บทที่ 2 รอยประทับ (18+)

รอยประทับ (18+)

จอมทัพไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เขายังคงควงแก้ววิสกี้ในมืออย่างช้าๆ ราวกับคนรอบข้างเป็นเพียงธาตุอากาศ นิสัยส่วนตัวที่ต้องเป็นผู้ควบคุมทุกอย่างทำให้เขาเลือกที่จะนิ่งเพื่อรอให้เหยื่อเริ่มก่อน

"บาร์ยาวตั้งกว้าง แต่คุณกลับเลือกนั่งตรงที่ที่มืดที่สุด ไม่กลัวผีเหรอคะ" น้ำเสียงหวานใสแฝงความยั่วยวนดังขึ้น

จอมทัพหยุดมือที่ควงแก้ว เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองดวงตาของเธอช้าๆ สายตาของเขาเย็นเยียบจนอิงดาวรู้สึกวูบวาบในอก แต่มันไม่ใช่ความกลัว มันคือความตื่นเต้นที่ได้เจอกับคู่ปรับที่สมน้ำสมเนื้อ

"ผีไม่น่ากลัวเท่าผู้หญิงที่เดินเข้ามาหาผู้ชายก่อนหรอก โดยเฉพาะผู้หญิงที่ชื่ออิงดาว"

อิงดาวชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจเต้นแรงขึ้น "คุณรู้จักฉัน?"

"ผมรู้จักงานของคุณและผมก็รู้ว่าคืนนี้คุณอารมณ์ไม่ดี" เขาพูดพร้อมกับยกวิสกี้ขึ้นจิบ

"แต่จำไว้ว่า ความมืดมันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คุณคิดหรอก ถ้าคุณรู้วิธีอยู่กับมัน"

"งั้นสอนฉันหน่อยสิคะ ว่าจะอยู่กับความมืดยังไงไม่ให้เหงา" อิงดาวโน้มตัวลงไปหาเขา กลิ่นน้ำหอมกลิ่นดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นกายสาวปะทะเข้ากับกลิ่นวิสกี้และซิการ์ของเขา บรรยากาศรอบตัวเริ่มเดือดพล่านเหมือนพายุที่กำลังก่อตัว

จอมทัพกระตุกยิ้ม ซึ่งเป็นยิ้มแรกที่อิงดาวเห็นแต่มันช่างดูร้ายกาจจนน่าขนลุก เขาไม่เคยเชื่อในความรัก แต่เขาเชื่อในพันธสัญญาและตอนนี้เขากำลังจะสร้างพันธสัญญาที่เธอไม่มีวันหนีพ้น

"แน่ใจเหรอว่าคุณอยากเรียนรู้จากผม เพราะบทเรียนของผมมันไม่มีปุ่มให้กดหยุดนะ"

"ฉันไม่เคยชอบปุ่มหยุดอยู่แล้วค่ะ ฉันชอบแต่ปุ่มเร่ง"

อิงดาวไม่รอช้า เธอคว้าเนคไทของเขาแล้วกระชากเบาๆ ให้เขาลุกขึ้น จอมทัพไม่ขัดขืน เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนอิงดาวต้องแหงนหน้ามอง ความสูงของเขาข่มขวัญเธอได้ดีนัก แต่มันกลับยิ่งทำให้เธอกระหายที่จะเอาชนะ

"ไปที่ห้องสวีทของฉันไหมคะ หรือคุณจะปอดแหกแค่ตรงนี้"

จอมทัพมองลึกลงไปในดวงตาของเธอ ในเสี้ยววินาทีนั้น อิงดาวไม่ทันสังเกตเห็นประกายไฟแห่งความสะใจที่พาดผ่านดวงตาของเขา เขาได้รับข้อมูลจากพยัคฆ์มาแล้วว่าพ่อของเธอติดหนี้เขาอยู่เท่าไหร่ และคืนนี้ คือจุดเริ่มต้นของการทวงหนี้ที่แสนเร่าร้อน

"ผมไม่เคยปฏิเสธคำเชิญของดวงดาวที่กำลังจะดับแสงไปสิครับ"

เขาวางแก้ววิสกี้ลง แล้วเป็นฝ่ายโอบเอวบางของเธอไว้แน่นจนร่างทั้งสองชิดกัน สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่หนักแน่นทำให้อิงดาวใจสั่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอคิดว่าคืนนี้คือความสนุก เธอคิดว่าคืนนี้คือชัยชนะของพรานสาวอย่างเธอ

