บทที่ 1 ข้าได้เลือกแล้ว

เพี๊ยะ!!

"หยุดนะ! เฟิ่งอวี่เหิง!"

"ไม่เพคะ หม่อมฉันทนเห็นภาพแบบนี้ต่อไปไม่ไหวแล้วเพคะ"

ขณะที่เฟิ่งอวี่เหิงกำลังปักผ้าอยู่ในจวนก็ได้รับรายงานจากองครักษ์ของตนที่ให้ไปติดตามดูคู่หมั้นของตนเองหรือท่านอ๋องเจ็ดฟู่อวิ้นหลง ว่ากำลังไปทานอาหารเหลาที่โรงเตี๊ยมกับอี้หลิงฟางเพียงลำพังนอกจากนั้นอ๋องเจ็ดยังเอารถม้าส่วนตัวไปรับอี้หลิงฟางที่จวนด้วยตนเอง โดยไม่ได้สนใจคำครหาซุบซิบนินทาของชาวบ้านเลยแม้แต่น้อย

หลังจากที่ได้รับรายงานก็รีบเดินทางไปยังโรงเตี๊ยมที่ทั้งสองคนอยู่ทันที กระทั่งเดินทางไปถึงเฟิ่งอวี่เหิงก็บุกเข้าไปที่ห้องของทั้งสองคนก็ได้เจอกับภาพที่ทำเอากรีดถึงหัวใจ ภาพสตรีนางหนึ่งที่อยู่ในอ้อมกอดของฝ่ายชาย ซึ่งกำลังคีบอาหารป้อนใส่ปากคู่หมั้นของตน ได้ยินเสียงทั้งคู่พูดคุยอย่างมีความสุข เฟิ่งอวี่เหิงที่เห็นแบบนั้นถึงกับสติขาด เดินเข้าไปกระชากแขนอี้หลิงฟาง พร้อมกับสาดฝ่ามือเข้าไปที่ใบหน้างามทันที

เพี๊ยะ!! ฟู่อวิ้นหลงถึงกับตะลึงเมื่อเฟิ่งอวี่เหิงถึงขั้นลงไม้ลงมือกับอี้หลิงฟาง ฟู่อวิ้นหลงลุกไปกระชากตัวเฟิ่งอวี่เหิงให้ออกห่างพร้อมกับดึงอี้หลิงฟางเข้ามากอดในอ้อมอกของตนเองทั้งตวาดใส่คู่หมั้นของตนเองทันที

"เฟิ่งอวี่เหิง! เจ้าไม่มีสิทธิ์จะทำร้ายฟางเอ๋อร์อย่างนี้"

"หึ! ฟางเอ๋อร์หรือเพคะกับหม่อมฉันที่เป็นคู่หมั้นของพระองค์ พระองค์ยังไม่เคยเรียกชื่อของหม่อมฉันแบบนั้นสักครั้ง แต่กับสตรีอีกคนที่เป็นแค่บุตรอนุ พระองค์กลับเรียกได้อย่างสนิทสนม พระองค์ทรงไม่ทำเกินไปหรือเพคะ"

"เปิ่นหวางไม่ได้ทำอะไรผิด เอาเถอะไหนๆเรื่องก็มาถึงขนาดนี้แล้ว เปิ่นหวางจะบอกความจริงให้รู้ว่าเปิ่นหวางคุยกับฟางเอ๋อร์แล้ว เปิ่นหวางจะแต่งนางเข้าจวนอ๋องเช่นกัน"

เฟิ่งอวี่เหิงที่ได้ยินคู่หมั้นของตนเองพูดแบบนั้นถึงกับตัวสั่นใจสั่น กัดฟันถามคู่หมั้นของตนด้วยเสียงสั่นเครือ

"ท่าน.นน อ๋อง ท่านว่าอย่างไรนะเพคะ"

"เปิ่นหวางจะแต่งฟางเอ๋อร์เข้าจวนอ๋อง"

เฟิ่งอวี่เหิงที่ได้ยินคำพูดที่เหมือนดั่งมีดกรีดลงหัวใจถึงกับล้มพับเข่าอ่อน กรีดร้องโวยวายกับพื้นเหตุใดท่านถึงกล่าวเยี่ยงนี้ ในเมื่อก่อนท่านให้สัญญากับข้าว่าจะไม่แต่งผู้ใดเข้าวังหลัง เพื่อไม่ให้ข้ามัวหมองใจแต่เพราะเหตุใดท่านถึงผิดสัญญาที่ให้กับข้า

เหตุใดท่านถึงโอบอ้อมอารีสตรีผู้อื่นต่อหน้าข้า

เหตุใดท่านถึงปกป้องสตรีผู้อื่นที่ไม่ใช่ข้า

เหตุใดท่านถึงกล่าวคำโหดร้ายที่เหมือนดั่งมีดที่กรีดลงในใจของข้า

เพราะเหตุใด...

