บทที่ 5 ตอนที่5 ตรวจกล้องทุกตัว
ตอนที่5
ตรวจกล้องทุกตัว
เปลวไฟด้านหลังสะท้อนในดวงตาของเขา แสงสีส้มทำให้ใบหน้าเย็นชาดูแข็งกร้าวยิ่งขึ้น ทว่าริมฝีปากของเขากลับเม้มแน่นเหมือนมีคำตอบบางอย่างที่ไม่อยากพูดสุดท้ายเขาตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาเหมือนเดิม
“เพราะถ้าเธอตายที่นี่ เรื่องจะยุ่งยากกว่าเดิม”
เพียงฟ้ามองเขานิ่ง ๆ ก่อนหัวเราะเบา ๆ ทั้งที่ยังไอ “คุณนี่...ใจดีได้ไม่นานจริง ๆ”
“ฉันไม่เคยบอกว่าตัวเองใจดี”
“ค่ะ ฉันเห็นด้วยที่สุด”
กันต์ธีร์ควรจะโกรธ แต่ไม่รู้ทำไมมุมปากเขาเกือบขยับ เหมือนบทสนทนาต่อปากต่อคำของเธอทำให้ความตึงเครียดในอกเขาคลายลงเพียงเล็กน้อย เขารีบกดความรู้สึกนั้นกลับไปทันทีเพราะผู้หญิงตรงหน้าไม่ใช่คนที่เขาควรรู้สึกอะไรด้วย เธอคือลูกสาวของชาญชัยคือลูกสาวของคนที่ทำให้แม่เขาตายและคืนนี้ เธอบุกรุกเข้ามาในพื้นที่ของเขา พร้อมคำพูดเรื่องหลักฐานที่อาจสั่นคลอนอดีตทั้งชีวิตของเขา
กันต์ธีร์ลุกขึ้น หันไปสั่งคนของเขา “ปิดพื้นที่ทั้งหมด ตรวจกล้องทุกตัวที่ยังใช้ได้ ใครเข้าออกพื้นที่นี้ในคืนนี้ ฉันต้องรู้ให้หมด และให้คนไปดูด้านหลังอาคาร มีใครออกจากจุดนั้นหรือเปล่า”
เพียงฟ้าเงยหน้าทันที “คุณเชื่อฉันเรื่องผู้ชายคนนั้น?”
เขาก้มมองเธอ “ฉันเชื่อว่ามีคนจุดไฟคืนนี้ แต่ไม่ได้แปลว่าฉันเชื่อทุกอย่างที่เธอพูด”
“อย่างน้อยคุณก็ไม่ปิดหูปิดตาทั้งหมด”
“อย่าดีใจเร็วไป” เขาพูดเสียงเย็น “เพราะเธอเองก็ยังต้องตอบคำถามฉันเหมือนกัน ว่าใครส่งเธอมาที่นี่ และเธอกำลังหาอะไร”
เพียงฟ้าพยายามลุกขึ้น แต่เจ็บข้อเท้าจนเซ กันต์ธีร์เอื้อมมือมาจับแขนเธอโดยอัตโนมัติ เธอชะงัก เขาเองก็ชะงัก ทั้งสองมองมือของเขาที่จับแขนเธออยู่ราวกับสิ่งนั้นเป็นเรื่องแปลกประหลาด
กันต์ธีร์ปล่อยมือก่อน“นั่งลง อย่าทำให้ตัวเองเป็นภาระมากไปกว่านี้”
เพียงฟ้ากัดฟัน “ถ้าคุณพูดดี ๆ สักประโยคจะเสียศักดิ์ศรีมากไหมคะ”
“กับเธอ คงเสียเวลาเปล่า”
“งั้นก็ไม่ต้องเสียเวลาค่ะ ฉันกลับเองได้”
เธอพยายามลุกอีกครั้ง แต่ภาพตรงหน้ามืดวูบ ร่างกายเอนลงอย่างควบคุมไม่ได้ กันต์ธีร์รับเธอไว้ทันก่อนศีรษะจะกระแทกพื้น
“เพียงฟ้า!”เสียงของเขาดังใกล้มาก คราวนี้ไม่มีความเย็นชาในนั้น มีเพียงความตกใจที่ชัดเจนเกินกว่าจะปกปิด
เพียงฟ้าพยายามลืมตา แต่เปลือกตาหนักเหลือเกิน เธอเห็นใบหน้าของเขาพร่าเลือนอยู่เหนือเธอ เห็นแสงไฟจากรถกู้ภัยวูบวาบด้านหลัง และเห็นเปลวไฟที่ยังลุกไหม้โรงงานเก่าเหมือนมันกำลังหัวเราะเยาะอดีตที่ไม่มีวันตาย
“ผู้ชายคนนั้น...” เธอพึมพำเสียงแผ่ว “แหวนเหยี่ยว...ฉันเห็นจริง ๆ...”
