บทที่ 12 แค่ของเล่น

ร่างของเธอถูกปล่อยบนเตียงเล็ก ๆ ทำใบหน้าหวานมุ่ยลงเล็กน้อยจากความแข็งกระด้างของฟูก แต่เรนนี่ก็ต้องรีบกลับมาสวมบทบาทเชลยสาวที่กำลังหวาดกลัวต่อ

ดวงตาของเธอเบิกกว้าง ตั้งท่าจะหนีให้ห่างมาเฟียหนุ่ม แต่ท่อนแขนบางก็ถูกรวบไว้แล้วกระชากกลับมานอนแผ่หลาที่เดิมอีกครั้ง

“อึก อย่านะ” เรนนี่แกล้งพูดไปแบบนั้น เธ...