ขณะที่เฟิ่งอวี่เหิงล้มพับลงกับพื้น นางเงยหน้ามองคู่ชายหญิงตรงหน้า ก็ได้เห็นแววตาที่มองมาหานาง สายตาจากหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมอกของคู่หมั้นของตนที่มองมาเหมือนเหยียดหยามยกยิ้มเยาะเย้ยให้เห็นอย่างตั้งใจ

เหตุใดนางจะไม่รู้ว่าอี้หลิงฟางคนนี้ไม่ใช่สตรีอ่อนหวานดั่งหน้าตาของนาง หันไปมองสายตาคู่หมั้นของตนเองก็เจอกับสายตาเย็นชาที่มองมาหานาง ทั้งที่ยังกอดสตรีคนนั้นไว้

เฟิ่งอวี่เหิงเมื่อได้เห็นแบบนั้นก็รู้ว่าครั้งนี้ตนเองแพ้แล้ว แพ้ให้กับสตรีที่มากด้วยเล่ห์เหลี่ยมเช่นอี้หลิงฟาง แพ้ให้กับความรักที่ตนไม่ได้มาครอบครอง

"ท่านเลือกแล้วสินะ ข้าขอยอมแพ้แล้ว ข้าพ่ายแพ้ต่อความรักที่ท่านมีให้กับนาง เอาเถอะเพื่อความสุขของท่าน ข้าขอยอมถอยออกมาเพื่อให้พวกท่านทั้งสองได้ครองรักกันอย่างมีความสุข ข้าแพ้แล้ว ข้าแพ้แล้วจริงๆ"

ฟู่อวิ้นหลงที่ได้ยินคู่หมั้นของตนกล่าวออกมาเช่นนั้นก็ไม่ได้กล่าวอันใดออกไป ยังคนกอดสตรีที่ตนรักอยู่อย่างนั้น ยืนมองคู่หมั้นของตนเองที่โดนประคองโดยสาวใช้ออกจากห้องไปด้วยท่าทีเย็นชา

เฟิ่งอวี่เหิงเดินทางกลับมาถึงจวนก็เจอกับแม่ของตนเองที่ยืนรอรับอยู่หน้าจวน ท่านแม่คงได้ยินข่าวลือแล้วสินะ

เฟิ่งฮูหยินที่เห็นบุตรสาวที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของตนเองเดินลงมาจากรถม้าด้วยท่าทางอิดโรย ก็อดน้ำตาคลอไม่ได้

"อาเหิง ลูกแม่"

"ท่านแม่... ท่านแม่เจ้าคะ"

เฟิ่งอวี่เหิงเห็นมารดาตนเองก็วิ่งเข้าไปสวมกอด พร้อมกับปล่อยน้ำตาออกมาอย่างยั้งไม่ได้ เฟิ่งฮูหยินที่เห็นบุตรสาวตนเองร้องไห้อย่างน่าสงสาร ผู้เป็นมารดาก็อดจะน้ำตาไหลตามไม่ได้ ลูกเจ็บแม่เองก็เจ็บไม่ต่างกัน

"อาเหิง แม่อยู่ตรงนี้เจ้าไม่ต้องกลัว แม่ว่าเรากลับเข้าไปในเรือนกันก่อนเถิด"

เฟิ่งอวี่เหิงได้ยินมารดาของตนกล่าวเช่นนั้นก็พยักหน้า เดินเข้าไปในเรือนของตนเอง โดยมีมารดาคอยโอบกอดเดินไปตลอดทาง

"ท่านแม่ ข้าเจ็บเหลือเกินเจ้าค่ะ ข้าเจ็บจนไม่รู้จะเจ็บอย่างไรแล้ว ข้าเจ็บเหลือเกิน"

เฟิ่งฮูหยินที่ได้ยินบุตรสาวที่รักพูดพร่ำออกมาทั้งน้ำตา ก็น้ำตาไหลตามบุตรสาว

"อาเหิงลูกแม่ ร้องไห้ออกมาให้เถิด ไม่ต้องเป็นกังวลเรื่องใดระบายออกมาให้แม่ได้รับรู้ พ่อกับแม่ยังอยู่ตรงนี้อยู่ข้างเจ้าไม่ไปไหน"

ยิ่งได้ยินมารดาพูดเช่นนั้นยิ่งร้องไห้ ปล่อยน้ำตาจนเปียกในอกมารดาของตนเอง เหตุใดตนถึงต้องร้องไห้ให้ผู้อื่นที่ไม่ใช่พ่อแม่ตนเอง เหตุใดถึงทำให้ท่านแม่เป็นห่วงอยู่ตลอด ทำไมตนเองถึงได้อกตัญญูเช่นนี้ ทำให้มารดาตนต้องเสียน้ำตา...

ท่านแม่ข้าขอร้องไห้เพื่อชายคนนั้นเป็นครั้งนี้ครั้งสุดท้าย ต่อจากนี้ไปข้าจะไม่ร้องไห้ เสียน้ำตาให้ชายคนไหนอีก ข้าสัญญา.....

"ท่านแม่ ข้ามีเรื่องจะขอร้องท่านแม่เจ้าค่ะ"

"..." เฟิ่งฮูหยิน

"ข้าอยากถอนหมั้นเจ้าค่ะ"

"ลูกแน่ใจแล้วรึ"

"ลูกแน่ใจแล้วลูกต้องการถอนหมั้นจริงๆเจ้าค่ะ"

"ลูกตัดใจจากท่านอ๋องเจ็ดได้แล้วจริงๆแล้วใช่หรือไม่ ไม่ใช่ว่าเป็นเพียงอารมณ์แง่งอนอย่างที่เคยเป็นนะ"

"ลูกตัดใจได้แล้วจริงๆเจ้าค่ะท่านแม่ ลูกพอแล้วกับความรักที่มอบให้ไปแต่ลูกไม่เคยได้ความรักกลับคืนมา สิ่งที่ได้คืนมาแทนความรักคือความเจ็บปวด ลูกเหนื่อยแล้วเหนื่อยจริงๆ ลูกยอมเป็นคนร้ายกาจเพื่อคนๆเดียว โดยไม่ได้คำนึงถึงชื่อเสียงของตนเอง แล้วไหนจะเสียมาถึงท่านพ่อกับท่านแม่อีก ลูกพอแล้วเจ้าค่ะ"