บทที่ 1 จะรักพี่ก็ต้องมาสายเซ็กซี่

Chapter 1

จะรักพี่ก็ต้องมาสายเซ็กซี่

ปอร์เช่เคย์แมนสีดำกลมกลืนกับความมืดลดความเร็วลงเมื่อแล่นเข้ามายังลานจอดที่อยู่ชั้นใต้ดิน หมายเลขที่เขียนกำกับไว้ตรงช่องจอดสำหรับคนที่จ่ายค่าเช่าคือเป้าหมายในค่ำคืนนี้ คนขับดับเครื่องยนต์หลังจากถอยรถเข้าจอดยังที่ประจำ จังหวะที่กำลังจะเปิดประตูออกไปนั้น แววตาคมกล้าเหลือบมองคนที่นั่งมาข้างๆ อย่างมีความหมาย คนถูกมองร้อนวูบวาบสัมผัสได้ถึงกระแสปรารถนาผ่านแววตาคู่นั้น…มันชวนให้ใจสั่นและหลงใหลอย่างไม่อาจหักห้ามใจ

ประตูลิฟต์เลื่อนออกจากกันที่ชั้นสิบเก้า ห้องพักในตึกสูงนี้มีเขาเป็นเจ้าของครอบครอง หัวใจคนมองเต้นแรงยามจับจ้องแผ่นหลังกว้างภายใต้เชิ๊ตขาวสะอาดที่ผ่านมาทั้งวันก็ยังไม่เห็นแม้รอยยับย่น หล่อนไม่แน่ใจว่ามันมาจากความตื่นเต้นหรือความหวาดหวั่นจากพฤติกรรมซ่อนหลบกันแน่ คิดพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจากกระเป๋าสะพาย ไลน์จากใครบางคนที่ส่งมาแต่ยังไม่ได้อ่านทำให้ต้องรีบปิดเครื่องแล้วยัดเก็บไว้ตามเดิม เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เขาแตะคีย์การ์ดที่หน้าประตูแล้วใส่รหัส ก่อนจะผลักบานประตูเข้าไป

เพียงบานประตูปิดกั้นโลกภายนอกเอาไว้ และแสงไฟดาวน์ไลท์ในห้องสาดส่อง แววตาสองคู่ก็สบกันอย่างมีความหมายซ่อนเร้น แค่มองตาก็รู้ใจไม่ต้องพูดอะไรให้เสียเวลา แผ่นหลังขาวเนียนถูกแรงปรารถนาดันไปจนแนบชิดผนังห้อง ตามมาด้วยกระเป๋าที่ถูกดึงออกแล้วโยนมันลงบนโซฟาอย่างไม่ใยดี ฝ่ามือร้อนลากไล้สอดเข้าไปใต้ชายกระโปรงสั้นเต่อ มาพร้อมกับความร้อนรุ่มที่บดเคล้าลงบนกลีบปากสีหวาน เรียกร้องให้หล่อนสนองตอบเพื่อปลดปล่อยอารมณ์ตามสัญชาตญาณดิบ มาถึงก็จู่โจมกันชนิดไม่ให้เวลาได้หยุดพักหายใจ

Sensor เพื่อรักษากฎของเวป

เขาชอบผู้หญิงชาญเชี่ยวเชิงรุกไม่หมกเม็ดยามขึ้นเตียง คนหวงความโสดเช่นเขาจึงซื้อกินตัดปัญหาเรื่องตามมากวนใจหลังเสร็จกิจ และเขากำลังแหกกฎที่กำหนดขึ้นมาเพียงเพราะความใกล้ชิดนำพาสัมพันธ์รักลึกซึ้ง ในตอนนี้นาทีนี้เขาไม่ต้องการสิ่งใด นอกจากความสุขที่ตักตวงจากคนตรงหน้าและหล่อนก็ทำให้เขาติดกับดักจนปล่อยให้ทุกอย่างมาไกลเกินไปกว่าที่คิด จากที่คิดว่าจะให้มันเกิดขึ้นแค่เพียงครั้งเดียว กลับกลายเป็นว่ามีอีกหลายๆ ครั้งตามมาอย่างไม่อาจหักห้าม เขามองว่านั่นคือความพึงพอใจที่ไร้ข้อผูกมัด เพราะหล่อนเป็นคนพูดเองว่าชีวิตนี้ไม่อยากมีบ่วงผูกมัดด้วยการแต่งงาน มันยากเกินคาดเดากับลึกลงไปใต้ก้นบึ้งของห้วงความคิด เขาไม่รู้เลยว่านั่นคือความจริงหรือเปลือกนอกที่แสดงออกมา

