บทที่ 8 ฉันไม่ทำร้ายผู้หญิง
"ทำไมต้องฟ้องป๊า แค่เรื่องเท่านี้"
เขากดเสียงต่ำ หากแต่ทำให้คนฟังน้ำตาร่วงหยดลงบนจานผลไม้ในมือ เธอเงยขึ้นมองเขาแล้วส่ายหน้าเบา ๆ เพื่อปฏิเสธ
สิงห์เหมอุ้มเธอขึ้นพาดบ่า จานผลไม้ล้างปากหลังอาหารเย็น ที่เธอตั้งใจจะเอามาให้ทรงดลดร่วงลงแตกกระจาย แต่เขาไม่สน
"มา...เดี๋ยวสนองให้"
สิงห์เหมอุ้มแพรไหมขึ้นบันไดได้อย่างสบาย ๆ เขาก็เพิ่งรู้เหมือนกันว่าเธอตัวเล็กและเบามาก จับไปตรงไหนก็มีแต่กระดูก
"เหม กลับมาเดี๋ยวนี้ แกจะทำอะไรหะ?"
เสียงทรงกลดดังตามหลังมา ไม่ได้ทำให้สิงห์เหมใจเย็นลง จิงทรงกลดห่วงใยและเข้าข้างแพรไหมมากเท่าไหร่ ยิงทำให้ลูกชายคนโตโกรธเกรี้ยวมากขึ้น
"โทรตามผมกลับมา ไม่ได้อยากให้ทำแบบนี้เหรอ นี่ไงผมจะทำหน้าที่ผัว ชดใช้บุญคุณแทนพ่อไง"
"เหม...สิงห์เหม!"
ปัง!
เขาตะโกนตอบกลับไปแล้วปิดประตูห้องอย่างแรง
สิงห์เหมโยนแพรไหมลงบนเตียง เธอรีบคว้าผ้าห่มมาคลุมตัวแล้วกอดตัวเอง
เธอกลัวจนตัวสั่นน้ำตาไหลอาบแก้ม ไม่กล้ามองหน้าคนที่ยืนอยู่
"เป็นอะไร...กลัวเหรอ"
เธอไม่ตอบ เอาแต่ตัวสั่นกอดตัวเอง จนคนที่อาละวาดเป็นหมาบ้าเริ่มรู้สึกผิดเสียเอง
"เลิกร้องไห้...เราต้องคุยกัน"
เขาไม่ได้ทำอะไรอย่างที่พูดออกไป เพียงแค่ต่อต้านทรงกลดที่บังคับเขาก็เท่านั้น
"ฉันกับเธอเราแต่งงานกันเพราะถูกบังคับ ฉันเคยบอกเธอไปแล้วนะ"
แพรไหมเงยหน้ามองเขา ดวงตากลมแป๋วนั้นเ็มไปด้วยน้ำตา
"เลิกมองฉันด้วยสายตาแบบนี้"
เขาถอนหายใจอีกครั้ง
"ทำยังไงเธอถึงจะยอมพูด ฉันจะคุยกับเธอรู้เรื่องได้ยังไง"
สิงห์เหมโมโหและไม่พอใจที่ถูกบังคับ คิดจะเอาความโกรธมาลงที่แพรไหม แต่พอเห็นร่างผอม ๆ ตาแป๋วกลับทำไม่ลง กลายเป็นเขาที่รู้สึกผิดเสียเอง
ร่างสูงทิ้งตัวนั่งลงบนเตียง แพรไหมขยับตัวออกจากผ้า ยื่นมือไปจับชายเสื้อเขาแล้วดึงเบา ๆ
"อะไร" เขาถามเสียงห้วน
'ขอโทษ' เธอบอกเขาด้วยภาษามือ
"ฉันไม่เข้าใจ จะพูดก็ขยับปาก มันยากตรงไหน เมื่อก่อนเธอไม่ได้เป็นใบ้ ฉันจำได้"
หญิงสาวลุกไปหยิบกระดาษกับดินสอ แล้วเขียนข้อความลงไป
'ขอโทษค่ะ แพรจะหย่าให้คุณเหม ไปหย่ากันนะคะ'
"ป๊าคงยอมหรอกนะ ฉันไม่เกี่ยงหรอกนะที่ป๊าจะช่วยเหลือเธอ หรือตอบแทนบุญคุณพ่อเธอ แต่ชีวิตฉันมันควรเป็นของฉัน" สิงห์เหมรออ่านข้อความต่อไปจากแพรไหม
'ขอโทษที่สร้างปัญหาให้คุณเหม ไม่ต้องกังวลนะคะ แพรจะทำทุกอย่างให้ดี คุณเหมจะได้สบายใจ'
สายตาเย็นชามองเธออย่างไม่เชื่อ