กันต์ธีร์กอดประคองเธอไว้แน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“หยุดพูดก่อน เธอต้องไปโรงพยาบาล”
“ถ้าคุณ...ทำลายหลักฐาน...”
แม้แทบหมดสติ เพียงฟ้ายังพยายามพูดประโยคนั้นออกมา กันต์ธีร์มองเธอด้วยแววตาที่ซับซ้อน ทั้งโกรธ ทั้งหงุดหงิด และมีบางอย่างคล้ายความนับถือที่เขาไม่อยากยอมรับ
ผู้หญิงคนนี้ดื้อเกินไป ดื้อจนเกือบตาย
และดื้อจนแม้ลมหายใจอ่อนแรงก็ยังคิดถึงความจริงมากกว่าชีวิตตัวเอง
เขาก้มลงใกล้เธอ น้ำเสียงกลับมาเย็นอีกครั้ง แต่เบากว่าเดิม
“ถ้าจะตาย ก็อย่ามาตายต่อหน้าฉัน เพราะฉันยังไม่ได้ทวงทุกอย่างคืนจากครอบครัวเธอ”
เพียงฟ้าได้ยินประโยคนั้นชัดเจน แม้สติกำลังหลุดลอยคำพูดของเขาโหดร้ายเหมือนคมมีด แต่แขนที่ประคองเธอไว้กลับมั่นคง ร้อนจากไฟ และสั่นเล็กน้อยอย่างที่เจ้าของมันอาจไม่รู้ตัว
เธออยากตอบโต้ อยากบอกว่าเขาไม่มีวันได้ทวงอะไรจากเธอง่าย ๆ อยากบอกว่าเธอจะไม่ยอมให้เขาหรือใครหน้าไหนฝังความจริงไว้ใต้เถ้าถ่านอีก
แต่เสียงของเธอหายไปกับความมืด
ก่อนสติจะดับลง เพียงฟ้ากำมือแน่นที่สุดเท่าที่แรงสุดท้ายจะทำได้ในใจเธอมีเพียงคำสาบานเดียว
เธอจะหาความจริงให้เจอไม่ว่าความจริงนั้นจะถูกซ่อนอยู่ใต้ซากโรงงาน ใต้กองไฟ หรือใต้หัวใจเย็นชาของผู้ชายที่ชื่อกันต์ธีร์ก็ตามและไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไร เธอจะไม่ยอมให้พ่อถูกเรียกว่าฆาตกรไปตลอดชีวิต
เปลวไฟยังคงลุกโชนอยู่เบื้องหลัง
กันต์ธีร์อุ้มร่างหมดสติของเพียงฟ้าขึ้นจากพื้น ท่ามกลางเสียงไซเรนที่ดังใกล้เข้ามาทุกที ดวงตาของเขามองไปยังมุมมืดด้านหลังอาคาร ที่เธอบอกว่าเห็นชายสวมแหวนรูปเหยี่ยวหายเข้าไปในเงามือของเขากำแน่นขึ้น แหวนเหยี่ยวสัญลักษณ์ที่ไม่ควรปรากฏในคืนนี้ความทรงจำบางอย่างแล่นผ่านเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว แต่เขากดมันลง ก่อนหันไปสั่งคนของตนด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ
“หาคนคนนั้นให้เจอ ต่อให้ต้องพลิกซากโรงงานนี้ทั้งแผ่นดิน ฉันก็ต้องรู้ว่าใครกล้าจุดไฟที่นี่อีกครั้ง”
เขาก้มมองผู้หญิงในอ้อมแขน ใบหน้าของเพียงฟ้าซีดขาว เปื้อนคราบเขม่าและหยดน้ำตา เธอดูบอบบางกว่าตอนยืนเถียงเขาเมื่อครู่มาก แต่กันต์ธีร์รู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เปราะบางอย่างที่เห็นเธอเหมือนประกายไฟเล็ก ๆ ที่ยิ่งถูกเหยียบย่ำยิ่งไม่ยอมดับ
และบางที นั่นอาจเป็นสิ่งที่อันตรายที่สุดไม่ใช่สำหรับเขาเท่านั้นแต่สำหรับความจริงที่ถูกฝังไว้ในโรงงานแห่งนี้มานานถึงสิบปีด้วย
