บทที่ 10 ตอนที่10 ยืนยันเสียงสั่น
ตอนที่10
ยืนยันเสียงสั่น
กันต์ธีร์ก้าวเข้ามาใกล้เตียงอีกครั้ง “เธออยากได้เอกสาร อยากยื้อบ้าน อยากมีพื้นที่ค้นหาความจริง ส่วนฉันต้องการควบคุมหุ้นและจับตาดูว่าใครใช้เธอเป็นหมาก ข้อเสนอนี้ตอบโจทย์ทั้งสองฝ่าย”
“ตอบโจทย์คุณฝ่ายเดียวต่างหาก”
“เธอจะปฏิเสธก็ได้” เขาพูดเรียบ ๆ “แต่หลังออกจากโรงพยาบาล เธอต้องจัดการธนาคารเอง รับมือคนที่จะเข้าหาเธอเรื่องหุ้นเอง หาทางขอเอกสารเอง และถ้ามีจดหมายฉบับต่อไปหลอกให้เธอไปตายในที่ไหนอีก เธอก็ต้องเอาตัวรอดเอง”
ทุกคำเหมือนเชือกที่รัดแน่นขึ้นรอบคอเพียงฟ้า
เธอรู้ว่าเขากำลังบีบเธอและเจ็บกว่านั้นคือเธอรู้ว่าเขาบีบถูกจุด
พ่ออยู่ในคุก บ้านกำลังจะถูกยึด จดหมายปริศนาโยนเธอเข้าสู่กองไฟ และตอนนี้หุ้นที่ไม่เคยรู้ว่ามีกำลังทำให้เธอกลายเป็นเป้าของคนที่มองไม่เห็น
เธอมีทางเลือกจริงหรือ เพียงฟ้าหันไปทางหน้าต่าง มองท้องฟ้าสีเทาจางนอกกระจก เธอคิดถึงบ้าน คิดถึงต้นแก้วหน้าบ้าน คิดถึงพ่อที่นั่งอยู่หลังลูกกรงและยังยืนยันเสียงสั่นว่าไม่ได้วางเพลิง
เธอยังตอบไม่ได้ เธอต้องไปหาพ่อก่อน
วันต่อมา เพียงฟ้าออกจากโรงพยาบาลในสภาพข้อเท้ายังพันผ้า เธอปฏิเสธรถของกันต์ธีร์ แต่เขาส่งคนตามไปเงียบ ๆ อยู่ดี เธอรู้ แต่ไม่มีแรงทะเลาะ สิ่งแรกที่เธอทำคือไปยังเรือนจำเพื่อเยี่ยมชาญชัย
ชายวัยกลางคนที่เดินออกมาหลังแผ่นกระจกดูแก่กว่าวันก่อนมาก ผมแซมขาว ใบหน้าซูบลง แต่เมื่อเห็นลูกสาว เขายังพยายามยิ้ม
“ฟ้า ทำไมหน้าซีดแบบนั้นลูก เป็นอะไรหรือเปล่า”
เพียงฟ้ากลั้นน้ำตาไว้แทบไม่อยู่ เธอจับโทรศัพท์สำหรับสนทนาขึ้นมา “ฟ้าไม่เป็นอะไรค่ะ พ่อไม่ต้องห่วง”
ชาญชัยมองผ้าพันที่ข้อเท้าและรอยอ่อนล้าบนใบหน้าเธอ “อย่าโกหกพ่อเลย ฟ้าไปทำอะไรมา”
เพียงฟ้าหลับตาลง ก่อนเล่าเพียงบางส่วนว่าเธอได้รับจดหมาย เข้าไปในโรงงาน และเกิดไฟไหม้ เธอไม่ได้บอกเรื่องข้อเสนอแต่งงานทันที เพราะแค่คิดถึงมัน หัวใจก็บีบรัดจนหายใจลำบาก
ชาญชัยฟังจนจบ ใบหน้าของเขาซีดลง “ลูกไม่ควรกลับไปที่นั่น”
“แต่มีคนบอกว่าหลักฐานอยู่ที่นั่นค่ะพ่อ”
“ฟ้า...” เสียงของชาญชัยสั่น “บางความจริงมันอันตรายมากกว่าที่ลูกคิด”
เพียงฟ้าจ้องพ่อผ่านกระจก “พ่อพูดแบบนี้แปลว่าพ่อรู้อะไรใช่ไหมคะ”
ชาญชัยหลบตา หัวใจของเพียงฟ้าหล่นวูบ
