บทที่ 52 ลืมมันไปเถอะนะที่รัก (6)

สุดที่รักเริ่มหวาดระแวงเมื่อคนเฝ้าไข้หย่อนกายนั่งเบียดลงมาบนโซฟาอีกครั้ง สายตาและรอยยิ้มของเขาทำให้หล่อนไม่ไว้วางใจในทุกนาทีที่เขาเข้าใกล้ เพราะมันหมายถึงว่าเขาต้องหาเรื่องให้เปลืองตัวเสียทุกครั้ง เรื่องอะไรที่จะยอมเพราะเขาเองยังไม่เผยใจ ไม่แง้มออกมาให้รู้กันไปเลยว่าจะชวนมารักกันแล้วเรียกตนว่าแฟน ตา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