"สภาพอย่างเธอจะทำอะไรได้ เอาตัวเองยังไม่รอด ไม่ต้องมาอวดเก่ง"
'ถ้าคุณเหมไม่ชอบแพร แพรจะไม่ให้คุณเหมเห็นอีก'
"จะหลบได้สักกี่วัน"
สิงห์เหมคิดว่าเธอคงต้องหลบไปที่ไหนสักแห่ง เหมือนคราวก่อนที่หลบเข้าไปในครัวตอนที่เขาลงมากินข้าว
"คนอะไรพูดได้แต่ไม่พูด แล้วป๊าก็ดันบังคับให้ฉันต้องดูแลเธอ เธอนี่ทำอะไรเป็นบ้างไหม นอกจากร้องไห้แล้วก็ร้องไห้...พูดก็ไม่ได้ ทำอะไรก็ไม่เป็นภาระสุด ๆ"
ภาระ มือเล็กที่จับชายเสื้อเขาอยู่ผ่อนแรงลงและดึงกลับมา สิงห์เหมที่ไม่ระวังคำพูด ไม่รู้เลยว่าทำให้แพรไหมเสียใจแต่ไหน ทั้งที่เธอตั้งใจจะทำดี เพื่อให้เขาใจดีกับเธอบ้าง แต่ความรู้สึกและความตั้งใจก็พังทลายลง
"ต่อไปนี้ เธออยากทำอะไรฉันจะไม่ยุ่ง แต่อย่าได้เอาอะไรไปฟ้องป๊าให้ฉันเดือดร้อนอีก"
คนที่กำลังพ่นคำพูดมากมายออกมาต้องชะงัก เขาหลุบตาลงมองมือเล็กที่ยื่นออกมาจากผ้าห่ม
"อะไร"
'ตี จะได้หายโกรธ แพรทำคุณเหมเดือดร้อน'
ตัวอักษรโย้เย้ไม่ได้สวยงามแต่พอจะอ่านออกอยู่บ้าง ทำให้สิงห์เกมต้องฉุกคิดอีกครั้ง คนที่นั่นทำอะไรเธอ
เคยได้ยินว่าเธอลำบาก แต่ก็ไม่รู้ว่าลำบากแค่ไหน ฝ่ามือของแพรไหมเล็กมาก เต็มไปด้วยนอยแผล นิ้วเรียวผอม ข้อมือของเธอมอบเห็นกระดูกข้อมือชัดเจน สิงห์เหมพึ่งได้สังเกตชัด ๆ ก็ตอนนี้เอง
"ทำไมมือถึงมีแต่แผล"
แพรไหมกำมือเก็บในทันที ดวงตาไหวระริกและหวาดกลัว สิงห์เหมรออยู่ครู่หนึ่ง แต่แพรไหมก็ไม่เขียนข้อความใดตอบกลับมาอีก
"เอาเถอะ ไม่อยากบอกฉันก็ไม่อยากรู้ เพราะเรื่องของเธอ มันก็ไม่เกี่ยวกับฉันอยู่แล้ว...และเรื่องของฉันเธอก็ห้ามยุ่ง เข้าใจไหม"
เขาถามเธอด้วยเสียงราบเรียบ ไม่ต่อว่าหรือเกรี้ยวกราดใส่เธอ แพรไหมจึงทำได้เพียงพยักหน้ารับเบา ๆ
"แล้วต่อไป ห้ามยื่นมือมาให้ฉันทำโทษอีก ฉันไม่ทำร้ายผู้หญิง"
ทั้งห้องมีเพียงความเงียบ สิงห์เหมจ้องมองคนที่ยังนั่งขดอยู่กลางเตียง ทั้งที่ตั้งใจจะกลับมาอาละวาดให้รู้เรื่องกันไปข้างแท้ ๆ แต่พอเห็นตาแป๋ว ๆ ความสงสารก็ทำให้สิงห์เหมเขาทำอะไรเธอไม่ลง
"เธอนี่มัน...เมื่อก่อนแม่เลี้ยงเธอไม่ให้กินข้าวรึไง ถึงได้ผอมขนาดนี้ แล้วป๊าก็คะยั้นคะยอให้ฉันเหลือเกิน เห็นก็หมดอารมณ์แล้ว กินให้มันเยอะ ๆ ด้วยต่อไป"
อุ้มพาดบ่ามาเมื่อครู่ยังนึกว่าหิ้วลูกแมว ไม่แท้แต่จะดินรนต่อต้าน
"วันหลังถ้าถูกฉันแกล้งก็ไม่ต้องยอม สู้กลับก็ได้"
คำตอบที่ได้ก็คือการพยักหน้าเช่นเดิม
"พูดกับฉันหน่อย!...เฮ้อ ฉันผิดเอง เธอพูดไม่ได้ ฉันผิดเอง!"
