บทที่ 107 หัวใจที่ไม่ยอมปล่อยมือ 1

หัวใจที่ไม่ยอมปล่อยมือ

สัมผัสอบอุ่นนุ่มนวลจากริมฝีปากหนาที่ประจงจุมพิตลงมาอย่างอ่อนโยน เหมือนเป็นสายน้ำเย็นฉ่ำที่ค่อยๆ ชโลมลงบนแผลใจอันบอบช้ำของนลิน

จูบนี้ไร้ซึ่งความดุดัน ไร้ซึ่งความรุนแรงอย่างที่พยัคฆ์เคยทำยามประชดประชัน มีเพียงความห่วงหา คำขอโทษ และสายสัญญารักอันหนักแน่นที่ซึมผ่านสัมผัส

ลมหา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