บทที่ 7 ครอบครัวใหม่
กลิ่นข้าวต้มหอมกรุ่น ฟุ้งกระจายไปทั้งห้องอาหาร แพรไหมที่แทบไม่ได้นอนลุกขึ้นมาเป็นลูกมือแม่สามีตั้งแต่เช้า เธอดูตื่นเต้นไปทุกอย่าง แต่ก็ไม่แสดงออกจนเกินพอดี
แพรไหมมองดูปลากะพงชิ้นใหญ่ในถ้วยข้าวต้ม ฟังนายหญิงของบ้านบอกรายละเอียดต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับคนในครอบครัว น้ำมนต์ทั้งอ่อนหวาน พูดเพราะและใจดี
"ที่แม่พูดเมื่อกี้ ไม่ต้องไปใส่ใจมากหรอก จำแค่ของเหมคนเดียวก็พอ รายนั้นไม่ชอบกินขิง อย่าใส่ให้เชียวไม่งั้นจะหัวฟัดหัวเหวี่ยงไปทั้งวัน"
ในบรรดาสามพี่น้อง สิงห์เหมนี่แหละใจร้อนและดุดันที่สุด ไม่เช่นนั้นก็คุมลูกน้องทั้งเกาะมุกแทนทรงกลดไม่ได้ ปกติก็มีเหตุผลดี แต่เพราะถูกพ่อบังคับแต่งงานนี่แหละ ลูกชายคนโตของเธอถึงเป็นแบบนี้
"ข้าวต้มปลาเหรอครับ"
สิงห์เหมเดินเข้ามาก่อนใคร เพราะจะต้องข้ามฝั่งไปที่เกาะมุก เมื่อเห็นเขา แพรไหมก็รีบก้มหน้าแล้วหลบเข้าไปในครัว เพราะไม่อยากทำให้สิงห์เหมไม่พอใจ
"ผมกินก่อนนะครับ วันนี้รีบ"
"จ้ะ" น้ำมนต์ตอบรับลูกชาย ก่อนจะหันมองไปในครัวที่มีใครบางคนเดินเข้าไปหลบ
"เหม"
"ครับแม่" สิงห์เหมยังคงตักข้าวต้มเข้าปากไปเรื่อย ๆ
"เมื่อคืนทำอะไรน้องรึเปล่า ทำไมถึงดูกลัวเหมแบบนั้น"
สิงห์เหมวางช้อนในมือยกแก้วน้ำขึ้นดื่มล้างปาก
"แม่คงไม่คิดว่าผมจะทำเรื่องอย่างว่ากับยัยนั่นใช่ไหม"
"แล้วทำไม น้องถึงหลบเหมแบบนั้นแ
"ไม่ได้ทำครับ"
สิงห์เหมออกลุกออกจากที่นั่งไป เดินสวนกับน้องชายที่ทำท่าจะทักทายแต่เขากลับเมินเฉย เดินหนีไปอย่างไม่สบอารมณ์
"พี่เหมเป็นอะไรครับแม่"
"ไม่มีอะไรหรอก กินข้าวเถอะ"
เมื่อสิงห์เนื้อทองตัวนั้นออกจากบ้านไป แพรไหมจึงออกมาจากครัว เธอยิ้มบางเป็นการทักทายทนายหนุ่ม แล้วเข้ามาเก็บชามที่สิงห์เหมกินแล้วเข้าไปไว้
เสียงล้างชามทำให้อิ่มเอมเดินไปคว้าตัวพี่สะใภ้ออกมา แล้วกดตัวเธอเบา ๆ ให้นั่งลงที่เก้าอี้ น้ำมนต์ตักข้าวต้มให้แพรไหม
"กินเยอะ ๆ ดูสิผอมจนเหลือแต่กระดูกแล้ว"
เธอโบกมือไปมาพร้อมส่ายหน้าด้วยความเกรงใจ หากเป็นเมื่อก่อนแพรไหมคงไม่ได้มานั่งกินพร้อมคนอื่น เนื้อปลาชิ้นโตนี้คงไม่ได้เห็นในชามตัวเอง
"กินเยอะ ๆ อยากกินอะไรบอกแม่เขาได้"
ทรงกลดนั่งที่หัวโต๊ะ น้ำเสียงอบอุ่นนั้นทำให้แพรไหมคิดถึงพ่อ เธอมาอยู่ที่นี่ไม่กี่วัน แต่ได้รับการปฏิบัติอย่างดี ไม่ถูกตีหรือแย่งสิ่งของ มีเสื้อผ้าสะอาด ชุดสวย ๆ อย่างที่แพรไหมไม่เคยคาดฝันมาก่อน
"ชิมดูสิ ว่าอร่อยไหม"
แพรไหมตักข้าวต้มขึ้นมาเป่าไล่ความร้อนก่อนจะชิมข้าวต้มอุ่น ๆ มันอร่อยเสียจนหญิงสาวต้องร้องไห้ออกมา
"แพร ร้องทำไม"
ขอบคุณ - เธอสื่อสารกับทุกคนด้วยภาษามือ คำง่าย ๆ ที่พอเดาได้
"เมื่อกี้พี่เอาชุดไปวางไว้ให้ ชุดใหม่นะพี่ไม่เคยใส่ แต่ไม่รู้ว่าแพรชอบไหม ชอบชุดไหนเลือกเอาไปได้เลย"
อิ่มเอมส่งยิ้มให้แพรไหม เธอกล่าวของคุณด้วยภาษามืออีกครั้ง