“พ่อคะ มองหน้าฟ้า” เธอพูดเสียงสั่น “ตลอดสิบปีที่ผ่านมา ฟ้าสู้เพราะเชื่อว่าพ่อไม่ได้ฆ่าใคร พ่อบอกฟ้าได้ไหมว่าฟ้ากำลังสู้เพื่อความจริง ไม่ใช่สู้เพื่อคำโกหกที่พ่อปิดไว้”
ชาญชัยเงยหน้าขึ้น น้ำตาคลอเต็มดวงตา
“พ่อไม่ได้วางเพลิง” เขาพูดช้า ๆ ชัด ๆ “พ่อสาบานกับชีวิตที่เหลืออยู่ของพ่อ พ่อไม่ได้จุดไฟ พ่อไม่ได้ฆ่าคุณผู้หญิงคนนั้น ไม่ได้ฆ่าคนงานพวกนั้น”
เพียงฟ้าน้ำตาร่วงทันที“แต่พ่อทำผิดอย่างอื่นใช่ไหมคะ”
ชาญชัยนิ่งไปนาน ก่อนพยักหน้าอย่างเจ็บปวด “พ่อเคยรับเงิน รับเพื่อปิดปากเรื่องระบบความปลอดภัยที่มีปัญหา เพราะตอนนั้นแม่ของลูกป่วยหนัก พ่อต้องใช้เงิน พ่อคิดว่าพ่อจะแก้ไขทุกอย่างทัน คิดว่าจะคืนเงินแล้วเอาหลักฐานไปเปิดโปงคนที่อยู่เบื้องหลัง แต่พ่อคิดผิด พ่ออ่อนแอเกินไป โลภกับเวลาที่อยากยื้อชีวิตแม่ของลูกไว้ แล้วความผิดเล็ก ๆ ที่พ่อคิดว่าควบคุมได้ มันเปิดทางให้คนอื่นใช้ทำลายทุกอย่าง”
เพียงฟ้าปิดปาก น้ำตาไหลไม่หยุด โลกของเธอไม่ได้พังลงทั้งหมด แต่ร้าวลึกกว่าเดิม
พ่อไม่ได้วางเพลิง แต่พ่อก็ไม่ได้บริสุทธิ์อย่างที่เธอพยายามเชื่อมาตลอด
“ทำไมพ่อไม่บอกฟ้า”
“เพราะพ่ออาย” ชาญชัยร้องไห้เงียบ ๆ “พ่ออายที่ลูกต้องลำบากเพราะความผิดของพ่อ พ่ออายที่ตัวเองอ่อนแอ พ่อกลัวว่าถ้าลูกฟังแล้ว ลูกจะมองพ่อเหมือนที่คนอื่นมอง”
เพียงฟ้าส่ายหน้า น้ำตาเปื้อนแก้ม “ฟ้าโกรธค่ะ ฟ้าเสียใจมาก แต่ฟ้าไม่เคยมองพ่อเป็นฆาตกร และฟ้าจะไม่ยอมให้ใครใช้ความผิดของพ่อในเรื่องหนึ่ง มาตัดสินว่าพ่อต้องผิดทุกเรื่อง”
ชาญชัยก้มหน้า ร้องไห้จนไหล่สั่น เพียงฟ้ากำโทรศัพท์แน่น “พ่อคะ ถ้าฟ้าต้องทำอะไรบางอย่างที่พ่ออาจไม่เห็นด้วย เพื่อเข้าใกล้หลักฐานมากขึ้น พ่อจะโกรธฟ้าไหม”
ชาญชัยเงยหน้าทันที “ฟ้าหมายถึงอะไร”
เธอกลืนน้ำตาลงคอ “กันต์ธีร์ยื่นข้อเสนอให้ฟ้าแต่งงานกับเขาหนึ่งปี แลกกับการช่วยรักษาบ้าน และเปิดทางให้ฟ้าเข้าถึงเอกสารบางส่วน รวมถึงควบคุมเรื่องหุ้นของพ่อที่ตกมาถึงฟ้า”
ใบหน้าของชาญชัยซีดเผือด “ไม่ ฟ้า อย่าทำแบบนั้น ผู้ชายคนนั้นเกลียดครอบครัวเรา เขาจะทำให้ลูกเจ็บ”
“ฟ้ารู้ค่ะ”
“ถ้ารู้ก็อย่าเข้าไปใกล้เขา”
“แต่ถ้าฟ้าไม่เข้าไปใกล้ ฟ้าจะไม่มีทางรู้เลยว่าเอกสารอยู่ที่ไหน ใครส่งจดหมายมา ใครจุดไฟเมื่อคืน และใครทำให้พ่อต้องติดคุกสิบปี” เธอพูดด้วยน้ำเสียงสั่นแต่หนักแน่น “ฟ้าไม่ได้ทำเพราะไว้ใจเขา ฟ้าทำเพราะไม่มีทางอื่นที่ทำให้ฟ้าเข้าไปอยู่ใกล้ความจริงได้เท่านี้”