แต่เธอหารู้ไม่ว่า ทันทีที่ประตูห้องสวีทปิดลง โลกที่เธอเคยรักอิสระจะหายไปตลอดกาล และเธอจะกลายเป็นสมบัติที่ถูกตีตราจองโดยผู้ชายที่ชื่อจอมทัพแต่เพียงผู้เดียว

แสงแดดจัดจ้าที่ลอดผ่านผ้าม่านไหมสีทองเข้ามาปะทะใบหน้า ทำให้อิงดาว ต้องย่นคิ้วด้วยความรำคาญใจ ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้คือความปวดหนึบที่ขมับ สลับกับความรู้สึกใจกลางกาย ที่ยังคงแสบร้อนและบวมช้ำจากการเคี่ยวกรำอย่างหนัก ร่างกายของเธอหนักอึ้งและปวดร้าวไปทุกสัดส่วน ร่องรอยสีกุหลาบเข้มจนเกือบม่วงกระจายอยู่ทั่วเนินอกและลำคอ ราวกับถูกตีตราไว้ด้วยความเอาแต่ใจของใครบางคน

เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องสวีทที่ไร้เงาของชายหนุ่ม มีเพียงกลิ่นอายของบุหรี่และวิสกี้ที่ยังกรุ่นอยู่ ย้ำเตือนว่าเรื่องเมื่อคืน มันรุนแรงและลึกซึ้งเกินกว่าจะเป็นแค่ความฝัน

ภาพในหัวของอิงดาวตัดสลับไปมาเหมือนม้วนฟิล์มที่กำลังจะละลาย เธอจำได้ถึงวินาทีที่ถูกจอมทัพดันกระแทกกับบานประตูไม้เนื้อแข็ง กลิ่นกายชายหนุ่มผสมกลิ่นแอลกอฮอล์ชั้นดีมอมเมาเธอจนสติกระเจิง จูบของเขาไม่ใช่การทักทาย แต่มันคือการ ปล้นชิง ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาพัวพันอย่างบ้าคลั่ง มือหนารวบข้อมือเธอตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเดียว ส่วนอีกมือกระชากชุดเดรสสีแดงจนขาดวิ่น เสียงเนื้อผ้าฉีกขาดกระตุ้นสัญชาตญาณดิบในกายให้ลุกโชน

“คุณบอกว่าชอบปุ่มเร่ง งั้นเตรียมตัวรับความเร็วที่หยุดไม่ได้ไว้เลยอิงดาว”

เสียงทุ้มต่ำพร่ากระซิบข้างหู ก่อนที่เขาจะยกร่างเธอขึ้นจนขาเรียวสวยต้องเกี่ยวรอบเอวสอบไว้แน่น จอมทัพไม่รอช้าที่จะสำรวจเธออย่างหิวกระหาย เขาฝังใบหน้าลงกับร่องอก อารมณ์ที่พุ่งพล่านทำให้เขาไม่ได้นุ่มนวลกับเธอเลยแม้แต่น้อย

เมื่อถึงเตียงกว้าง เขาโถมกายเข้าใส่ดั่งพยัคฆ์ที่เจอเหยื่อถูกใจ ทุกจังหวะที่เขาสอดแทรกกายเข้ามามันทั้งหนักแน่นและดุดันจนอิงดาวแทบสำลักลมหายใจ เธอจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างจนเกิดรอยเลือดซิบเพื่อระบายความเสียวซ่านที่รุนแรงเกินจะรับไหว

“อ๊ะ... จอมทัพ... เบาหน่อย...” เธอประท้วงเสียงสั่น ทว่าเขากลับยิ่งสวนสะโพกเข้าหาอย่างจงใจกระแทกกระทั้นให้เธอ "จดจำ" สัมผัสของเขาไว้ในทุกอณูเนื้อ

“เรียกชื่อผม เรียกให้ดังกว่านี้อิงดาว” เขาคำรามพร่า เหงื่อหยดจากใบหน้าคมคายลงบนผิวเนียนของเธอ ยิ่งเธอพยศ เขาก็ยิ่งบดเบียดร่างกายเข้าหาอย่างป่าเถื่อน จนกระทั่งความรุนแรงนั้นแปรเปลี่ยนเป็นความสุขสมที่กระชากวิญญาณของเธอให้ล่องลอยไปพร้อมกับเขาในที่สุด