนคนละครึ่งข้ามล้ำเส้น"

ยัยตาแป๋วพยักหน้ารับ 

สิงห์เหมโยนหมอนข้างวางไว้ตรงกลางเตียงเป็นสัญลักษณ์ แล้วล้มตัวลงนอน 

แพรไหมยังยืนนิ่งไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว ไม่ได้กลัวว่าเขาจะล่วงเกินหรือทำอย่าวอื่น แต่กลัวจะทำเตียงของสิงห์เหมเปื้อนแล้วไม่มีเงินชดใช้ต่างหาก 

แพรไหมเดินไปหยิบผ้ามาเช็ดตามเนื้อตัวจนมั่นใจว่าสะอาด แล้วจึงนั่งลงเบา ๆ ไม่ให้รบกวนคนที่เธอคิดว่าหลับไปแล้ว

"นอนเถอะ ฉันง่วง"

น้ำเสียงของเขาเข้มขึ้น 

"ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะทำอะไรเธอ ดูสภาพตัวเองด้วย ผอมยิ่งกว่าไม้เสียงลูกชิ้น มันน่าจับน่าเอาตรงไหน ให้ฟรียังไม่เอาเลย มีแต่พ่อฉันเท่านั้นแหละยอมเสียเงินเพื่อคนอย่างเธอ แล้วให้ฉันรับกรรม"

แพรไหมล้มตัวลงนอนช้า ๆ ปล่อยให้น้ำตาไหลเปียกหมอนเพื่อระบายความรู้สึกออกมา 

ฮึก!

เสียงสะอื้นที่เล็ดลอด ทำให้สิงห์เหมหันไปมองเธอ แผ่นหลังเล็กสั่นไหวเบา ๆ ให้รู้ว่าเธอกำลังร้องไห้อยู่

คนปากเสียรู้สึกผิดเล็กน้อย แต่เพราะทิฐิในใจทำให้เขาทำเมินไม่สนใจสิ่งที่แพรไหมกำลังเป็น ร้องไห้แล้วยังไง ต้องให้เขาปลอบโยนคนที่ทำให้ตัวเองสูญเสียอิสรภาพในชีวิตอย่างนั้นเหรอ 

เกาะมุกที่เขาบากบั่นฟื้นฟูและพัฒนาให้มันกลายเป็นที่รู้จักอย่างทุกวันนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่พ่อกลับคิดจะยกมันให้ผู้หญิงคนนี้ที่ไปอยู่ไหนมาก็ไม่รู้

"เธอจะร้องไห้ ก็เรื่องของเธอ เพราะสิ่งที่ฉันพูดคือเรื่องจริง ฉันแต่งงานเพราะพ่อบังคับ ด้วยการเอาของของฉันมาเป็นเงื่อนไข"

สิงห์เหมมองแผ่นหลังที่สั่นไหวแรงขึ้น แพรไหมเข้าใจทุกอย่างดี เธอไม่ได้บังคับเขา เธอแค่อยากมีชีวิตที่ดีกว่าเมื่อวานและวันก่อน ๆ ไม่เคยอยากให้มันลงเอยแบบนี้

"ฉันแค่ต้องการรักษาของของฉัน ถ้าอยากอยู่ร่วมกันดี ๆ ก็ต่างคนต่างอยู่ ฉันจะไม่แตะต้องเธอ สองปีนับจากนี้เราจะหย่ากัน"

สิงห์เหมลุกจากเตียงเพื่อปิดไฟ ห้องนี้กลับสู่ความมืดอีกครั้ง ไม่นานเขาก็เข้าสู่ห้วงนิทรา มีเพียงแพรไหมเท่านั้นที่ยังลืมตาในความมืดที่อ้างว้าง

'พ่อคะ ลุงกลดใจดีมาก แต่คุณเหมเขาเกลียดแพร...เกลียดมาก ๆ'

แพรไหมไม่ได้โกรธสิงห์เหม แต่เข้าใจความรู้สึกที่ถูกบังคับ ให้อยู่กับสิ่งที่ไม่ชอบ ต่อไปหากเลี่ยงได้เธอก็จะพยายามเลี่ยงพบเขาให้น้อยที่สุด

บทก่อนหน้า
บทถัดไป