กลางเมืองที่ไม่เคยหลับใหล ภัทรนนท์ควบพอร์ชดำลูกชายสุดรักมาจอดนิ่งสนิทที่หน้าคอนโดรุ้งลาวัลย์ ดึกมากแล้วที่เขายังไม่ถึงบ้านทั้งที่ใครหลายคนกำลังดำดิ่งลึกสู่ห้วงฝัน...หล่อนยื่นหน้ามาฝากรอยจูบลงบนแก้มของเขาก่อนจากลา ท่ามกลางสถานะที่ยังคงคลุมเครือซ่อนเร้น เขากับหล่อนนั้นเป็นอะไรกันนั่นคือคำถามภายในใจของทั้งสอง เจ้านายกับลูกน้องหรือแค่คู่ขาที่รู้ใจ…

เสียงส้นรองเท้ากระทบกับพื้นหินอ่อนดังตามจังหวะการเดิน รุ้งลาวัลย์ควานหาคีย์การ์ดเมื่อมาหยุดยืนอยู่หน้าห้องของตน...เพียงบานประตูเปิดกว้างคิ้วเรียวสวยถึงกับขมวดเข้าหากัน แสงไฟในห้องที่ส่องสว่างทำให้หล่อนยืนงงพร้อมทบทวนความจำ ยังไม่ทันคิดอะไรเสียงทักทายก็ดังขึ้นพร้อมกับเจ้าตัวที่เดินยิ้มเข้ามาหาถึงหน้าประตู

"เซอร์ไพรส์!"

"เคน!"

หญิงสาวใจหล่นวูบ ตอนไลน์คุยกันเขาบอกว่ากลับบ้านที่ต่างจังหวัดคงไม่ได้แวะมาหา หากแต่ว่ารอยยิ้มของเขาทำให้หล่อนเบาใจ แววตาคู่สวยแปรเปลี่ยนเป็นโกรธขึ้งกลบเกลื่อนความผิดปกติ พลิกกลับสถานการณ์เพื่อให้เขารู้สึกผิดในสิ่งที่ทำลงไป

"ไหนบอกกลับต่างจังหวัด แล้วนี่อะไร ต้องการอะไรกันแน่"

"ทำไมต้องโกรธล่ะรุ้ง ผมแค่อยากให้คุณตื่นเต้นเฉยๆ"

"รุ้งไม่สนุกกับคุณหรอกค่ะ ทำแบบนี้เหมือนต้องการจับผิดยังไงไม่รู้ ในเมื่อไม่ไว้ใจกัน แล้วเราจะคบกันต่อไปเพื่ออะไร"

ศรัณย์ถึงกับงุนงงกับอาการหัวฟัดหัวเหวี่ยงของอีกฝ่าย ทั้งที่เขาไม่ได้คิดไปไกลขนาดนั้น และเมื่อหล่อนทำงอนเขาจึงยอมอ่อนข้องอนง้อ ดึงรั้งร่างนั้นเข้ามากอดเพื่อให้หล่อนหายขุ่นเคือง

"ไม่ต้องเลย รุ้งโกรธคุณแล้ว"

หล่อนแสร้งงอนแต่พองาม บิดกายหนีอ้อมกอดคุ้นเคยพร้อมแกะท่อนแขนที่กอดรัดออก กระเป๋าสะพายถูกวางไว้ที่เดิมเช่นทุกวัน ก่อนจะหนีเข้าห้องน้ำเพื่อสำรวจความผิดปกติ หล่อนต้องไม่ทำให้เขาสงสัย และสายน้ำจะช่วยชะล้างทุกสิ่งอย่างออกไปจากร่างกาย