ตลอดสิบกว่าที่ผ่านมา แพรไหมใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก ทำให้หญิงสาวไม่ไว้ใจใครเต็มร้อย ยังคงมีกำแพงความรู้สึกกั้นเอาไว้เพื่อป้องกันตัวเอง
ทรงกลดรู้ดีว่าเธอเติบโตมาอย่างยากลำบาก จึงไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะไว้ใจใครในเวลาอันสั้น แค่แพรไหมยอมมากับเขาก็นับว่าเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีแล้ว
ช่วงเย็นของวันเดียวกัน สิงห์เหมให้คนมาบอกว่าตัวเองจะค้างที่เกาะมุก และอาจจะไม่ได้กลับมาอีกหลายวัน เขาเจตนาหลบหลีกแพรไหมอย่างชัดเจน และหญิงสาวเองก็รู้ดี ว่าอีกฝ่ายแสดงออกมานั้นหมายความว่าอย่างไร
"ให้เวลาพี่เขาสักหน่อยนะแพร ลุงเชื่อว่าเหมมันต้องใจอ่อน และรักแพรได้"
แพรเข้าใจค่ะ คุณลุงไม่ต้องห่วงนะคะ แพรไม่เป็นอะไร - เธอส่งกระดาษที่เขียนข้อความให้ทรงกลด
"เหมน่ะ เขาเป็นลูกคนโต ที่น้องทุกคนทำตามและเคารพ พอเกิดเรื่องแบบนี้เขาก็เลยต่อต้าน เห็นปากร้าย ๆ แบบนั้นที่จริงไม่มีอะไรหรอก"
แพรจะพยายามทำให้คุณเหมใจอ่อนนะคะ - กระดาษแผ่นเดิมถูกเขียนข้อความเพิ่มลงไป
"ไม่มีใครปกป้องแพรได้ดีกว่าเหมแล้วลูก เชื่อลุงเถอะนะ"
หญิงสาวพยักหน้ารับ อย่างน้อยที่นี่ก็ไม่ทุบตี สิ่งเดียวที่ยากคือใจของสิงห์เหมที่ดูอย่างไรก็ไม่ยอมเปิดรับเธอ
กว่าสัปดาห์หลังจากการแต่งงาน สิงห์ไม่ได้กลับมาที่บ้านนับตั้งแต่วันนั้น จนกระทั่งทรงกลดต้องโทรไปยื่นคำขาด หากไม่ยอมกลับจะยกเกาะมุกให้แพรไหม
"ป๊า! ป๊าหมายความว่าไง โทรไปบอกว่าจะยกเกาะให้ยัยบื้อนั่น แล้วก็กดตัดสายผม โทรกลับก็ไม่รับ"
เสียงโวยวายดังลั่นไปทั้งบ้าน คนที่หายหน้าไปนานกลับมาพร้อมโทสะพลุ่งพล่านปานพายุ
"กลับบ้านได้แล้วเหรอ"
ทรงกลดเอ่ยถามลูกชายตัวดี ที่ตั้งใจหนีหน้าไปอยู่เกาะ ปล่อยให้ห้องหอมีเพียงแพรไหมที่นอนคนเดียวอยู่ทุกคืน
"เพื่อยัยบื้อนั่นพ่อขู่จะเอาเกาะมุกยกให้เขาสองรอบแล้วนะ"
"ก็แกไม่รักษาคำพูด"
"ไม่รักษาคำพูดอะไร ให้ผมแต่งงาน ผมก็แต่ง พ่อจะเอาอะไรอีก"
สิงห์เหมตวัดสายตาเย็นชาหันไปมองแพนไหมที่พึ่งเดินเข้ามา สายตาของเขาช่างห่างเกิน มองเธอราวกับเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจ
แพรไหมก้มหน้าไม่กล้าสบตาสิงห์เหม ที่เปลี่ยนความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่เป็นความเย็นชา เขาก้าวเข้าไปหาเธอทำให้ร่างผอมบางนั้นถอยกรูดไปจนติดผนัง
สิงห์เหมไม่ได้พูดด้วยน้ำเสียงดุดัน แต่เสียงของเขาเฉยชาจนคนฟังเย็นสะท้านไปทั้งหัวใจ
"เธอต้องการอะไรอีก ฉันแต่งงานกับเธอแล้ว ฉันไม่กลับบ้านเพราะมีงานต้องทำ มีเรื่องต้องรับผิดชอบ มีคนงานที่ต้องจัดการ"
สิงห์เหมถอนหายใจอย่างแรง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงช้า ๆ งานการที่ล้นมือ ยังต้องมารับภาระดูแลภรรยาใบที่ตัวเองไม่ได้ต้องการ ชีวิตอิสระของตัวเองเหมือนกำลังถูกเธอขโมยไป
