บทที่ 5 จะรักพี่ก็ต้องมาสายเซ็กซี่ (5)

สุดที่รักไม่เห็นว่าเขายืนอยู่ข้างหลังแบบเงียบๆ ไม่ส่งเสียง แรงปะทะทำให้น้ำกาแฟในแก้วกระฉอกจนเปื้อนเนคไทและเชิ๊ตสีฟ้าอ่อนของเขาจนเป็นคราบยาว วินาทีนั้นหัวใจของหล่อนแทบหยุดเต้นจนเกือบลืมหายใจ เห็นเขาสะดุ้งเล็กน้อยพร้อมเสียงสูดปากเบาๆ

"ปะ เปื้อนหมดเลย"

"....."

"ขะ ขอโทษค่ะ ไม่ได้ตั้งใจ"

เป็นอีกครั้งที่ทำเขาเจ็บตัวและเสื้อผ้าต้องเลอะเทอะอย่างไม่น่าจะเกิดขึ้น หล่อนกัดฟันแค่นยิ้มไปให้คนที่ยืนข่มกลั้นอารมณ์หงุดหงิด ก้มลงมองเจ้าสิ่งที่อยู่ในมือสลับกับคราบสีน้ำตาลแล้วมองลอดแว่นสบสายตากับเขาอย่างหวาดหวั่น โปรยยิ้มหวานสุดพลังเผื่อว่าเขาอาจจะคลายความโกรธลงไปได้บ้าง

"ทำไมหายมานานจังเลยล่ะครับ"

"ก็มัวดริปกาแฟให้พี่ภามไงคะ เลยนาน..."

"เหรอออ..."

เขากระตุกยิ้มที่ยากจะคาดเดาในความคิด ปลายนิ้วแกร่งค่อยๆ แกะเนคไทแล้วรูดออกจากคอเสื้อ แววตาหลุกหลิกมองตามทิศทางที่เขาโยนมันไปบนเดย์เบด ตามมาด้วยการแกะกระดุมเสื้อไล่ตั้งแต่เม็ดบนลงล่าง คนมองอ้าปากค้างเมื่อแววตาชวนให้ใจละลายสบตากับตนพร้อมรอยยิ้มยั่ว ท่าทางของเขาดูเหมือนหนุ่มในบาร์กลางคืนกำลังยั่วรักเรียกน้ำย่อย ส่วนหล่อนดูเหมือนป้าหื่นๆ ที่ถูกเขาปั่นหัวเล่นจนตามเกมไม่ทัน

หญิงสาวยืนเกร็งเบิกตากว้าง เลือดกำเดาแทบพุ่งเมื่อเขาแหวกสาปเสื้อออกจากกันจนเกือบกระชาก อวดซิกแพคและเนื้อแน่นๆ กันหน้าตาเฉย ไม่เกรงใจกันบ้างเลยว่าคนมองจะอายจนแทบมุดดิน

"มองอะไรครับ ไม่เคยเห็นผู้ชายถอดเสื้อหรือไงฮึยายแว่น"

ยังจะมีหน้ามาหัวเราะในลำคอล้อเลียน คิดพลางหันหลังหนีเพราะรู้สึกอายเหลือทน วางแก้วไว้บนโต๊ะแล้วยกสองมือขึ้นมาปิดหน้า จริงๆ ที่ปิดเพราะไม่อยากให้เขาล้อว่ามันกำลังแดงเป็นมะเขือเทศที่สุกงอม

"จะยืนอายอีกนานมั้ย ทางนี้ร้อนจนเนื้อจะสุกอยู่แล้ว"

เสียงเขาดุอยู่ข้างหลัง พร้อมๆ กับเสื้อที่ถูกโยนตามลงไปกองรวมกับเนคไท ยังไม่ทันที่จะทำอะไรต่อไป บานประตูก็ถูกผลักเข้ามาอีกครั้ง เป็นพนักงานสาวสวยที่พาแขกมาพบบอสถึงห้องทำงาน

"อะ อุ่ย!"

คนที่เข้ามาก่อนถึงกับชะงักแบบกะทันหันเมื่อเห็นเจ้านายในสภาพท่อนบนเปลือยเปล่าอวดกล้ามแน่นๆ จนคนที่เดินตามมานั้นเบรกไม่ทัน เขาชนเข้ากับบั้นท้ายของหล่อนชนิดที่ต่างฝ่ายต่างตะลึงไม่ต่างกัน แต่เขาก็ชอบเพราะเป็นฝ่ายได้กำไรเต็มๆ

"นายจะทำอะไรปลากริมน่ะ!"

พีรพลเบียดแทรกบั้นท้ายกลมกลึงที่ขวางอยู่หน้าประตูเข้ามาด้านใน เพราะสภาพของภัทรนนท์นั้นส่อไปในทางให้คิดลึก ประกอบกับใบหน้าที่แลดูตื่นตะลึงของสุดที่รัก ทำให้เขาคิดเองเออเองว่าหล่อนกำลังจะถูกเจ้าของห้องหลอกกินตับกันกลางวันแสกๆ และโชคดีที่เขามาขัดจังหวะได้ทันเวลาพอดิบพอดี

"ปลากริมมานี่ เราน่ะไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของพี่เขาหรอก"

พีรพลแทรกไปยืนขวางกลางเอาไว้ ดันร่างคนที่ยืนทำหน้าเลิ่กลั่กให้ไปหลบอยู่ด้านหลัง ไล่มองท่อนบนที่เปลือยเปล่าแล้วหรี่ตามองอย่างจับผิด จนอีกฝ่ายต้องรีบแก้ตัว

"อย่าเข้าใจผิดสิเฮีย ผมไม่ได้ทำอะไรแบบนั้น"

"แล้ว...นายถอดเสื้อทำไม อย่าบอกนะว่าร้อน"

"เปล่า แต่ผมถูกกาแฟลวก ไม่เชื่อก็ดูที่เสื้อได้เลย"

คนพูดชี้ไปยังหลักฐานที่กองอยู่บนเดย์เบด พีรพลปรายตามองตามแล้วเอื้อมมือไปหยิบมากางดูเพื่อคลายความแคลงใจ

"เห็นไหม มีคราบเปื้อนจริงๆ"

"ปลากริมทำกาแฟหกใส่พี่ภามเองค่ะ เฮียอย่าโกรธเลยเพราะเขาไม่ได้ทำอะไรปลากริมจริงๆ"

สุดที่รักออกโรงสนับสนุน เพื่อให้สถานการณ์คลี่คลายลง

"แล้วไป ฉันนึกว่านายจะไม่เว้นแม้กระทั่งเธอ"

"โธ่เฮีย...อย่างยายแว่นเนี่ยนะที่ผมจะสน ต่อให้ผ้าหลุดต่อหน้าก็ยังทำไม่ลง เห็นอย่างนี้ก็เลือกนะครับ"

คนพูดหัวเราะตามหลัง สุดที่รักถึงกับตวัดตามองผ่านเลนส์แว่น หมั่นไส้ที่เขาเหน็บแนมเป็นเชิงว่าเธอนั้นแสนไร้เสน่ห์ดึงดูดต่อเพศตรงข้าม พลางคิดในใจว่าเขาน่ะปากร้ายไม่มีใครเกิน

'ปากเสีย...ขอให้ได้เมียสาวแว่น’